Muzyka

Dwupłytowy album „Ufam, że mnie słyszycie” ukazał się w związku z 40. rocznicą Pierwszej Pielgrzymki Ojca Świętego Jana Pawła II do Polski.

Po kilkuletniej przerwie prezentujemy dwunastą płytę z cyklu „Jan Kanty Pawluśkiewicz. Antologia”.
Oratorium „Pieśni Doliny Jozafata” jest zapisem koncertu zorganizowanego z okazji 50. rocznicy pracy artystycznej Jana Kantego Pawluśkiewicza, który odbył się w 2017 roku. Na scenie ICE Kraków wystąpili: Orkiestra Akademii Beethovenowskiej pod dyrekcją Ewy Strusińskiej, chór pod kierownictwem Wiesława Delimata oraz soliści – Elżbieta Towarnicka, Magdalena Idzik, Iwona Socha, Aleksander Kruczek i Kamil Zdebel.

„Harfy Papuszy” to poemat symfoniczny skomponowany w 1993 r.przez Jana Kantego Pawluśkiewicza do wierszy Bronisławy Wajs „Papuszy”. Fascynacja kompozytora wierszami tej cygańskiej poetki dała początek wielkiej formie wokalno-instrumentalnej na głosy, chór i orkiestrę, w której J. K.Pawluśkiewicz obrazuje świat Romów oraz uwydatnia sens poezji Papuszy.

W repertuarze koncertu znalazły się kompozycje Fryderyka Chopina, w tym oczywiście cykl nagrodzonych mazurków. Program został jednak poszerzony o kompozycje Johannesa Brahmsa. Ich umieszczenie w programie recitalu jedynie na pierwszy rzut oka jest nieoczywiste w kontekście twórczości Chopina.

Jakub Kuszlik mówi o swoim wyborze w następujący sposób: Brahmsa i Chopina łączy wielowymiarowe podejście do muzyki. W swojej twórczości odnoszą się do klasycznych tradycji poprzedzających ich epokę, jednocześnie wzbogacając je o swój indywidualny i innowacyjny język muzyczny. Z drugiej strony muzyka obu kompozytorów zawiera w sobie bardzo silny ładunek emocjonalny. Takie dzieła od zawsze wzbudzały we mnie zainteresowanie i chętnie podejmowałem się próby ich odczytania oraz głębszego zrozumienia.

Nakładem Polskiego Radia, ukazała się nowa płyta skrzypka Jakuba Jakowicza i pianisty Bartosza Bednarczyka. Płyta poświęcona w całości muzyce kameralnej Franciszka Schuberta i usłyszymy na niej Fantazję C-dur D934, Sonatę a-moll  D385  oraz Rondo h-moll D895.

Album jest zwieńczeniem wielu recitali schubertowskich, które Jakowicz i Bednarczyk wykonywali w ostatnim czasie, a wybór nagranego repertuaru nie jest przypadkowy. Fantazja C-dur D934 na skrzypce i fortepian to arcydzieło, które od wielu lat fascynowało Muzyków, i które wielokrotnie pojawiało się w programie ich koncertów. To utwór niezwykle ekspresyjny i wirtuozowski, a jego szalona wręcz rozpiętość wyrazowa i śmiała struktura kompozycyjna wykraczają poza czasy, w których powstał. Nie bez powodu prawykonanie w 1828 roku nie było sukcesem, a jej piękno i artyzm doceniono w pełni dopiero w następnym stuleciu. Odmienność Fantazji oraz bardzo wysokie wymagania techniczne, jakie stawia przed muzykami sprawiają, że nawet dziś nie jest ona często wykonywana, a nagranie utworu jest prawdziwym wyzwaniem dla każdego duetu skrzypcowo-fortepianowego.

Album wyprodukowany przez kompozytora – wykonawcę – Jacka Telusa na podstawie scenariusza autorstwa prof. Stanisława Balbusa (UJ), przyjaciela Czesława Miłosza i znawcy jego twórczości. Utwory zawarte w tym wyjątkowym wydawnictwie są chronologicznym przekrojem twórczej drogi Poety – noblisty, a powstały materiał poparty jest oficjalną zgodą jedynego spadkobiercy praw do twórczości Czesława Miłosza – jego syna Anthony'ego Miłosza.

Dwupłytowy album wydany przez Polskie Radio poświęcony jest Jackowi Skubikowskiemu – autorowi piosenek oraz wykonawcy: wokaliście, gitarzyście; barwnej postaci polskiej muzyki minionego i początków obecnego wieku. Pierwsza płyta zawiera piosenki z Archiwum Polskiego Radia śpiewane przez Skubikowskiego, w tym najbardziej znane: „Jedyny hotel w mieście”, „Dobre miejsce dla naiwnych”, „Ostatnie żywe drzewo”, „Polski biały Murzyn”. Druga prezentuje największe przeboje Skubikowskiego wykonane przez gwiazdy, m.in.:, Ewę Bem, Beatę Kozidrak, Małgorzatę Ostrowską, Majkę Jeżowską, Martynę Jakubowicz i Lady Pank. Jacek Skubikowski tworzył piosenki dla siebie i innych. Miał wielki talent pisania z lekkością i ironią o najtrudniejszych rzeczach. Był bardzo inteligentnym i bystrym człowiekiem, muzykiem posiadającym dużą dozę autoironii. Każdy znajdzie w tym albumie coś dla siebie.

„Piosenki nie tylko o zwierzętach” Izabeli Byry, to płyta dedykowana najmłodszym.
Nowatorstwo i niezwykłość tej muzyki, polega na poważnym traktowaniu  dziecka - słuchacza, zarówno w sferze tekstowej jak i muzycznej, choć z dużą dozą dowcipu. Istotna jest też szczerość i czystość przekazu.

Złoto i brylanty z archiwum Polskiego Radia, czyli osiem sensacyjnie odnalezionych piosenek, które w latach 1973-74 Irena Santor nagrała z Janem Ptaszynem Wróblewskim i jazzmanami.

Studio Jazzowe Polskiego Radia, z którego Jan Ptaszyn Wróblewski zrekrutował muzyków stanowiących trzon towarzyszącej Irenie Santor orkiestry, było zespołem unikalnym w skali europejskiej. Saksofonista, lider, kompozytor, aranżer i dyrygent zwykł był trzymać za ogon dwie, trzy, a nawet cztery sroki. W latach 70. Studio Jazzowe było jego poligonem, warsztatem i magazynem: konfiguracji personalnych, konwencji i pomysłów. Akompaniowało też wokalistom, choć wtedy - jak w tym przypadku - nie pod swoim dumnym szyldem, za to łącząc siły z muzykami Orkiestry Polskiego Radia w Warszawie.

Wspomina Irena Santor: „Współpracę z Ptaszynem i jego wspaniałymi wirtuozami i wspominam ze wzruszeniem i dumą! Ileż ja się od nich nauczyłam! Jakież to było inne! Niezwykłość naszych okołojazzowych piosenek polegała m.in. na tym, że nikt nie wymagał ode mnie, żebym śpiewała jazz. Oni grali po swojemu, a ja śpiewałam w moim stylu i jakoś to wszystko się ze sobą ładnie splotło.”

Złoto i brylanty z archiwum Polskiego Radia, czyli osiem sensacyjnie odnalezionych piosenek, które w latach 1973-74 Irena Santor nagrała z Janem Ptaszynem Wróblewskim i jazzmanami.

Studio Jazzowe Polskiego Radia, z którego Jan Ptaszyn Wróblewski zrekrutował muzyków stanowiących trzon towarzyszącej Irenie Santor orkiestry, było zespołem unikalnym w skali europejskiej. Saksofonista, lider, kompozytor, aranżer i dyrygent zwykł był trzymać za ogon dwie, trzy, a nawet cztery sroki. W latach 70. Studio Jazzowe było jego poligonem, warsztatem i magazynem: konfiguracji personalnych, konwencji i pomysłów. Akompaniowało też wokalistom, choć wtedy - jak w tym przypadku - nie pod swoim dumnym szyldem, za to łącząc siły z muzykami Orkiestry Polskiego Radia w Warszawie.

Wspomina Irena Santor: „Współpracę z Ptaszynem i jego wspaniałymi wirtuozami i wspominam ze wzruszeniem i dumą! Ileż ja się od nich nauczyłam! Jakież to było inne! Niezwykłość naszych okołojazzowych piosenek polegała m.in. na tym, że nikt nie wymagał ode mnie, żebym śpiewała jazz. Oni grali po swojemu, a ja śpiewałam w moim stylu i jakoś to wszystko się ze sobą ładnie splotło.”

IRENA SANTOR „PUNKT WIDZENIA” to album, który ukazał się z okazji 80. urodzin Artystki i jest to już druga jej płyta z nowymi piosenkami wydana przez Agencję Muzyczną Polskiego Radia w ostatnich latach.

Repertuar na tę płytę stworzyli, specjalnie  na zamówienie Artystki, czołowi kompozytorzy i autorzy tekstów, m.in: Seweryn Krajewski, Włodzimierz Korcz, Piotr Rubik, Włodzimierz Nahorny, Janusz Sent, Andrzej Zarycki, Grzegorz Turnau, Ewa Lipska, Wojciech Młynarski, Jacek Cygan, Michał Rusinek. Album zawiera 16 piosenek premierowych i dwie sprzed lat – z tekstami Ireneusza Iredyńskiego i muzyką Jerzego Derfla. Wszystkie utwory Irena Santor nagrała w studiach Polskiego Radia z towarzyszeniem Polskiej Orkiestry Radiowej. Za aranżację odpowiedzialni są: Tomasz Filipczak i Krzysztof Herdzin.

Polskie Radio z dumą prezentuje osobisty wybór jedenastu piosenek Ireny Santor: największej z wielkich dam polskiej piosenki, kochanej przez kilka pokoleń słuchaczy, podziwianej za kunszt, styl i gust.

Niezwykłe wydawnictwo zrodziło się z wzajemnej miłości i szacunku: wielbicieli wobec Ireny Santor, i jej samej - wobec swoich słuchaczy.

„Podwieczorek przy mikrofonie” był niezwykle popularną audycją w drugiej połowie lat 50 oraz w latach 60 i 70, prowadzoną na luzie, z dużą ilością satyry, z przebojami i z gwiazdami.

„Delicje z Podwieczorków przy mikrofonie” to zbiór 70 piosenek  zarejestrowanych, podczas kolejnych wydań programu w latach 1962 -1973, w wykonaniu jednej z gwiazd audycji - Ireny Santor.  Na płytach znalazły się pełne blasku interpretacje znanych utworów z repertuaru Artystki oraz też piękne choć całkiem zapomniane, piosenki. Zdecydowanie warto  je sobie przypomnieć. Być może to jest początek prezentacji gwiazd biorących udział w podwieczorkach…

Album 2 CD Polskiego Radia „Irena Jarocka, której nie znacie” prezentuje występy piosenkarki na polskich festiwalach w Opolu, Sopocie i Kołobrzegu oraz jej mniej znane nagrania studyjne z Archiwum Polskiego Radia. Jest to materiał wcześniej niepublikowany. W styczniu tego roku minęło pięć lat od śmierci Jarockiej, ale dzięki tym nagraniom mogą Państwo znowu spotkać się z jej subtelną sztuką wokalną, poznać piosenki, które nie zyskały większego rozgłosu, a są tak piękne, jak chociażby Milczenie we dwoje czy Witaj w sercu. Płyta zwiera także duet z Michaelem Boltonem - z wielką gwiazdą amerykańskiego show businessu.

A zatem proponujemy kolekcję niemal czterdziestu piosenek, wśród których są i te bardzo znane, ale w mniej znanych wersjach, jak i te, o których możemy nie pamiętać, że były wykonywane przez Irenę Jarocką, a byłoby szkoda.

Kolejna płyta z serii „Irena Jarocka, której nie znacie”

vol. 2 zawiera studyjne oraz koncertowe nagrania Artystki z Archiwum Polskiego Radia.

Irena Jarocka jest jedną z najbardziej lubianych polskich piosenkarek. Publiczność ją kochała i kocha, a ona kochała publiczność. W albumie znajduje się wiele unikalnych nagrań, jak chociażby te pierwsze, z końca lat 60., dla radiowego Młodzieżowego Studia Rytm lub piosenka ze słowami Mariana Hemara Wspomnij mnie.

„My” to studyjna płyta legendarnego zespołu IRA, której premiera zbiegła się z jubileuszem 30-lecia pracy artystycznej tej rockowej formacji. Usłyszymy mocne, gitarowe brzmienia. Nie zabraknie też nastrojowych utworów, jak znany już singiel „Wybacz”.

Na płycie znajduje się dziesięć utworów okraszonych jednością, dynamizmem i energią, doskonale oddających atmosferę  w zespole.

Wymienianie laurów i nazwisk, z którymi przyszło pojawiać się na scenie i w studiach nagraniowych klarneciście Szymonowi Klimie, pianiście Dominikowi Wani, kontrabasiście Adamowi Kowalewskiemu i perkusiście Przemysławowi Jaroszowi zajęłoby zbyt dużo czasu i miejsca. Nie mówiąc o ich własnych projektach i wybitnych nagraniach solowych.

Spotykali się w różnych przestrzeniach i składach, aż w głowie Szymona Klimy zakiełkował pomysł, a pozostali koledzy zgodzili się, że we czterech stanowią konglomerat, który spokojnie może przyjąć nazwę IMPROVISION QUARTET. Bo też improwizacja jest tym, co panom wspólnie wychodzi naprawdę znakomicie.

A ponieważ improwizować trzeba na jakiś temat, ci czterej postanowili sięgnąć najpierw do bogatej tradycji muzyki polskiej. Ich poprzednia płyta inspirowana była folkiem ze zbiorów Oskara Kolberga.

Prawdziwa perła dla tych, którzy przez lata bezskutecznie poszukiwali kolęd w fenomenalnej interpretacji zespołu wokalnego Il Canto! Dzięki Polskiemu Radiu ukazuje się reedycja wydanej w 1992 roku płyty światowej sławy polskich artystów, o których w samych superlatywach pisał, chociażby prestiżowy dziennik "Washington Post".

Album "Najpiękniejsze kolędy Il Canto" zawiera 26 kolęd, które wokaliści Il Canto przepięknie zaśpiewali w kilku językach, oprócz polskiego, choćby po angielsku, niemiecku i francusku. Barbara Janowska, Wanda Laddy (soprany), Robert Lawaty (kontratenor), Cezary Szyfman (baryton), Mariusz Gebel (kontratenor; w utworach: 9, 11, 13, 14, 15, 16) i Michał Straszewski (bas, kierownik zespołu), z wielkim kunsztem i ogromnym wyczuciem zinterpretowali między innymi "Wśród nocnej ciszy", "Lulajże Jezuniu", "Oj maluśki, maluśki", "Stille Nacht", "The Little Drummer Boy", czy "Entre le boeuf et L’âne".

Na płycie "Najpiękniejsze kolędy Il Canto" wrażenie robi nie tylko niesamowity warsztat muzyków Il Canto, lecz również swoboda wykonania oraz niesamowite brzmienie, które sprawia, że słuchacz odnosi wrażenie, iż to jedna osoba śpiewa sześcioma głosami, bo tak wspaniale się one ze sobą spajają. Warto przypomnieć, że niektóre zawarte na albumie wykonania kolęd, zarejestrowane w 1991 roku, uznane zostały za modelowe.

Fantazja na tematy IV Kwartetu Smyczkowego Grażyny Bacewicz to studyjna płyta Krzysztofa Herdzina - pianisty, kompozytora, aranżera, dyrygenta, laureata wielu nagród muzycznych, wydana z okazji dwóch rocznic: urodzin i śmierci Grażyny Bacewicz. Jest to muzyczny hołd złożony wybitnej kompozytorce.
Krzysztof Herdzin rozpisał rytmiczną i harmonijną kompozycję Grażyny Bacewicz na kwartet smyczkowy i jazzowy. Płyta stanowi doskonały przykład zbliżenia muzyki klasycznej i jazzu. W tym przypadku klasyka autorstwa Bacewicz jest przez Herdzina interpretowana w sposób erudycyjny. W utworze tym dawna aranżacja i nowa kompozycja, przeplatane improwizacją, stapiają się w jedno brzmienie.

Płyta Herbert 3.0 to zapis niezwykłego koncertu, który odbył się 22 grudnia 2018 r. w studiu im. Agnieszki Osieckiej z okazji 20. rocznicy śmierci Zbigniewa Herberta.

Zaproszenie do wzięcia udziału w projekcie "Herbert 3.0" przyjęli: AbraDab, Mela Koteluk, Król, Limboski, Czesław Mozil, Skubas, Justyna Święs (The Dumplings), Wojciech Waglewski, Paweł „Pablopavo” Sołtys i Krzysztof Zalewski. Poproszono ich o napisanie muzyki i zinterpretowanie wybranego przez siebie wiersza poety. Wybór artystów nie był przypadkowy. Zaproszeni twórcy są jednocześnie kompozytorami piosenek i wybitnymi tekściarzami. Taki dobór wykonawców gwarantował szacunek dla słowa, a jednocześnie świeże muzycznie podejście do poezji Zbigniewa Herberta.

Henryk Wars, właściwie Henryk Warszawski – kompozytor, aranżer, pionier jazzu w Polsce, pianista oraz dyrygent, kojarzony głownie z muzyką rozrywkową i filmową, komponował także duże formy symfoniczne. Dzieła symfoniczne Henryka Warsa, które powstały w jego amerykańskim okresie (1947-1977) zostały odkryte dopiero pod koniec lat 90 XX wieku. Na płycie nagranej przez Polską Orkiestrę Radiową znajdziecie monumentalną Symfonię nr 1 (1949), trzyczęściowe symfoniczne Szkice miejskie (1951 re. 1974), uwerturę koncertową Maalot (1974) a także błyskotliwy jednoczęściowy Koncert na fortepian i orkiestrę (1950) w interpretacji pianisty Piotra Orzechowskiego.

Dzieła te stanowią istotny element historii muzyki polskiej XX wieku i jednocześnie ukazują w nowym świetle dorobek kompozytora, którego muzyka nie traci na popularności wśród kolejnych pokoleń fanów.

Henryk Miśkiewicz, wiek: 70+, zawód: geniusz saksofonu altowego. „Come Back…” to pierwszy w jego trwającej ponad pół wieku karierze album z big bandem i… zaskakujący powrót do przeszłości.

W ciągu trwającej ponad 50 lat kariery Henryk Miśkiewicz wszedł na większość szczytów, o jakich może marzyć polski jazzman: tworzył bestsellerowe płyty na czele zespołów małych
i dużych, zdobywał Fryderyki, (w tym Złotego za dorobek życia), występował z orkiestrami symfonicznymi, z którymi wykonywał kompozycje napisane specjalnie dla niego, nagrywał
i koncertował u boku światowych gwiazd. Ukochany saksofonista Polaków, który nigdy nie stracił radości z muzykowania, szczyci się wyjątkowym, momentalnie rozpoznawalnym tonem. Gładkość i słodycz improwizowanych, bajecznie melodyjnych fraz jego altu, sąsiaduje tu z zadziorną nonszalancją i muzyczną agresją. Kombinacja doskonała.

Hash Cookie - czwórka przyjaciół z małej miejscowości, których połączyła miłość do muzyki.

Ich akustyczne brzmienie, szczere i pełne uczuć piosenki sprawiły, że szybko powstał wokół nich szum. Pojawiły się zaproszenia na koncerty i festiwale gdzie zjednywali sobie publiczność swoją pozornie prostą muzyką.

W ciągu dwóch pierwszych lat działania zostali m.in laureatami festiwali FAMA, Scyzoryk czy Wrocławskiego Festiwalu Form Muzycznych. W 2016 roku zajęli III miejsce w konkursie "Pamiętajmy o Osieckiej", dzięki czemu zagrali w Muzycznym Studiu im. Agnieszki Osieckiej, które jak się potem okazało, jest ich szczęśliwym miejscem...

Zespół HARLEM przez dziewięć lat nie pojawiał się na rynku z nowym albumem. Kilka było przyczyn tak długiej przerwy, ale 20 maja 2022, w dystrybucji cyfrowej i na półkach sklepowych ukaże się nakładem Agencji Muzycznej Polskiego Radia płyta grupy HARLEM „Nieznany świt”.

Kilka utworów z tej płyty już znamy, a przede wszystkim „Jestem tu” i „Crazy Town”, które pojawiły się na przełomie kwietnia i maja, jako dyptyk zapowiadający wydawnictwo.

To dwa, spośród dziewięciu nowych utworów grupy HARLEM. Przesłanie wszystkich świetnie charakteryzuje tytuł płyty: „Nieznany świt”. Nowe otwarcie w historii zespołu i dla każdego z muzyków, brama z przeszłości, przez dziś, do przyszłości.

Z pełnym rozmysłem zarówno na okładkach singli, jak i całej płyty jest to samo zdjęcie – drzewo, symbol siły i przetrwania w oczekiwaniu na nowe życie każdej wiosny. Jak grupa HARLEM, która przetrwała lata, zawsze z wiarą w kolejne przebudzenie.

„Moda” to długo oczekiwana druga płyta Hani Stach. Artystka zdążyła już dojrzeć pod względem muzycznym jak i emocjonalnym. Nowy album to nowoczesny pop z dużą ilością gitar oraz odrobiną elektroniki.  Płytę promuje tytułowa piosenka  „Moda”. Na płycie znajduje się również  utwór  „Bez ciebie”  powstały  w wyniku współpracy Hani z Judem Friedmanem - znanym amerykańskim kompozytorem, który pisał muzykę dla takich sław jak m. in.: Whitney Houston, Rod Steward, Tina Turner i  Ray Charles oraz Mattem Noble, których Hania Stach poznała przy okazji projektu „Poland…why not?”. Producentem płyty jest Mikołaj Majkusiak, w nagraniach udział wziął zespół Hani w składzie: Wiktor Tatarek (gitary), Tomasz Zieliński (bas), Przemek Kuczyński (perkusja), Mikołaj Majkusiak (klawisze). Gościnnie pojawia się też znakomity polski basista Wojtek Pilichowski oraz Jagoda Stach, siostra Hani, aktorka, z którą artystka nagrała duet pt. „I Want No Other”. 

,,Kombinat", ,,Telefony" i ,,Biała flaga" to Republika. Republika to Grzegorz Ciechowski. Grzegorz Ciechowski to Obywatel G.C. Obywatel G.C. to ,,Nie pytaj o Polskę". Takie były moje Spotkania z Legendą w latach 80. Teraz spotykam się z zapisem koncertu, w którym kolejne pokolenie artystów mogło pokazać co w nich zostało z twórczości Grzegorza Ciechowskiego. To nie jest komfortowa sytuacja dla artysty mierzącego się z taką materią. Dla słuchacza też. Nie jest to łatwa przyjemność i trzeba być tego świadomym, ale z każdym kolejnym utworem wchodzimy w tę przestrzeń coraz bardziej, aż widzimy w nich ducha i zostajemy.

Pierwsza przemówiła do mnie Mela Koteluk. Później znakomita seria. Rewelacyjny Skubas, Tymon i Grzegorz Turnau. Mają swój styl i nie komplikują formy. Emocje wystarczyły. Pierwsza klasa. Dalej Mateusz Ziółko, Nosowska i Kayah. Koniec. Ciągle siedzę, nie mogę się podnieść. Wyjść tak natychmiast z tej przestrzeni. Robię to powoli. Choć wokół cisza, to w głowie krążą jeszcze dźwięki Polskiej Orkiestry Radiowej p/d Adama Sztaby, który całość zaaranżował i towarzyszył wykonawcom na scenie. Jakby echo grało.

[arkadiusz tegenka], 2018

Pocztówki z Macondo to solowy debiut Grzegorza Bukały – artysty dotychczas kojarzonego z zespołem Wały Jagiellońskie. Album zawiera 15 utworów, do których teksty napisał sam Grzegorz Bukała. Do większości piosenek artysta skomponował także muzykę. Materiał zawarty na płycie został zarejestrowany podczas dwóch koncertów w Programie III Polskiego Radia - 17 i 18 lutego 2008 roku. Dla wielu odbiorców ta płyta będzie zaskoczeniem. W warstwie słownej i muzycznej pojawia się tu zapis przeżyć artysty z ostatnich 20 lat. Należy ją więc odczytać jako wyraz osobistych przemyśleń.

"Gatunek L" to czwarty album studyjny GrubSona. Artysta, który wielokrotnie udowadniał, że potrafi łączyć różne gatunki muzyczne, tym razem przedstawia swoją najbardziej przemyślaną i spójną płytę, która stanowi jego największe muzyczne przedsięwzięcie w całej dotychczasowej karierze.

Gościnnie na płycie pojawia się jego przyjaciel Jarecki oraz niezaprzeczalni międzynarodowi gracze - Szwed Promoe z Looptroop Rockers oraz Nowojorczyk Chip-Fu z grupy Fu-Schnickens. Dodatkowo do płyty, poza wsparciem koncertującego z GrubSonem live bandu SANEPID, dograła się orkiestra "eM Band".

"Gatunek L" to podsumowanie całej dotychczasowej muzycznej kariery i życia GrubSona, mieszanka jego ulubionych stylów i gatunków, mocnych tekstów - pisanych w oparciu o sumę doświadczeń w trasie i poza nią, a także – co najważniejsze - pierwszy album nagrany i stworzony całkowicie niezależnie. Za produkcję albumu odpowiedzialni są DJ BRK, SoDrumatic, OER oraz GrubSon, a za za mix i mastering Dj Eprom.