Muzyka poważna

Płyta zawiera zarejestrowany prawie cały wspólny koncert Jana Kiepury i jego żony, Marthy Eggerth – węgierskiej śpiewaczki operetkowej i aktorki, jaki odbył się w hali sportowej klubu „Wisła” w Krakowie w grudniu 1958 r. podczas drugiego po wojnie przyjazdu artysty do Polski.

Przed koncertem, tego pamiętnego grudniowego wieczoru, czuło się napięcie tłumów czekających na spotkanie z legendarnym tenorem i jego żoną. Kiepura natomiast przeżywał konfrontację z własną młodością i wspomnieniami dawnego porządku świata. Podał rękę Marcie, musnął jej policzek pocałunkiem pełnym miłości i wstąpił na schody prowadzące na zaimprowizowaną scenę. Był znowu czeladnikiem w piekarni swojego ojca...

Płyta Wojciecha Majewskiego jest w całości poświęcona muzyce wielkiego rosyjskiego kompozytora Aleksandra Nikołajewicza Skriabina (1872-1915). Album zatytułowany „Wojciech Majewski gra Skriabina” składa się z 34 miniatur: preludiów, mazurków, etiud, poematów i innych. Chronologiczny układ utworów-od dziecięcego „Kanonu”(1883) aż do ostatnich „5 Preludiów op.74”(1914)- ukazuje ewolucję stylu kompozytorskiego wielkiego ekspresjonisty, który jawi się jako najwybitniejszy kontynuator „myśli” chopinowskiej. W początkowej fazie swej drogi twórczej, Skriabin komponował w sposób bezpośrednio nawiązujący do muzyki Chopina, by z biegiem lat stworzyć swój własny, awangardowy język muzyczny. Późne, dojrzałe dzieła ukazują rosyjskiego kompozytora jako nowatora, który w niezwykle oryginalny sposób rozwinął fakturę fortepianową i wytyczył nowe horyzonty rozwoju muzyki europejskiej i światowej.

Druga płyta serii Witold Lutosławski w Polskim Radiu zawiera nagrania dzieł Lutosławskiego, które zostały dokonane pod jego batutą. Wszystkie z udziałem Narodowej Orkiestry Symfonicznej Polskiego Radia oraz ze znakomitymi polskimi solistami: śpiewaczką Haliną Łukomaską – sopran, pianistką Ewą Pobłocką i z Krzysztofem Jakowiczem – skrzypce. Płyta stanowi bezcenny zapis „artystycznych zdarzeń”, dotyczących tzw. wykonań autorskich oraz wykonań autoryzowanych. Te drugie mają miejsce wówczas gdy, jak w tym przypadku, soliści kreują swe partie bezpośrednio pod okiem (tu pod batutą) Kompozytora. W tym miejscu należałoby otworzyć długą i wielowątkową dyskusję na temat wykonań kompozytorskich. Na ile mogą one być „wykonaniem wzorcowym”? Czy ich istnienie ogranicza, albo czy przeciwnie – wyzwala potrzebę poszukiwania innych jeszcze wizji interpretacyjnych? Pytań jest wiele. Dyskusja mogłaby być fascynująca.

Rzadko się zdarza, by jeden koncert był takim wydarzeniem, aby jeden występ zapisał się jednocześnie w historii muzyki i w historii kraju. Taki właśnie był legendarny dziś recital Witolda Małcużyńskiego. 60 lat po tym koncercie jego zapis ukazuje się po raz pierwszy na płycie CD Polskiego Radia Chopin. 16 lutego 1959 roku cały Kraków żył tylko jednym.

W ten właśnie dzień odbyło się otwarcie wystawy narodowych skarbów, najcenniejszych wawelskich pamiątek. M. in Szczerbiec, listy Chopina, egzemplarze Biblii drukowanych przez Gutenberga wróciły na Wawel do Polski po II wojnie światowej. Było to swoiste święto narodowe. Całą uroczystość uświetnił właśnie recital Witolda Małcużyńskiego – wybitnego pianisty, ucznia Ignacego Paderewskiego, gwiazdy o światowej randze. A jednocześnie człowieka całkowicie pochłoniętego zadaniem zwrócenia skarbów narodowych. Na wawelskiej Sali Senatorskiej zasiadła ówczesna elita: naukowcy, politycy, artyści – m.in. Witold Lutosławski z żoną.

Zapis tego koncertu idealnie oddaje atmosferę tego dnia. Witold Małcużyński, owiany sławą po podboju Ameryk, Azji i Australii, witany iście po królewsku zagrał tak jak oczekiwano. Recital jest pełny emocji i wirtuozerii. Artystę niosły emocje, momentami wywołując kontrowersję. Ale to właśnie, w połączeniu z bezdyskusyjną techniką i wielkim talentem sprawiło, że koncert przeszedł do legendy.

Album prezentuje niemiecką muzykę fletową połowy XVIII wieku utrzymaną w stylu tzw. szkoły berlińskiej. Zawiera utwory kompozytorów  związanych z dworem pruskim  i inspirowanych osobowością Fryderyka II Wielkiego – monarchy absolutnego, którego największą miłością była muzyka, a pasją gra na flecie… (W roku 2012 przypada 300 letnia rocznica urodzin Fryderyka Wielkiego).

„Sonoristic Penderecki by Penderecki” to wydawnictwo, które zawiera dzieła z awangardowego okresu twórczości Krzysztofa Pendereckiego.

Płyta przybliża jego kompozycje z lat 60-tych i 70-tych, nowatorskie dokonania w stylu znanym dziś jako sonoryzm. W tamtym czasie były powiewem świeżości, miały wielki wpływ na wielu innych kompozytorów, a samemu twórcy przyniosły międzynarodowy rozgłos.

Album to wyjątkowy, bo nagrany pod dyrekcją Kompozytora w 2017 roku przez Narodową Orkiestrę Symfoniczną Polskiego Radia (NOSPR) w Katowicach. Maestro Krzysztof Pendereckiego wrócił do swoich dzieł skomponowanych przed laty, co czynił stosunkowo rzadko. Na płycie utrwalono: Emanacje - na 2 orkiestry smyczkowe, De natura sonoris I - na wielką orkiestrę symfoniczną, De natura sonoris II - na orkiestrę symfoniczną, Polimorfię na 48 instrumentów smyczkowych i Fluorescencje - na wielką orkiestrę symfoniczną. Płytę wzbogaca booklet z obszernym omówieniem utworów i postaci jednego z największych polskich kompozytorów XX i XXI wieku.

Upamiętnienie światowej sławy dyrygenta i kompozytora oraz mistrzowski popis czołowych polskich zespołów symfonicznych: Orkiestry Polskiego Radia w Warszawie i NOSPR w Katowicach.

Gdyby nie wypadek, któremu podczas wojny uległ w rodzinnym Lwowie, Stanisław Skrowaczewki (1923-2017) zostałby zapewne pianistą-wirtuozem. Kontuzjowany w obie dłonie poświęcił się jednak komponowaniu i dyrygowaniu orkiestrami - i jeszcze przed trzydziestką osiągnął spektakularne, europejskie sukcesy. Pracował w Krakowie, Wrocławiu, Katowicach i Warszawie, w Paryżu studiował u Nadii Boulanger, zdobywał laury międzynarodowych konkursów kompozytorskich i dyrygenckich. W 1956 r. poprowadził orkiestry z Cleveland, Nowego Jorku, Pittsburgha i Cincinnati, a w 1960 r. podjął decyzję o pozostaniu w USA na stałe. Zamieszkał w Minneapolis, gdzie szefował orkiestrze symfonicznej i skąd coraz częściej wyjeżdżał na zaproszenia filharmonii i oper w Nowym Jorku, Berlinie, Wiedniu, Londynie, Amsterdamie, Paryżu, Tokio… Nagrał dziesiątki płyt (zasłynął zwłaszcza interpretacjami monumentalnych dzieł austriackiego neoromantyka Antona Brucknera), nigdy też nie przestał pielęgnować związków z ojczyzną - zwłaszcza w ostatnich dekadach swojego życia był w Polsce częstym - witanym z honorami - gościem.

Płyta jest zapisem koncertu Polskiej Orkiestry Sinfonia Iuventus im. Jerzego Semkowa, który odbył się w Studiu Koncertowym im. Witolda Lutosławskiego w Warszawie, 22 czerwca 2019 roku.

Album w całości poświęcony jest muzyce polskiej XX i XXI wieku. Zawiera dwa koncerty wiolonczelowe, Stanisława Moryty i Piotra Mossa, w wykonaniu znakomitego wiolonczelisty Tomasza Strahla, grającego wraz z Orkiestrą pod dyrekcją Mirosława Jacka Błaszczyka. Koncerty dopełnia uwertura do opery Maria, nieco dziś zapomnianego Romana Statkowskiego, którą w chwili premiery (1906) uznano za jedno z najlepszych polskich dzieł gatunku ówczesnej epoki. Jej orkiestrowy wstęp zachwyca symfonicznym rozmachem i dramatycznym nerwem wprowadzającym w akcję rozgrywającą się na siedemnastowiecznych Kresach. Czas międzywojenny reprezentuje zaś w programie koncertu błyskotliwa, motoryczna, wielobarwna Uwertura na orkiestrę Antoniego Szałowskiego. Koncert wpisał się również w obchody podwójnego jubileuszu Piotra Mossa, który w 2019 roku obchodził swe 70. urodziny oraz półwiecze pracy artystycznej.

4 Symfonie Johannesa Brahmsa z Narodową Orkiestrą Symfoniczną Polskiego Radia w Katowicach zarejestrowane na przełomie 2008/2009 to zdarzenie nie mające swojego odpowiednika w całej dyskografii Maestro Jerzego Semkowa. Maestro Semkow należał to tzw. starej szkoły. Nie dopuszczał nagrywania „po kawałku”. Uważał, że to zabija tok muzycznej narracji.Sesje z NOSPR przebiegały zatem w konwencji koncertowej, dyrygentowi zależało na zachowaniu linii czystego koncertowego wykonania.

MUZYKA POLSKA DZISIAJ – PORTRETY WSPÓŁCZESNYCH KOMPOZYTORÓW POLSKICH

W wyniku współpracy Polskiego Centrum Informacji Muzycznej z Polskim Radiem S. A., przy wsparciu Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego, ukazały się pierwsze płyty nowej serii „Muzyka Polska Dzisiaj – Portrety Współczesnych Kompozytorów Polskich”. Wydanych zostało 10 monograficznych płyt kompaktowych audio poświęconych twórczości współczesnych kompozytorów polskich różnych generacji, mieszkających i działających w Polsce i poza granicami kraju, twórców, którzy pomimo znaczącego dorobku nie posiadali dotąd własnej, monograficznej płyty: Zbigniewa Penherskiego (ur. 1935), Lidii Zielińskiej (ur. 1953), Magdaleny Długosz (ur. 1954), Tadeusza Wieleckiego (ur. 1954), Anny Zawadzkiej-Gołosz (ur. 1955), Jacka Grudnia (ur. 1961), Jarosława Siwińskiego (ur. 1964), Michała Talmy-Sutta (ur. 1969), Ewy Trębacz (ur. 1973) oraz Aleksandra Kościowa (ur. 1974).

W wyniku współpracy Polskiego Centrum Informacji Muzycznej z Polskim Radiem S. A., przy wsparciu Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego, ukazały się pierwsze płyty nowej serii „Muzyka Polska Dzisiaj – Portrety Współczesnych Kompozytorów Polskich”. Wydanych zostało 10 monograficznych płyt kompaktowych audio poświęconych twórczości współczesnych kompozytorów polskich różnych generacji, mieszkających i działających w Polsce i poza granicami kraju, twórców, którzy pomimo znaczącego dorobku nie posiadali dotąd własnej, monograficznej płyty: Zbigniewa Penherskiego (ur. 1935), Lidii Zielińskiej (ur. 1953), Magdaleny Długosz (ur. 1954), Tadeusza Wieleckiego (ur. 1954), Anny Zawadzkiej-Gołosz (ur. 1955), Jacka Grudnia (ur. 1961), Jarosława Siwińskiego (ur. 1964), Michała Talmy-Sutta (ur. 1969), Ewy Trębacz (ur. 1973) oraz Aleksandra Kościowa (ur. 1974).

Dzięki ścisłej współpracy z kompozytorami, płyty zawierają reprezentatywne dla twórców zestawy utworów w najbardziej cenionych przez nich wykonaniach. Nagrania pochodzą głównie ze zbiorów Biblioteki-Fonoteki Związku Kompozytorów Polskich (POLMIC) oraz z Archiwum Polskiego Radia. Są to przede wszystkim rejestracje festiwali „Warszawska Jesień” i „Warszawskie Spotkania Muzyczne”, cyklów koncertowych „Generacje”, „Portrety Kompozytorów”, „Muzyka Teraz” oraz najwybitniejsze nagrania studyjne Polskiego Radia. Dzięki dużemu zaangażowaniu twórców oraz wielu innych osób i instytucji, zasoby te zostały wzbogacone o pozycje z prywatnych archiwów kompozytorów (głównie ich własne realizacje muzyki elektroakustycznej) oraz cenne nagrania studyjne i koncertowe powstałe w innych ośrodkach.

Piotr Sałajczyk wielokrotnie nagradzany pianista i kameralista, a także ceniony pedagog, zaliczany do grona najwybitniejszych polskich wykonawców swojej generacji, zainteresował się twórczością Mieczysława Weinberga przy okazji zbliżania się setnej rocznicy urodzin kompozytora. Jedną z pasji Sałajczyka, który ma na koncie wiele prawykonań muzyki najnowszej, jest przywracanie salom koncertowym twórczości kompozytorów nieco zapomnianych.

Sonaty Mieczysława Weinberga na tyle zainspirowały Piotra Sałajczyka, że w roku 2019 włączył na stałe do swojego repertuaru koncertowego siedem spośród nich. Powołał też do życia Weinberg Trio, które oprócz niego tworzą skrzypek Szymon Krzeszowiec i wiolonczelista Arkadiusz Dobrowolski. Panowie koncertują wspólnie do dziś.

Piotr Moss - kompozytor; ur. 13 maja 1949, Bydgoszcz. Studiował kompozycję u Piotra Perkowskiego w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Warszawie, którą ukończył z wyróżnieniem w 1972. W latach 1976-77 odbył studia uzupełniające u Nadii Boulanger w Paryżu, uzyskując tam nagrodę Stowarzyszenia Przyjaciół Lili Boulanger za całokształt twórczości. 

Utwory Piotra Mossa były wykonywane w wielu krajach Europy, a także w Stanach Zjednoczonych, Singapurze, Kolumbii i Afryce Południowej. Od 1993 kompozytor współpracuje z pisarzem Jeanem-Louisem Bauerem. Razem stworzyli m.in. melodramat Ugui na recytatora i orkiestrę (1993), oratorium Gédéon (1996), dwie opery kameralne: Karla (1996) i Les Ailes de Jean-Pierre (1997), cykl pieśni na tenor i orkiestrę De l’amour... (1994) a ostatnio utwór wokalno-instrumentalny „La Malédiction de Noémia” (2005). Od 1981 Piotr Moss mieszka w Paryżu.

Jego twórczość jest niezwykle obfita i różnorodna. Obejmuje wszelkie gatunki utworów, z wyraźnym nurtem muzyki filmowej i teatralnej, dominującym w jego wcześniejszej twórczości, ale obecnym i dzisiaj, choć na dalszym planie.
Przełomowe znaczenie w biografii Piotra Mossa miał kontakt kompozytora z Nadią Boulanger. Studia u niej spowodowały wzrost zainteresowania Mossa muzyką autonomiczną. Jego utwory charakteryzują się dużą swobodą w wykorzystywaniu rozmaitych technik kompozytorskich, sięganiu do tradycji i stosowaniu nowoczesnego języka muzycznego. Czasami stosuje cytaty z dzieł obcych i własnych.

Emocja muzyki Piotra Mossa jest z ducha romantyczna, kompozytor podkreśla zresztą związki swojej twórczości z romantyzmem i neoromantyzmem mówiąc o humanistycznym aspekcie komponowanej przez siebie muzyki, przez co należy zapewne rozumieć jej przystępność i unikanie częstej wśród współczesnych twórców hermetyczności.

Płyta Samuel Ramey Live to obszerne fragmenty koncertu, jaki odbył się 5 grudnia 2008 roku w Auli Uniwersyteckiej w Poznaniu. W programie znalazły się m.in. najpiękniejsze arie z oper Charles'a Gounoda, Arrigo Boito i Giuseppe Verdiego. Artyście towarzyszyła Orkiestra Filharmonii Poznańskiej pod batutą jednego z najbardziej obiecujących młodych dyrygentów - Łukasza Borowicza. Jest to pierwsza w historii płyta, jaką Samuel Ramey nagrał z polskimi artystami. A w swoim dorobku ma już ponad 80 albumów zarejestrowanych dla największych wytwórnii fonograficznych świata.

„Muzyka kompozytorów polskich XVIII i XIX wieku” to najnowsza płyta Orkiestry Polskiego Radia w Warszawie.
Album zawiera zarówno wykonania koncertowe, jak również rejestracje archiwalne realizowane dla Polskiego Radia.Wszystkie powstały w latach 2015 -2019.

Na kolejnej, 6 płycie z serii Musica Sacromonta, wydanej przez Polskie Radio i Stowarzyszenie Miłośników Muzyki Świętogórskiej im. Józefa Seidlera, znalazły się dzieła muzyków bezpośrednio związanych z kapelą Kongregacji Filipinów na Świętej Górze w Gostyniu. Tym razem, obok dzieł znanego już kapelmistrza Maksymiliana Koperskiego oraz czeskiego prefekta muzyki Joannesa Baptisty Lohra, znalazła się kompozycja Józefa Elsnera (1769-1854), jednego z najwybitniejszych przedstawicieli kultury muzycznej w Polsce I poł. XIX w.

Projekt muzyczny obejmuje nagranie pierwszego w Polsce albumu dwu-płytowego, w skład którego wchodzą koncerty na dwa fortepiany- Jana Sebastiana Bacha i Wolfganga Amadeusza Mozarta. Tym razem jednak nie z orkiestrą symfoniczną czy kameralną a z kwartetem smyczkowym. Pomysł artystów ma na celu  „podanie w jednym miejscu” słuchaczowi, odbiorcy wszystkich pięciu koncertów Wielkich Mistrzów na duet fortepianowy.

„L’amore dei tre re” Italo Montemezziego to poemat tragiczny w 3 aktach, do którego libretto napisał Sem Benelli. Prapremiera opery miała miejsce 10 kwietnia 1913 r. w La Scali. Rok później operę wystawiono w Metropolitan Opera pod batutą Arturo Toscaniniego. W Nowym Jorku opera weszła do stałego repertuaru i od tego momentu była wystawiana na wielu światowych scenach. Wszędzie spotykała się z przychylnym przyjęciem, a w jej obsadzie znalazły się wielkie gwiazdy operowe. W 1941 r. dokonano nagrania płytowego tego dzieła pod batutą kompozytora, który w czasie wojny przebywał na emigracji w USA. W okresie powojennym nastąpił zmierzch zainteresowania operą, która do dziś czeka na zajęcie miejsca w kanonie operowym.

„Sonety krymskie” Stanisława Moniuszki, z uwagi na stopień trudności wykonania, są bardzo rzadko prezentowane publiczności, nie weszły przebojem do sal koncertowych. Tych wyjątkowych arcydzieł można teraz posłuchać dzięki wydawnictwu, które powstało w koprodukcji Chóru Polskiego Radia i {oh!} Orkiestry Historycznej pod dyrekcją Dirka Vermeulena z gościnnym udziałem tenora Aleksandra Kunacha.

Spośród 18 sonetów z Mickiewiczowskiego cyklu, autor Halki do swojej kantaty wybrał dziewięć i ułożył je w muzyczno-poetycką opowieść o fascynującej podróży po Półwyspie Krymskim. Zapraszamy melomanów do odbycia dźwiękowej pielgrzymki śladami Mickiewicza.

Orkiestra Polskiego Radia w Warszawie we współpracy z Chórem Polskiego Radia i solistami zwieńczyła obchody Roku Moniuszkowskiego nagraniem utworów religijnych ojca polskiej opery. Na płycie znalazły się dwie Msze łacińskie Es-dur, Des-dur, a także Msza polska d-moll, dedykowana pamięci matki kompozytora. Jest to pierwsze w dziejach fonografii wydanie mszy w ich pełnej wersji.

W wasze ręce trafia płyta z mszami w wersji oryginalnej czyli na orkiestrę smyczkową, chór, solistów i organy. Każda z tych mszy jest napisana w nieco innym stylu. Moniuszko śledził trendy, które obowiązywały w muzyce europejskiej, doskonale znał twórczość Rossiniego, Donizettiego i Verdiego, potrafił elementy tych trendów połączyć, czerpać z nich i wypracować własny muzyczny styl. Dzięki niezwykłemu zmysłowi melodycznemu i wyczuciu harmonii potrafił doskonale budować dramaturgię i formę, używając w mszach języka muzycznego prostszego niż w operach.

Do współtworzenia tego niezwykłego projektu zaproszeni zostali soliści: Ewa Majcherczyk, Elwira Janasik, Andrzej Lampert, Jarosław Bręka. Chór Polskiego Radia i Orkiestrę Polskiego Radia w Warszawie poprowadził Michał Klauza.

Do płyty dołączony jest booklet z omówieniem utworów autorstwa Marcina Majchrowskiego. Patronat nad płytą objął Program 2 Polskiego Radia.

Album stanowi zapis opery Ignacego Feliksa Dobrzyńskiego „Monbar czyli Flibustierowie” wstawionej w 2010 r. w Studiu Koncertowym Polskiego Radia im. Witolda Lutosławskiego. Po raz ostatni operę wystawiono w 1863 roku. Monbar czyli Flibustierowie – pierwsza i jedyna ukończona 3-aktowa opera Ignacego Feliksa Dobrzyńskiego pierwotnie nosiła tytuł Korsarz. Powstawała latach 1836–1838. Libretto osnute na noweli Der Flibustier K. F. van der Veldego napisał przyjaciel kompozytora Ludwik Paprocki.

„Melodie na psałterz polski” Mikołaja Gomółki nagrane przez Chór Polskiego Radia pod kierownictwem Agnieszki Budzińskiej-Bennett to ogromne przedsięwzięcie wydawnicze - promujące najznakomitszą polską muzykę dawną. Do projektu zaproszeni zostali wybitni muzycy z kraju i zagranicy, specjalizujący się w muzyce epoki, jak na przykład Marc Lewon, profesor lutni w Schola Cantorum Basiliensis czy zespół Compass Viol Consort.

„Melodie na psałterz polski” zawierają ponad 150 krótkich utworów utrzymanych w układzie czterogłosowym. Psalmy - przełożone na język polski przez Kochanowskiego i umuzycznione przez Mikołaja Gomółkę - stanowią najbardziej znane, wydrukowane za życia autora i jedyne zachowane do dziś dzieło kompozytora. Wydawnictwo to – poza ogromną wartością muzyczną ma także na celu przybliżenie piękna i bogactwa dawnego języka polskiego.

W booklecie albumu poza wnikliwymi opisami merytorycznymi znajdują się teksty wszystkich śpiewanych Psalmów w przekładzie Kochanowskiego wraz z ich wersjami angielskimi. Chór Polskiego Radia będzie realizował ten projekt etapami do 2020 roku, wydając w sumie 5 albumów dwupłytowych obejmujących całość „Melodii na psałterz polski”.

Piąta część, ostatnia, obejmuje nagrania Psalmów proroczych i części trzeciej Psalmów błagalnych (CD 1) oraz Psalmów Pochwalnych (CD 2).

Grupę Psalmów błagalnych zamyka dziesięć pozostałych utworów, po dwudziestu sześciu prezentowanych w poprzednich częściach wydawnictwa. Dominującym motywem tych psalmów jest wołanie o ratunek i zmiłowanie. Psalmy prorocze wyrażają zaś nadzieję i oczekiwanie na przyjście Mesjasza. Ostatnia część „Opera omnia” Mikołaja Gomółki to Psalmy pochwalne. To hymny kierowane bezpośrednio do Stwórcy, opisujące dzieła, jakich Bóg dokonał dla przeszłych pokoleń.

Na płytach, oprócz Chóru Polskiego Radia, występują też goście: Elisabeth Rumsey – viola basowa, Andrzej Mikołaj Szadejko – pozytyw i Maciej Gocman – śpiew na CD 1 oraz sama Agnieszka Budzińska-Bennett – śpiew/harfa gotycka i zespół instrumentów dawnych Compass Viol Consort na CD 2.

Psalmy mądrości odpowiadają na podstawowe pytanie „jak żyć” lub „jak pozostać dobrym człowiekiem”. Siedemnaście Psalmów błagalnych pojawiło się już na poprzedniej części wydawnictwa. Tym razem zaprezentowano kolejnych dziewięć wykonywanych wyłącznie a cappella i siedem Psalmów Syjonu, których tematem jest pochwała świątyni jerozolimskiej.

Na płytach, oprócz Chóru Polskiego Radia, występują też goście: belgijski zespół Oltremontano Antwerpen (Martin Bolterauer – cynk, Robert Schlegl – puzon, Juan Gonzalez Martinez – puzon i Cameron Drayton – puzon) na  CD 1 oraz Anna Zawisza – śpiew i Marcin Szelest – organy na CD 2.

Każda z poprzednich części nagrania Psalmów Mikołaja Gomółki zyskała duże uznanie, również ze względu na niezwykle staranne przygotowanie edytorskie serii. Wszystkie były nominowane do nagrody Fryderyk, zaś część pierwsza otrzymała nagrodę Stowarzyszenia Wydawców Katolickich Feniks 2019.

Z okazji jubileuszu 70-lecia istnienia Chór Polskiego Radia rozpoczął unikatowy i spektakularny projekt - nagranie pięciu albumów dwupłytowych zawierających „Melodie na psałterz polski” Mikołaja Gomółki, z piękną staropolszczyzną Jana Kochanowskiego.

Kierownictwo artystyczne nad całością objęła Agnieszka Budzińska-Bennett - założycielka słynnego, międzynarodowego zespołu Peregrina specjalizującego się w muzyce średniowiecza. Do projektu zaprosiła wybitnych instrumentalistów z kraju i zagranicy, specjalizujących się w muzyce epoki, jak na przykład Marc Lewon, profesor lutni w Schola Cantorum Basiliensis czy renesansowy zespół Compass Viol Consort.

„Melodie na psałterz polski” zawierają ponad 150 krótkich utworów utrzymanych w układzie czterogłosowym. Psalmy - przełożone na język polski przez Kochanowskiego i umuzycznione przez Mikołaja Gomółkę - stanowią najbardziej znane, wydrukowane za życia autora i jedyne zachowane do dziś dzieło kompozytora, ogromnie istotne dla kultury polskiej.
Oddajemy w Wasze ręce drugi album (vol. 3 i 4), zawierającego Psalmy dziękczynne i pokutne oraz Psalmy królewskie. W booklecie dołączonym do albumy, poza wnikliwymi opisami merytorycznymi, znajdziecie teksty wszystkich śpiewanych Psalmów w przekładzie Kochanowskiego wraz z ich wersjami angielskimi.

Patronat nad albumem objął Program 2 Polskiego Radia.

Album nominowany do nagrody Fryderyk 2020 w kategorii Muzyka Poważna: Album Roku Muzyka Dawna.

Piąta część, ostatnia, obejmuje nagrania Psalmów proroczych i części trzeciej Psalmów błagalnych (CD 1) oraz Psalmów Pochwalnych (CD 2).

Grupę Psalmów błagalnych zamyka dziesięć pozostałych utworów, po dwudziestu sześciu prezentowanych w poprzednich częściach wydawnictwa. Dominującym motywem tych psalmów jest wołanie o ratunek i zmiłowanie. Psalmy prorocze wyrażają zaś nadzieję i oczekiwanie na przyjście Mesjasza. Ostatnia część „Opera omnia” Mikołaja Gomółki to Psalmy pochwalne. To hymny kierowane bezpośrednio do Stwórcy, opisujące dzieła, jakich Bóg dokonał dla przeszłych pokoleń.

Na płytach, oprócz Chóru Polskiego Radia, występują też goście: Elisabeth Rumsey – viola basowa, Andrzej Mikołaj Szadejko – pozytyw i Maciej Gocman – śpiew na CD 1 oraz sama Agnieszka Budzińska-Bennett – śpiew/harfa gotycka i zespół instrumentów dawnych Compass Viol Consort na CD 2.

Mieczysław Horszowski był łącznikiem świata końca XX wieku ze sztuką końca wieku XIX: pochodzący ze Lwowa i wykształcony w Wiedniu u legendarnego Teodora Leszetyckiego – profesora połowy najsłynniejszych pianistów stulecia, z Paderewskim i Friedmanem na czele – w młodości chodził na koncerty pod dyrekcją Mahlera, później grał i przyjaźnił się z Ravelem, Szymanowskim, Toscaninim, wreszcie przez ponad pół wieku tworzył niezapomniane duo z Pablem Casalsem i innymi najwybitniejszymi muzykami epoki. Jednocześnie prowadził karierę solową: od początku bardziej jeszcze niż wirtuozerią, olśniewając dojrzałością i muzyczną doskonałością swych kreacji. Mistrz naturalnej, stylowej, lecz śpiewnej i swobodnej gry parokrotnie powracał do rodzinnej Polski. Podczas dwóch wizyt pozostawił po sobie nagrania.

„Cellotapes” to zbiór utworów na wiolonczelę (często nagrywaną na wiele nakładających się  ścieżek) i subtelną elektronikę. Także gra słów: tytuł w języku angielskim oznacza po prostu „taśmy klejące”, a zamysłem Michała Pepola jest, aby te „taśmy” były ideą spinającą różne gatunkowo utwory w spójną całość: Bach vs. współczesność, fonograficzna premiera słynnej kompozycji Pawła Mykietyna, kultowe dzieła europejskiego i amerykańskiego minimalizmu. I - przede wszystkim - nowa, autorska muzyka, którą Pepol już teraz kreśli swoje działania w przyszłości.

„Melodies. The Magic Mountain” jest drugą płytą tego składu, którego członkowie zdążyli się już zaprezentować fanom jazzu w kilkunastu krajach, na trzech kontynentach, jako wrażliwi artyści o niezwykle lirycznym podejściu do tworzonej przez siebie muzyki.

Międzynarodowe inspiracje, natchnione kompozycje, wybitni wykonawcy. Nowa płyta Polskiego Radia to bilet do azylu, w którym harmonię ośmiu ludzkich głosów dopełnia brzmienie najbardziej polskich „skrzypiec” na świecie - suki biłgorajskiej.