Alternatywna

Kasia Moś olśniewa skalą wokalnego talentu, wszechstronnością muzycznych zainteresowań i odwagą artystycznych wyborów. Jej czwarty, autorski album to podsumowanie życia w blasku koncertowych sal i w zaciszu studiów nagraniowych, swoisty pamiętnik fascynacji, poszukiwań i przyjaźni. To świadectwo niewysłowionej - jak podpowiada tytuł płyty - wdzięczności wobec przyjaciół za dzielenie się pomysłami, wizjami i marzeniami. 

Kasia Moś: „Ten album jest klamrą, która podsumowuje niezwykle aktywny, czasem wręcz szaleńczo rozpędzony etap mojego o życia. Wybierając piosenki, z których większość jest już dobrze słuchaczom znana, czułam się jak nastoletnia dziewczyna, która nagrywa składankę na kasetę magnetofonową, żeby słuchać jej ze znajomymi na prywatce albo w samotności, ze słuchawkami na uszach, w ciemności, kiedy chce się wspominać piękne chwile.”

To już trzeci z kolekcji albumów honorujących laureatów Nagrody Mediów Publicznych w kategorii Muzyka. Po pięciopłytowym zestawie Jana Ptaszyna Wróblewskiego i dwupłytowym wydawnictwie Piotra Beczały, w grudniu 2022 roku ukazał się podwójny album CD kolejnego laureata zatytułowany po prostu „JÓZEF SKRZEK”.

WERNYHORĘ stworzyła w roku 2019 trójka sanockich muzyków. Grająca na skrzypcach, wiolonczeli i historycznych instrumentach smyczkowych Anna Oklejewicz poznała grającego na lirze korbowej i kobzie Macieja Harnę. Maciej spotkał śpiewającą Darię Kosiek i jesienią cała trójka połączona miłością do tradycyjnych pieśni z Bojkowszczyzny, Łemkowszczyzny, Zakarpacia i Podola ruszyła na pierwszy wspólny koncert, na Słowację.

Wiosną 2020 roku Daria Kosiek otrzymała Stypendium MKiDN „Kultura w sieci” i tak zrodził się pierwszy muzyczny projekt WERNYHORY, „Bojkowski głos Bieszczadu”. Dwie nagrody na „Mikołajkach Folkowych” w tym samym roku były naturalną konsekwencją dobrze przepracowanego czasu pandemii. A potem nadeszła „Nowa Tradycja” w roku 2021.

W nagraniu płyty, która powstawała w styczniu i marcu 2022 roku, w Studiu Polskiego Radia S-4 im. Jerzego Wasowskiego, do zespołu WERNYHORA dołączyli Wojciech Lubertowicz grający na bębnach i duduku oraz gitarzysta basowy Marcin Pospieszalski, który całość wyprodukował muzycznie. Za stołem mikserskim w czasie nagrywania, miksowania i masterowania materiału zasiadł Tadeusz Mieczkowski.

Karin Stanek urodziła się w Bytomiu, pod koniec II wojny światowej. W latach 60. ubiegłego wieku była jedną z najpopularniejszych polskich piosenkarek i symbolem tzw. bigbitu. Utwory „Autostop”, „Malowana lala”, czy „Chłopiec z gitarą” znała i nuciła cała Polska od małolatów, po emerytów.

Kasia Moś i jej starszy brat Mateusz Moś pochodzą z Bytomia. Z Bytomiem związany jest też Mateusz Kołakowski.

Nic dziwnego, skoro są krajanami, że ta trójka pracująca razem twórczo została zainspirowana repertuarem Karin Stanek. Matką tego pomysłu była znana w środowisku Gina Komasa, zasłużona dla polskiej kultury swoją wieloletnią działalnością twórczą, jak i czwórką niezwykle zdolnych dzieci.

Robienie coverów, szczególnie jeśli ktoś uczynił już taką piosenkę hitem, ma sens tylko wtedy, jeśli ma się pomysł, jak to zrobić, żeby nasza wersja była inna niż oryginału, ale też została zapamiętana.

Ta myśl z pewnością przyświecała Kasi Moś, jej bratu Mateuszowi i Mateuszowi Kołakowskiemu, kiedy rozpoczynali pracę nad nowymi wersjami jedenastu utworów, które prawie pół wieku wcześniej wykonywała z powodzeniem Karin Stanek. Efekt tej pracy to właśnie płyta „KASIA MOŚ KARIN STANEK”.

To już dziesiąta płyta wydana przez Agencję Muzyczną we współpracy z Czwórką, w związku z Czwórkowymi działaniami dla wspierania młodych i zdolnych artystów. Jest wśród nich pięć płyt laureatów konkursu, winylowa płyta „The Best of Będzie Głośno!” oraz poprzednie trzy płyty z zestawem nagrań, z konkursów w poprzednich latach.

28 maja 2021 roku w sprzedaży pojawiło się kolejne wydawnictwo Agencji Muzycznej Polskiego Radia z serii BĘDZIE GŁOŚNO.

To krążek, który zespół MYASTA otwiera utworem pt.: „Tańcz”. Dalej możemy posłuchać jedenastu piosenek wykonawców różnej muzycznie proweniencji. Są tu nagrania oszczędnie minimalistyczne i niezwykle bogate aranżacyjnie. Wachlarz propozycji od spokojnej ballady, przez granie rockowe, funk, ska i pop, po rap i muzyczne eksperymenty pozwala spokojnie myśleć o przyszłości polskiej sceny. 

Rok 2019 był w Polsce Rokiem Stanisława Moniuszki. Kasia Moś uczciła pamięć o kompozytorze , dając niezapomniany koncert w sali NOSPR w Katowicach.
Zapis tego wyjątkowego wydarzenia ukazuje się na płycie "Moniuszko 200" z towarzyszeniem jednej z najlepszych orkiestr kameralnych w Europie - Orkiestry Kameralnej Miasta Tychy AUKSO pod batutą Marka Mosia.

Album składa się z płyty CD i DVD w wersji koncertowej. Za warstwę muzyczną i aranżację odpowiedzialni są: Mateusz Moś (skrzypce, brat Kasi) i Mateusz Kołakowski (fortepian).

Na scenie oprócz orkiestry i wokalistki pojawili się także muzycy zespołu Kasi: Mateusz Kołakowski (fortepian, instrumenty klawiszowe), Mateusz Moś (skrzypce, wokal, kompozycje/aranżacje) Maciej Magnuski (gitara basowa, syntezator basowy Moog) i Tomasz Mądzielewski (perkusja).

MYASTA – zwycięzca czwartej edycji konkursu radiowej Czwórki „Wydaj płytę z Będzie Głośno!”. Zespół zainicjował w 2015 r. Michał Kowalski (wokal) i Mariusz Mitura (perkusja) wraz z bydgoskimi gitarzystami. Do podstawowego składu sukcesywnie dołączali kolejni muzycy – sekcja dęta, instrumenty klawiszowe i perkusjonalia. Obecnie zespół tworzy ośmiu doświadczonych muzyków z Bydgoszczy, Torunia i nieodległego Chełmna. 

Będzie Głośno vol. 2- to składanka z utworami finalistów trzeciej edycji konkursu „Wydaj płytę z Będzie Głośno” z 2019 roku, organizowanego przez radiową Czwórkę.

Będzie Głośno! – pod takim hasłem Czwórka promuje młodych, zdolnych, polskich muzyków niemających jeszcze kontraktu z żadną wytwórnią. Jest to program, który umożliwia nieznanym muzykom bezpośredni kontakt z radiem, a poprzez audycję pod tytułem Będzie Głośno! i listę przebojów dociera do słuchaczy. Częścią projektu jest konkurs „Wydaj płytę z Będzie głośno”, który Czwórka zorganizowała po raz trzeci. W 2019 zwyciężyła Sara Kordowska.

"Following the light" to czwarta solowa płyta Stanieckiego i podobnie jak poprzednie wymyka sie klasyfikacjom.
To w większości liryczne utwory zagrane przy użyciu gitar, elektroniki i pętli. Jak zwykle u Stanieckiego muzyka jest bardzo obrazowa, jakby stworzona do filmu.
Maciej Staniecki kompozytor muzyki teatralnej i filmowej (Vinci, Paradox Lake), współtwórca projektów elektronicznych (Nemezis, Chwasty), producent i realizator dźwięku (W. Zimpel, Młynarski&Masecki, Lotto).

„Problem z wiernością” to już drugi album artysty. Debiutancki krążek Janka Samołyka pt. „Wrocław”  wydało Polskie Radio  w 2010 roku. Pochlebne opinie, które zebrał ten album oraz liczne występy i wyróżnienia na festiwalach (zwycięzca konkursu debiutów – OFF Festival 2009, finalista Konkursu Młodych Zespołów – Jarocin 2010 oraz Nagroda Prezydenta Miasta Gdańsk na IX Festiwalu im. Grzegorza Ciechowskiego – Tczew 2012), pozwalają na  stwierdzenie, że Janek Samołyk  miał nie tylko udany debiut, ale ma już swoich odbiorców – zwolenników muzyki z pogranicza brytyjskiego rocka i poezji śpiewanej. Rok 2012 był dla Janka Samołyka również wyjątkowo udany. Artysta występował wtedy na Festiwalu Polskiej Piosenki  w Opolu oraz na koncertach w Chinach.

Płyta "Problem z wiernością" zawiera kilkanaście premierowych kompozycji, w których artysta często stawia na tekst w języku polskim. Album został nagrany wspólnie z zespołem, który towarzyszy Samołykowi na koncertach. Dzięki temu udało się przenieść na krążek energię znaną z występów na żywo, nad czym czuwał m.in.: Leszek Kamiński - producent  muzyczny i wielokrotny laureat Fryderyka.

Ta płyta jest dobrą propozycją dla każdego fana melodyjnego, przebojowego i gitarowego grania, który słuchając muzyki lubi czuć, że artysta traktuje go, jak partnera do rozmowy.

"Waltornium" to kontynuacja serii płyt z moją autorską muzyką inspirowaną snami z dzieciństwa. To poszukiwanie ich atmosfery, nieprawdopodobnego spokoju i bezpieczeństwa. Obszarem formalnym pozostaje klasyczny Eno’wski ambient. Jego “Discreet Music” stał się paradygmatem dla większości tej muzyki. Osadzone w estetyce Barokowej muzyki klasycznej, "Waltornium" zrealizowane zostało na akustycznych brzmieniach wirtualnych programu EAST/WEST, LOGIC AUDIO.

Lumpeks to czterech utalentowanych muzyków, trzech jazzmanów z Francji i polska śpiewaczka i barabanistka. Olga Kozieł, kontrabasista Sébastien Beliah, saksofonista Pierre Borel i trębacz Louis Laurain stworzyli hipnotyzującą mieszankę jazzu i dawnej polskiej muzyki wiejskiej. Tym połączeniem jazzowej improwizacji i polskich melodii tanecznych zapracowali sobie na najwyższą nagrodę w radiowym konkursie wyłaniającym zespoły i artystów inspirujących się polską muzyką tradycyjną.

Wszystko zaczęło się w styczniu 1959 roku. To wtedy, w utworzonym dwa lata wcześniej Studiu Eksperymentalnym Polskiego Radia, powstała pierwsza autonomiczna kompozycja, która dała początek polskiej muzyce elektronicznej. 60 lat to cała epoka! To, co wówczas wydawało się nowe, niemożliwe, abstrakcyjnie powabne, dziś pobrzmiewa nutą nostalgii, wpisując się w tak popularny nurt retromanii, spowijający także dawną awangardę. Bez dwóch zdań: tęsknimy za oldskulem!

Pierwsza była Etiuda na jedno uderzenie w talerz Włodzimierza Kotońskiego. Na 60. urodziny polscy kompozytorzy, na zamówienie Programu 2 Polskiego Radia, oddali hołd Etiudzie pisząc utwory nią zainspirowane. Niniejszy album zawiera nagranie tego wyjątkowego koncertu.

Polskie melodie ludowe w rytmach techno, na dodatek zagrane przez orkiestrę dętą!? To „Prawdziwie Polskie Techno” („True Polish Techno")! Na taką techno-awanturę czekaliśmy! Mózgiem projektu jest Michał Fetler, znany z Jazzbandu Młynarski Masecki i grupy Polmuz, który ze swą orkiestrą stworzył klubowe bomby, równocześnie zachwycające słowiańskim liryzmem i porywające surowym jazzowym sznytem.

Prawdziwie Polskie Techno to zupełnie nowy garnitur orkiestry dętej Fanfara Awantura, kojarzonej dotychczas z estetyką bałkańsko-punkową. Po wielu latach udawania Cyganów, nadszedł czas na swoisty coming-out i objawienie prawdziwie nafutrowanego, techno-polo-futurystycznego oblicza. Tradycyjna, na pozór, orkiestra dęta zaskoczy teraz biegłością w stylach Rave, Psytrance, Progressive, Minimal czy Detroit Techno, choć zagrane z klubową werwą utwory na motywach polki czy walcerka zdradzają, że awanturniczy tech-załoganci obeznani są też zarówno z muzyką Gorana Bregovica, Brandt Brauer Frick, jak i rozwibrowanym tanecznie jazzem gigantów z The Comet Is Coming i Sons Of Kemet.

Pocztówki z Macondo to solowy debiut Grzegorza Bukały – artysty dotychczas kojarzonego z zespołem Wały Jagiellońskie. Album zawiera 15 utworów, do których teksty napisał sam Grzegorz Bukała. Do większości piosenek artysta skomponował także muzykę. Materiał zawarty na płycie został zarejestrowany podczas dwóch koncertów w Programie III Polskiego Radia - 17 i 18 lutego 2008 roku. Dla wielu odbiorców ta płyta będzie zaskoczeniem. W warstwie słownej i muzycznej pojawia się tu zapis przeżyć artysty z ostatnich 20 lat. Należy ją więc odczytać jako wyraz osobistych przemyśleń.

Stockhausen - komponujący w domu, z dwojgiem malutkich dzieci za ścianą - postanowił „skomunikować” się z otoczeniem w nietypowy sposób. Utwór napisany dla sześciorga śpiewaków wymagał od nich specjalnej techniki wokalnej (alikwotowej) oraz całkowitego zjednoczenia. Autor zostawił dokładną „instrukcję obsługi”. Każdy artysta ma do dyspozycji: osiem (panie) lub dziewięć (panowie) rytmicznych modeli wokalnych oraz karty magicznych imion bóstw pochodzących z różnych kultur (do swobodnego żonglowania). Wszystko po to, by stworzyć ciąg płynnych 51 formuł, czyli przeprowadzeń, w których za każdym razem inny śpiewak pełni rolę przewodnika - koryfeusza. „Napisałem 75-minutowy utwór oparty na jednym nonowym akordzie B-dur” – miał żartować kompozytor. W istocie ów dźwięk B (za każdym razem odnajdywany na nowo) mieni się - za sprawą alikwotów - zmienną barwą, kontrastami, natężeniem. Wciąga w trans, obezwładnia. „Stimmung jest na pewno muzyką medytacyjną. Czas jest zniesiony” – komentował Stockhausen. - „Wsłuchujemy się we wnętrze dźwięku, we wnętrze widma harmonicznego, we wnętrze samogłoski, we wnętrze”. Pomimo specyficznej techniki wokalnej, aury akustycznej i swoistej filozofii - „wejście” w Stimmung nie jest procesem karkołomnym. Ważna jest deklaracja współuczestniczenia - wspólnego przeżywania, odczuwania, oczyszczenia. Wsłuchiwanie się w siebie i w otoczenie. Harmonia wewnętrzna i zewnętrza. Pełna wolność.

Klimt to solowy projekt Antoniego Budzińskiego znanego i cenionego artysty z zespołu Saluminesia. "Agape" to jego drugie "dziecko", oscylujące głównie w okolicach shoegaze'u i postrock'a. Płyta ta jest różnorodna i eksprymentalna, w wyniku czego na albumie można usłyszeć fascynacje i poszukiwania twórcy Klimtu w muzyce folkowej, klasycznej czy nawet drum'n'bass'owej. Pomimo tej różnorodności krążek ten jest bardziej gitarowo ekspresyjny i dynamiczny od debiutanckiego albumu, "Jesienne odcienie melancholii". Odkryty przez radiowa Trójkę, doceniony i chwalony przez wielu dziennikarzy i krytyków muzycznych. Klimt wystąpił na tegorocznym Open'er Festiwal oraz Seven Festiwal. A tytuł "Agape" nawiązuje do boskiej, bezwarunkowej i idealnej miłości.

Są w historii rock'n'rolla wykonawcy nierozerwalnie przypisani do swojego pokolenia. Są w historii rock'n'rolla płyty, których już od pierwszych taktów, słuchało się, słucha i zawsze będzie słuchało sercem, pamiętając ten pierwszy raz. Nawet po trzydziestu latach! Zawsze poczujemy ten sam dreszcz i pewność, że to moje i nie oddam nikomu. Wartością takich płyt i to bezcenną jest przekaz! Dla mojego pokolenia rocznik 62 takim wykonawcą i taką płytą jest Brygada Kryzys z jej czarnym albumem. Nigdy nie grali czysto. Zawsze coś nie domagało i nigdy nie chodziło tu o miłe dla ucha muzyczne subtelności, aranżacyjne smaczki czy realizacyjne, nowatorskie popisy magów konsolety. Przekaz miał być bardzo prosty i na wieki: nie zgadzamy się na to co dostajemy od świata polityki i mamony. Byłem na tym koncercie w Trójce. Byłem też trzy dekady wcześniej na koncercie w Remoncie. Słuchałem ,,Centrali" i pomyślałem, że ciągle czekamy na sygnał, choć dziś na inny niż wtedy. Słuchałem ,,Fallen Fallen is Babylon" i pomyślałem, miał upaść, a nie upadł. Jest jeszcze potężniejszy, niż był kiedykolwiek. Słuchałem ,,To co czujesz, to co wiesz" i pomyślałem, patrząc wokół, że większość szuka aktualnej odpowiedzi. Szuka prawdy, którą kiedyś znali. Stali w bezruchu. Tak jak ja. Ja swoją znalazłem. Mało tego, dotarło do mnie, że nigdy jej nie zgubiłem. Poczułem się dobrze. Reszta niech szuka. Po to są takie płyty.