Polecane produkty

Fonograficzne wydarzenie dekady. Blisko 40 nigdy niepublikowanych nagrań mistrza jazzowej trąbki z archiwum Polskiego Radia w 6-płytowym albumie „Tomasz Stańko - Polish Radio Sessions 1970-1991”

Najsłynniejszy polski jazzman przez wiele lat regularnie gościł w studiach nagraniowych Polskiego Radia w Warszawie. Podczas dłuższych i krótszych sesji towarzyszyli mu czołowi artyści improwizujący z Polski i zagranicy. Te taśmy - oraz niezliczone rejestracje koncertów - nigdy nie zostały opublikowane.

Z pragnienia, by miłośnikom jazzu zaprezentować nieznaną/zapomnianą/zaginioną część dorobku Tomasza Stańko, narodziła się idea wydania unikatowego boksu - radiowego portfolio trębacza, kompozytora i lidera.

Fonograficzne wydarzenie dekady. Blisko 40 nigdy niepublikowanych nagrań mistrza jazzowej trąbki z archiwum Polskiego Radia w 6-płytowym albumie „Tomasz Stańko - Polish Radio Sessions 1970-1991”

Najsłynniejszy polski jazzman przez wiele lat regularnie gościł w studiach nagraniowych Polskiego Radia w Warszawie. Podczas dłuższych i krótszych sesji towarzyszyli mu czołowi artyści improwizujący z Polski i zagranicy. Te taśmy - oraz niezliczone rejestracje koncertów - nigdy nie zostały opublikowane.

Z pragnienia, by miłośnikom jazzu zaprezentować nieznaną/zapomnianą/zaginioną część dorobku Tomasza Stańko, narodziła się idea wydania unikatowego boksu - radiowego portfolio trębacza, kompozytora i lidera.

Andrzej Trzaskowski na czele orkiestry STUDIO S-1 i charyzmatyczny Tomasz Stańko jako solista. Polskie Radio z dumą prezentuje wielokolorowe klejnoty z muzycznego archiwum.

Andrzej Trzaskowski (1933-98) po spektakularnych, jazzowych latach 60. - kiedy nie tylko nagrywał cenione autorskie albumy w Polsce, ale też wyrobił sobie mocną pozycję na scenie europejskiej - w kolejnej dekadzie wybrał dla siebie inną rolę: kompozytora filmowych ścieżek dźwiękowych, promotora muzyki i muzyków, edukatora oraz - przede wszystkim - dyrektora wszechstronnej i wszechobecnej na ówczesnych antenach Orkiestry Polskiego Radia i Telewizji STUDIO S-1. Zarządzał bogatym repertuarem oryginalnym i adaptowanym, pomagał w rozwoju karier, no i dyrygował w studiu nagraniowym i podczas festiwali, od Opola po Jazz Jamboree.

Złoto i brylanty z archiwum Polskiego Radia, czyli osiem sensacyjnie odnalezionych piosenek, które w latach 1973-74 Irena Santor nagrała z Janem Ptaszynem Wróblewskim i jazzmanami.

Studio Jazzowe Polskiego Radia, z którego Jan Ptaszyn Wróblewski zrekrutował muzyków stanowiących trzon towarzyszącej Irenie Santor orkiestry, było zespołem unikalnym w skali europejskiej. Saksofonista, lider, kompozytor, aranżer i dyrygent zwykł był trzymać za ogon dwie, trzy, a nawet cztery sroki. W latach 70. Studio Jazzowe było jego poligonem, warsztatem i magazynem: konfiguracji personalnych, konwencji i pomysłów. Akompaniowało też wokalistom, choć wtedy - jak w tym przypadku - nie pod swoim dumnym szyldem, za to łącząc siły z muzykami Orkiestry Polskiego Radia w Warszawie.

Wspomina Irena Santor: „Współpracę z Ptaszynem i jego wspaniałymi wirtuozami i wspominam ze wzruszeniem i dumą! Ileż ja się od nich nauczyłam! Jakież to było inne! Niezwykłość naszych okołojazzowych piosenek polegała m.in. na tym, że nikt nie wymagał ode mnie, żebym śpiewała jazz. Oni grali po swojemu, a ja śpiewałam w moim stylu i jakoś to wszystko się ze sobą ładnie splotło.”

Słodko-gorzkie tanga w wykonaniu najsłynniejszego w Polsce zespołu przedwojennej muzyki rozrywkowej.

Jan Emil Młynarski, z tych Młynarskich: śpiewak jazz bandu, wirtuoz gry na bandżoli (oryginalnej, z Myszką Miki na skórzanej membranie, odziedziczonej po legendarnym Stanisławie Grzesiuku), perkusista, muzyczny archeolog Warszawy, elitarny jazzman, zabawiacz tłumów. Jako lider Warszawskiego Combo Tanecznego i autor radiowych audycji przeszukuje archiwa, a to, co znajduje - ocala od zapomnienia.

Repertuar jego zespołu to w lwiej części  utwory z okresu międzywojennego i wcześniejsze. Piosenki z rodowodem, jak sam nazwa zespołu wskazuje, warszawskim, retro-oktet prezentuje w brzmieniu współczesnym (jeśli chodzi o kwestie techniczne) i w aranżacjach bliskich oryginalnym (gdy idzie o kwestie artystyczne). Przed blisko stu laty bawiły i wzruszały publiczność rewii, gości dansingów i bywalców podwórkowych potańcówek. Teraz bawią i wzruszają, w zasadzie, wszędzie i o każdej porze.

Kolejne sensacyjne znalezisko z archiwum Polskiego Radia - nigdy nie publikowane, studyjne nagranie kwartetu Jana Ptaszyna Wróblewskiego z Mieczysławem Koszem.

Rok 1968 - po spektakularnym debiucie na festiwalu Jazz Jamboree ’67 - był dla Mieczysława Kosza szczęśliwy, wypełniony sukcesami i obietnicami wspaniałej przyszłości. Niewidomy pianista koncertował i nagrywał jako lider własnego tria i rozchwytywany solista, dużo podróżował po Polsce i Europie, sporo nagrywał na potrzeby Polskiego Radia. Los zetknął go wtedy z Janem Ptaszynem Wróblewskim, starszym o zaledwie sześć lat, ale już cieszącym się ugruntowaną sławą jednego z ojców-założycieli polskiego jazzu, z ważnym artystycznym epizodem w USA. Propozycji, żeby grać w kwartecie sławniejszego kolegi po prostu nie mógł odrzucić.

„Z partyjnym pozdrowieniem. 12 hitów w stylu lambada hardcore”

Polskie Radio z nostalgicznym pozdrowieniem prezentuje wyjątkową - bogato ilustrowaną i wspaniale brzmiącą - winylową reedycję pierwszej – legendarnej płyty Big Cyca.

Już to grali, i to wiele razy, bo od premiery jednego z najbardziej popularnych albumów epoki wczesnego Balcerowicza niedługo minie 35 lat (słownie: trzydzieści pięć). Rock and roll w postaci czystej, prostej i szczerej. Przeboje, o których w czasach bez Internetu i telefonów komórkowych wieści docierały do wsi, miasteczek i metropolii. Słowa, które znali duzi i mali. Melodie, które niesione wiatrem ustrojowych i gospodarczych zmian trafiły pod strzechy, blachy i dachówki.

Pierwszy nakład „Z partyjnym pozdrowieniem…” wydało w 1990 państwowe wówczas przedsiębiorstwo Polskie Nagrania „Muza” pod utworzonym specjalnie na tę okazję szyldem Pomarańczowa Muza (oczywista aluzja do legendarnej Pomarańczowej Alternatywy). Były to czasy, gdy dobre płyty sprzedawały się w imponujących, idących w dziesiątki tysięcy egzemplarzy nakładach. Oficjalnie, bo kwitł już rynek piracki, dzięki któremu w ręce nastoletnich Polaków trafiły kolejne setki tysięcy, przeważnie marnie wyglądających i jeszcze gorzej brzmiących fonogramów.

Najsłynniejsze nagranie koncertowe w historii polskiego rocka. Ponad 40 lat po premierze do sklepów trafia dwupłytowe, winylowe wznowienie drugiego albumu Perfectu.

Październikowy wieczór ’82. Na dworze ciemna i zimna noc stanu wojennego, a w warszawskim klubie Stodoła blask i żar. Gra zespół Perfect w pierwszym, legendarnym składzie: na gitarach Zbigniew Hołdys i Andrzej Urny, na gitarze basowej Andrzej Nowicki, na perkusji Piotr Szkudelski. Przy mikrofonie Grzegorz Markowski, do niedawana obiecujący aktor teatralny, dziś bóg rocka, spocony, z obnażonym torsem, owijający sobie publiczność wokół palca.

Po przerwie wymuszonej przez komunistyczne władze był to pierwszy koncert zespołu, którego słuchała cała Polska. Nakład debiutanckiego albumu z niezapomnianą białą okładką sięgnął trzystu tysięcy egzemplarzy. W radiu tej muzyki nie można było usłyszeć, ale grało się ją na każdej prywatce, aż do zdarcie płyty. Posłuchać jej na żywo było marzeniem każdego nastolatka.

Jest to reedycja pierwszej płyty zespołu Perfect, który ukazał się na rynku  w pamiętnym  1981 roku – roku niepokojów społecznych i rosnącej świadomości nieuchronnych zmian.  Płyta „Perfect”  była protestem przeciwko ówczesnej rzeczywistości i stanowiła  głos pokolenia.

Zarejestrowane nagrania - pomimo upływu lat nadal brzmią świeżo i energetycznie.  Kultowy dla pokolenia 50-latków, tzw. "biały album” zespołu, nagrywany był podczas dwóch sesji  w studiu M1 na Myśliwieckiej (obecnie Studiu Koncertowym Polskiego Radia im. A. Osieckiej) przez Wojtka Przybylskiego i Jarka Regulskiego. Zespół nagrywał, a następnie koncertował w składzie: Zbigniew Hołdys, Grzegorz Markowski, Ryszard Sygitowicz, Zdzisław Zawadzki, Piotr Szkudelski.

Agnieszka Osiecka „Sześć oceanów, piosenki 1962-2013” to zbiór ponad 100 utworów zarejestrowanych w latach 1962 – 2013. Znajdziemy tu piosenki, które znamy z albumu „Agnieszka Osiecka pięć oceanów” jak również nowe interpretacje. Wśród wykonawców usłyszymy m.in. Igę Cembrzyńską, Marylę Rodowicz, Krystynę Sienkiewicz, Krystynę Jandę, Ewę Bem, Skaldów, Zespół Raz Dwa Trzy, Grzegorza Turnaua, Stanisława Soykę oraz wielu innych wybitnych artystów.

„Wojciech Młynarski prawie całość” to 5 płyt z wspaniałymi tekstami mistrza pióra. W albumie znalazły się utwory w wykonaniu samego Wojciecha Młynarskiego jak również aktorów i piosenkarzy. Można tu usłyszeć Michała Bajora, Hannę Banaszak, Ewę Bem, Danutę Błażejczyk, Edytę Geppert, Annę German, Edytę Górniak, Katarzynę Jamróz, Bogusława Meca, Alicję Majewską i wielu innych artystów. Warto posłuchać.

https://bfan.link/krokodyl-50-lat-na-scenieWydany przez Agencję Muzyczną Polskiego Radia dwupłytowy album Dariusza Kozakiewicza „Krokodyl” jest jedynie kompromisem wobec tego, co można by zaprezentować na pięciu, a nawet 10 płytach.

Płyta pierwsza, to kompozycje Kozakiewicza wykonane i zaśpiewane przez Annę JANTAR, Marka PIEKARCZYKA, Natalię SIKORĘ, Patrycję MARKOWSKĄ oraz zespoły ŚWIADECTWO DOJRZAŁOŚCI, TEST i oczywiście PERFECT.

Na drugiej płycie słyszymy niezapomniane riffy i partie solowe, które Kozakiewicz wykonał w utworach wykonywanych przez zespoły BREAKOUT, AIR CONDITION, HOMO TWIST, a także Ryszarda RYNKOWSKIEGO, Grzegorza MARKOWSKIEGO, czy Wojciecha KORDĘ.

Premierowo ten zestaw nagrań z lat 1962-1980 ukazał się w listopadzie 2011 roku nakładem Agencji Muzycznej Polskiego Radia w formie tradycyjnej płyty CD, a właściwie dwupłytowego albumu. Wzbudził wówczas, z racji swojej zawartości, wielkie zainteresowanie wśród fanów Czesława Niemena i publicystów zajmujących się muzyką. Co najważniejsze, fani i zwolennicy twórczości Niemena zagłosowali przy pomocy portfeli i album „Pamiętam ten dzień” pokrył się platyną. Dziś jest to dobro niemal nie do zdobycia na rynku, a na aukcjach w Internecie cena tego wydawnictwa dochodzi do 500,- złotych.

Już za chwilę „Lato z Radiem” ruszy w radiową podróż po raz 50. Agencja Muzyczna i Program Pierwszy Polskiego Radia przygotowały z tej okazji dwa wydawnictwa: pięciopłytowy box CD oraz specjalną płytę winylową. Po raz 25. fonografia towarzyszy latem kultowej audycji radiowej.

25 czerwca do sklepów trafi box zawierający pięć płyt CD. To pięć dekad muzycznego istnienia „Lata z Radiem” – trzy ostatnie XX wieku i dwie pierwsze wieku XXI. Decyzja, które utwory umieścić na tych płytach z pewnością była jedną z najtrudniejszych, jakie kiedykolwiek przyszło podjąć twórcom repertuaru na tzw. płyty składankowe, ale efekt jest naprawdę niesamowity. 93 piosenki polskie i zagraniczne, większość mód, trendów, stylów i gatunków muzycznych, które towarzyszyły słuchaczom „Lata z radiem” przez to pięćdziesięciolecie i… słynna „Polka Dziadek” – muzyczne hasło rozpoznawcze audycji – w odświeżonej przez Smolika wersji z roku 2018. Wymienianie któregokolwiek z tytułów, bądź wykonawców tego zestawu byłoby nieeleganckie w stosunku do każdego z pozostałych. To naprawdę 93 hity swoich czasów! Po prostu trzeba zajrzeć do tzw. tracklisty, którą zamieszczamy pod tekstem! Do tego ponad 50 stron książeczki ze zdjęciami, w której Roman Czejarek opisuje półwieczną historię „Lata z Radiem”.

Archiwa muzyczne Polskiego Radia skrywają prawdziwe perełki! Czasem trzeba zbiegu kilku nieoczywistych wątków, by takie nagrania dotarły do szerokiego kręgu słuchaczy. To właśnie historia płyty „Dotyk” Renaty Lewandowskiej!

W 2015 roku, kilkunastoletni wówczas Krystian Zieliński usłyszał i zobaczył Renatę Lewandowską w telewizyjnych nagraniach z opolskiego festiwalu w roku 1977. Przez kilkanaście miesięcy poszukiwał kontaktu do Artystki, którą odnalazł dopiero w 2017 roku w… USA, jako malującą artystkę Renatę Roberts, która śpiewać przestała czterdzieści lat wcześniej.

Wyjątkowa okazja wymaga specjalnej oprawy. Do współtworzenia unikatowego albumu dla uświetnienia swojej 95. rocznicy, Polskie Radio zaprosiło sprawdzonych przez lata specjalistów – swoich słuchaczy. To Oni wybrali utwory, które znalazły się w albumie „95 lat Polskiego Radia”, wieńczącym ten jubileuszowy rok. Specjalne, dwupłytowe wydawnictwo zawiera 16 wyjątkowych piosenek, na stałe wpisanych w kanon polskiej muzyki rozrywkowej – tym razem w dwóch aranżacjach: oryginalnej oraz nowej, autorstwa Adama Sztaby i Krzysztofa Herdzina. 

Ta kompilacja to przede wszystkim znakomita muzyka, ale również dobra ilustracja zaangażowania Polskiego Radia w promowanie polskich wykonawców – teraz i w przeszłości. Począwszy od 1925 roku, kiedy po raz pierwszy słuchacze usłyszeli „Halo, halo, tu Polskie Radio Warszawa!”, polska muzyka stanowi integralną część rozgłośni i ma niezachwianą pozycję również dziś, jak w żadnej innej stacji radiowej. Ponad połowę piosenek granych przez wszystkie anteny Polskiego Radia stanowią utwory wykonywane w języku polskim przez polskich wykonawców.

– Archiwa Polskiego Radia zawierają klejnoty i perły polskiej kultury. Kulturotwórcza rola Polskiego Radia jest nie do przecenienia, a bez istnienia mediów publicznych, polska kultura doznałaby zubożenia – dodaje Krzysztof Czabański, przewodniczący Rady Mediów Narodowych, który objął patronat nad wydawnictwem. Na przestrzeni 95 lat w programach Polskiego Radia pojawiali się najwybitniejsi przedstawiciele rodzimej sceny muzyki rozrywkowej, co znalazło odbicie właśnie w albumie „95 lat Polskiego Radia”, który ukazał się  w sprzedaży 11 grudnia 2020 roku. 

Duet autorski Jeremi Przybora – autor tekstów i Jerzy Wasowski – kompozytor pojawił się ze swoim Kabaretem w Telewizji Polskiej, wkrótce po jej powstaniu, jesienią 1958 roku. Przez kolejne osiem lat twórcy regularnie dostarczali widzom znakomitą rozrywkę, snując opowieści, sami wykonując swoje utwory oraz zapraszając do ich wykonania wschodzącą elitę polskich aktorów: Kalinę Jędrusik, Barbarę Krafftównę, Aleksandrę Śląską, Krystynę Sienkiewicz, Irenę Kwiatkowską, Wiesława Michnikowskiego, Mieczysława Czechowicza, Wiesława Gołasa, Edwarda Dziewońskiego, Bohdana Łazukę i jeszcze kilkoro innych.

„Jonasz Kofta - Kofta Jonasz” – reedycja cieszącego się wielką popularnością albumu. To pięć płyt prezentujących niezwykły dorobek i potwierdzających niepowtarzalny talent literacki Jonasza Kofty, wzbogacone o szósty krążek p.t. ”P. S. Trzeba marzyć!!! J. Kofta” z utworami nagranymi przez następne pokolenie wykonawców już po śmierci Artysty. Znalazły się tam m.in. nowe kompozycje do tekstów Kofty.

Album ten to wyjątkowa propozycja, która dostarczy wielbicielom talentu Kofty wzruszeń i radości ze słuchania.

„Męskie Granie 2019” to dziesiąty album dokumentujący niezwykłą trasę koncertową z udziałem topowych polskich artystów.

Dekada z Męskim Graniem to mnóstwo znakomitej muzyki zagranej na żywo przed wielotysięczną publicznością. Nie inaczej było w roku 2019.

Dwupłytowy album zawiera ciekawe interpretacje klasyki polskiej i zagranicznej muzyki popularnej w wykonaniu m.in. Natalii Przybysz, duetu The Dumplings oraz zespołu Lao Che.

Znajdziemy na nim też hołd dla grupy Breakout oraz pełne energii utwory w wykonaniu Darii Zawiałow i duetu Mazolewski/Porter.

Drugą część to zapis koncertu Męskie Granie Orkiestra 2019 na czele z Katarzyną Nosowską, Tomaszem Organkiem, Igorem Walaszkiem i Krzysztofem Zalewskim.

W ich wykonaniu jeden z największych przebojów roku – „Sobie i Wam”, który stał się hymnem jubileuszowej edycji. Edycja specjalna albumu zawiera dodatkowo utwór zespołu Łąki Łan oraz wersję studyjną singla „Sobie i Wam”.

,,Kombinat", ,,Telefony" i ,,Biała flaga" to Republika. Republika to Grzegorz Ciechowski. Grzegorz Ciechowski to Obywatel G.C. Obywatel G.C. to ,,Nie pytaj o Polskę". Takie były moje Spotkania z Legendą w latach 80. Teraz spotykam się z zapisem koncertu, w którym kolejne pokolenie artystów mogło pokazać co w nich zostało z twórczości Grzegorza Ciechowskiego. To nie jest komfortowa sytuacja dla artysty mierzącego się z taką materią. Dla słuchacza też. Nie jest to łatwa przyjemność i trzeba być tego świadomym, ale z każdym kolejnym utworem wchodzimy w tę przestrzeń coraz bardziej, aż widzimy w nich ducha i zostajemy.

Pierwsza przemówiła do mnie Mela Koteluk. Później znakomita seria. Rewelacyjny Skubas, Tymon i Grzegorz Turnau. Mają swój styl i nie komplikują formy. Emocje wystarczyły. Pierwsza klasa. Dalej Mateusz Ziółko, Nosowska i Kayah. Koniec. Ciągle siedzę, nie mogę się podnieść. Wyjść tak natychmiast z tej przestrzeni. Robię to powoli. Choć wokół cisza, to w głowie krążą jeszcze dźwięki Polskiej Orkiestry Radiowej p/d Adama Sztaby, który całość zaaranżował i towarzyszył wykonawcom na scenie. Jakby echo grało.

[arkadiusz tegenka], 2018

WOJTEK CUGOWSKI tak mówi o swojej płycie: Album „Nie czekaj na znak” to odzwierciedlenie moich fascynacji: rock, hard-rock, pop, dużo brzmień gitarowych z tym, co dziś jest niemal w zaniku: sola gitarowe. Niezależnie, czy utwór jest mocniejszy czy bardziej balladowy, każdy ma swój melodyjny temat wokalny i instrumentalny. Ta płyta to wyzwanie dla mnie jako wokalisty. Bycie śpiewającym gitarzystą to co innego, niż bycie wokalistą na pełen etat. W wielu utworach pojawiają się chórki, które są kluczową częścią poszczególnych kompozycji. Zależało mi, żeby śpiew był jednym z najważniejszych elementów na płycie.

Pięciopłytowy album z serii 65 Lat Polskiej Piosenki to zestaw wielkich przebojów z lat 1948-2013. Jest to kolejne spojrzenie na historię polskiej piosenki lat powojennych.

Pierwsze cztery płyty to muzyczno-historyczna podróż w czasie oraz znakomici wykonawcy, m.in.: Violetta Villas, Kalina Jędrusik, Mieczysław Fogg, Zbigniew Kurtycz, Skaldowie, Wojciech Młynarski, Ewa Bem, Krzysztof Krawczyk, Zbigniew Wodecki, Ania Rusowicz, IRA, Lady Pank, Soyka, Skubas. Bonusem jest piąta płyta z zapisem obszernego fragmentu koncertu poświęconego twórczości Jonasza Kofty. Koncert odbył się w studiu radiowej Trójki im. Agnieszki Osieckiej 5 czerwca 2002 roku.

Rok 2019 był w Polsce Rokiem Stanisława Moniuszki. Kasia Moś uczciła pamięć o kompozytorze , dając niezapomniany koncert w sali NOSPR w Katowicach.
Zapis tego wyjątkowego wydarzenia ukazuje się na płycie "Moniuszko 200" z towarzyszeniem jednej z najlepszych orkiestr kameralnych w Europie - Orkiestry Kameralnej Miasta Tychy AUKSO pod batutą Marka Mosia.

Album składa się z płyty CD i DVD w wersji koncertowej. Za warstwę muzyczną i aranżację odpowiedzialni są: Mateusz Moś (skrzypce, brat Kasi) i Mateusz Kołakowski (fortepian).

Na scenie oprócz orkiestry i wokalistki pojawili się także muzycy zespołu Kasi: Mateusz Kołakowski (fortepian, instrumenty klawiszowe), Mateusz Moś (skrzypce, wokal, kompozycje/aranżacje) Maciej Magnuski (gitara basowa, syntezator basowy Moog) i Tomasz Mądzielewski (perkusja).

„My” to studyjna płyta legendarnego zespołu IRA, której premiera zbiegła się z jubileuszem 30-lecia pracy artystycznej tej rockowej formacji. Usłyszymy mocne, gitarowe brzmienia. Nie zabraknie też nastrojowych utworów, jak znany już singiel „Wybacz”.

Na płycie znajduje się dziesięć utworów okraszonych jednością, dynamizmem i energią, doskonale oddających atmosferę  w zespole.

Krzysztof Komeda w Polskim Radiu vol. 8 - suplement to ósma, kończąca serię płyta, zawierająca nagrania radiowe Krzysztofa Komedy.
Na płycie usłyszymy:
- sześć nagrań z Rozgłośni Poznańskiej Polskiego Radia z przełomu lat 1956/57 słynnego Sekstetu Komedy, pierwszej formacji muzycznej naszego artysty;
- fragment występu tegoż Sekstetu podczas Międzynarodowego Festiwalu Młodzieży i Studentów w Moskwie w roku 1957;
- kompozycję „Fourth” w wykonaniu Tria Komedy z roku 1963; - piosenka „Ja nie chcę spać” w wykonaniu Kaliny Jędrusik z towarzyszeniem zespołu Krzysztofa Komedy nagrana w Warszawie w roku 1967r;
- nagrania bonusowe: Kołysanka z filmu „Rosemary’s baby” w wykonaniu Mieczysława Kosza, oraz „Dwaj ludzie z Szafą” muzykę filmową w wykonaniu     Orkiestry PRiTV w Łodzi p/d M.Debicha oraz bardzo interesująca rozmowa Magdaleny Konopki z Krzysztofem Komedą (nagranie z roku 1967r.)

Anna Rusowicz prezentuje album wypełniony słonecznym blaskiem, życiową mądrością i paradą muzycznych wspaniałości.

„Dziewczyna Słońca” to dziesięć piosenek zainspirowanych muzycznym bogactwem hippisowskiej złotej ery przełomu lat 60. i 70. XX wieku. Wokalistce towarzyszy zespół wirtuozów, którzy podróżują z nią po ścieżkach soulu, rocka, rhythm and bluesa, gitarowego popu, a nawet jazzu.

Prezentujemy nagrania z koncertu w krakowskich Jaszczurach jaki odbył się w listopadzie 1978 roku, z koncertu, który miał być jakby próbą generalną przed nagraniem amerykańskim dla wytwórni Capitol w Nowym Yorku.

Dodatkowo dwa nagrania prawie nieznane z tytułami polskojęzycznymi, których Zbigniew Seifert nie stosował: „Czekając na deszcz” nagrany ze Studio Jazzowym Polskiego Radia p/d Jana Ptaszyna Wróblewskiego oraz „Ten niezastąpiony” nagrany w kwartecie w roku 1970, kiedy Seifert jeszcze grał na saksofonie altowym.

7 płytowy album  wydany z okazji  Jubileuszu znakomitej polskiej skrzypaczki zawiera nagrania archiwalne z lat 1974-2007 - w  tym  22 nagrania po raz pierwszy opublikowane na płytach.

Kaja Danczowska jest laureatką międzynarodowych Konkursów: V Międzynarodowego Konkursu Skrzypcowego im.Henryka Wieniawskiego w 1967 r. – 3 nagroda, Międzynarodowego Konkursu Skrzypcowego im. Alberto Curci w Neapolu w 1969 r. – 2 nagroda, Konkursu Wykonań Muzycznych w Genewie w 1970 r. –2 nagroda,  Międzynarodowego Konkursu Radiowego w Monachium  w 1975 r. – 3nagroda, Międzynarodowego Konkursu Muzycznego im. Królowej Elżbiety Belgijskiej w Brukseli  w 1976 r. - srebrny medal.

Najznakomitsze wykonania z całego dorobku nagraniowego Kai Danczowskiej zostały wybrane przez samą artystkę - niektóre  z nich po raz pierwszy opuściły archiwa Polskiego Radia i radiofonii niemieckich. Dodatkowym atutem są komentarze Kai Danczowskiej zamieszczone w booklecie. Kaja Danczowska z niemal fotograficzna pamięcią, drobiazgowo odtworzyła chwile z tamtych lat - ludzi, orkiestry,koncerty, podróże, spotkania.

Piąta część, ostatnia, obejmuje nagrania Psalmów proroczych i części trzeciej Psalmów błagalnych (CD 1) oraz Psalmów Pochwalnych (CD 2).

Grupę Psalmów błagalnych zamyka dziesięć pozostałych utworów, po dwudziestu sześciu prezentowanych w poprzednich częściach wydawnictwa. Dominującym motywem tych psalmów jest wołanie o ratunek i zmiłowanie. Psalmy prorocze wyrażają zaś nadzieję i oczekiwanie na przyjście Mesjasza. Ostatnia część „Opera omnia” Mikołaja Gomółki to Psalmy pochwalne. To hymny kierowane bezpośrednio do Stwórcy, opisujące dzieła, jakich Bóg dokonał dla przeszłych pokoleń.

Na płytach, oprócz Chóru Polskiego Radia, występują też goście: Elisabeth Rumsey – viola basowa, Andrzej Mikołaj Szadejko – pozytyw i Maciej Gocman – śpiew na CD 1 oraz sama Agnieszka Budzińska-Bennett – śpiew/harfa gotycka i zespół instrumentów dawnych Compass Viol Consort na CD 2.

Płyta Herbert 3.0 to zapis niezwykłego koncertu, który odbył się 22 grudnia 2018 r. w studiu im. Agnieszki Osieckiej z okazji 20. rocznicy śmierci Zbigniewa Herberta.

Zaproszenie do wzięcia udziału w projekcie "Herbert 3.0" przyjęli: AbraDab, Mela Koteluk, Król, Limboski, Czesław Mozil, Skubas, Justyna Święs (The Dumplings), Wojciech Waglewski, Paweł „Pablopavo” Sołtys i Krzysztof Zalewski. Poproszono ich o napisanie muzyki i zinterpretowanie wybranego przez siebie wiersza poety. Wybór artystów nie był przypadkowy. Zaproszeni twórcy są jednocześnie kompozytorami piosenek i wybitnymi tekściarzami. Taki dobór wykonawców gwarantował szacunek dla słowa, a jednocześnie świeże muzycznie podejście do poezji Zbigniewa Herberta.

„Warschauer Strasse” to album polskiej wokalistki jazzowej i kompozytorki, Oli Błachno.

Stworzyła ona muzyczną opowieść o dwóch miastach, ludziach, podróży i wolności, która jest motywem przewodnim całego projektu. Synonimami wolności w projekcie są: stacje kolejowe (oraz stacje metra), motyw podróży, dwa miasta bliskie sercu artystki (Berlin i Warszawa) oraz jazz, który zarówno historycznie jak i dzisiaj, wraz ze swoją improwizacją, uważany jest za muzykę wolności.

Artystka inspirowała się muzyką industrialną, popularną w I połowie XX wieku (odgłosy lokomotyw, pociągu). Imitacje odgłosów podróży nie są jednak kluczowym elementem projektu. Ta muzyka to uniwersalna historia o człowieku, dla którego podróż jest możliwością i pretekstem do przemyśleń, refleksji i wspomnień, a nade wszystko zajrzenia w głąb siebie. Każda z kompozycji posiada swoją myśl przewodnią połączoną luźno z tematyką wolności, która, co ważne, jest daleka od polityki uprzedzeń, ideologii. Utwory noszą nazwy wybranych stacji warszawskiego i berlińskiego pociągu/metra, np. Alexanderplatz, Nowy Świat-Uniwersytet, Praga, Warschauer Strasse, Warszawa Centralna.