Muzyka

Album "Męskie Granie 2016" zawiera obszerny zapis pięciu koncertów z trasy z 2016 roku. Są to zapisy koncertów z Poznania, Katowic, Krakowa, Warszawy i Żywca.

Na pierwszym krążku dwupłytowego albumu znalazły się niepowtarzalne wykonania artystów takich jak Acid Drinkers, Daniel Bloom z Gabą Kulką, Brodka, Hey, Lao Che, Wojtek Mazolewski Quintet, Ørganek, O.S.T.R., Dawid Podsiadło, Krystyna Prońko z projektem Albo Inaczej, Raz Dwa Trzy z Leszkiem Możdżerem oraz Xxanaxx.

Druga płyta to zapis koncertu Męskie Granie Orkiestra 2016 – projektu stworzonego specjalnie na potrzeby trasy. W tym roku trzon MGO tworzyli Tomek Organek, Dawid Podsiadło i O.S.T.R. Na płycie nie zabrakło także gości – Orkiestrę wokalnie wspomogli Andrzej „Kobra” Kraiński i Katarzyna Figura.

Album "Męskie Granie 2015" zawiera obszerny zapis czterech koncertów tegorocznej trasy. Są to zapisy koncertów z Wrocławia, Chorzowa, Poznania i Warszawy.

Na dwupłytowym albumie znalazły się niepowtarzalne wykonania artystów różnych stylów i pokoleń, a są to: Natalia Przybysz, Mela Koteluk, Maria Peszek, Nosowska, Artur Rojek, Lech Janerka, SMOLIK / KEV FOX, Curly Heads, Hey, Fisz Emade Tworzywo, Ten Typ Mes, The Dumplings, L.U.C, Molesta Ewenement i Warszawskie Combo Taneczne. Oczywiście nie mogło zabraknąć nagrań zespołu Męskie Granie Orkiestra 2015, czyli projektu stworzonego, już po raz drugi, specjalnie na potrzeby trasy na czele z pomysłodawcą Smolikiem.

„Tralala” to autorska płyta Mateusza Pospieszalskiego  nagrana przez Quintet Mateusza Pospieszalskiego, zespół w którym jedynie muzycy z sekcji noszą inne nazwiska a niżeli lider zespołu. Maksymilian Mucha grający na kontrabasie oraz berlińczyk i perkusista Moritz Baumgartner. Dodatkowo na tubie w dwóch utworach gra Karol Pospieszalski.

Płyta nagrana w stylistyce odpowiadającej twórczości Mateusza czyli alternatywa jazzu z elementami folku i rocka. Jest utwór klasycznie jazzowy i pop, ale w charakterze Mateusza Pospieszalskiego, muzyka niebywale twórczego i interesującego. Płyta niezwykle energetyczna. Ciekawe teksty samego Pospieszalskiego ale i Wojciecha Waglewskiego, Jacka Jerzego Bieleńskiego, Bartłomieja Kudasika czy Adama Nowaka.

„Melodies. The Magic Mountain” jest drugą płytą tego składu, którego członkowie zdążyli się już zaprezentować fanom jazzu w kilkunastu krajach, na trzech kontynentach, jako wrażliwi artyści o niezwykle lirycznym podejściu do tworzonej przez siebie muzyki.

Koncert, którego nagranie znalazło się na pierwszej płycie, odbył się w Studiu Koncertowym Polskiego Radia im. Witolda Lutosławskiego, w piątek, 13 sierpnia 2021 r. Marcie Zalewskiej towarzyszyła jazzrockowa supergrupa, składająca się ze znakomitych muzyków młodego pokolenia.

Marta Zalewska to nagromadzenie talentu na jedną osobę, które mocno przekracza normę. Gdyby urodziła się wiele lat wcześniej pewnie grałaby z Janis Joplin albo Hendrixem. Ale na szczęście żyje tu i teraz. I właśnie wydaje płytę. Jest jednocześnie wokalistką, multinstrumentalistką z klasycznym wykształceniem i autorką tekstów. Doświadczenie zbierała grając z Kayah czy Krystyną Prońko ale i zespołami muzyki dawnej Canor Anticus i Ars Nova. W międzyczasie zdążyła zebrać garść nagród w wielu konkursach – jako wokalistka i jako skrzypaczka.

Punktem zwrotnym w jej karierze był udział w konkursie debiutów podczas festiwalu w Opolu w 2016 roku. Dostała także angaż do spektaklu Teatru Roma "Once" - polskiej premierze nagradzanego na całym świecie musicalu. Marta od dziecka fascynuje się latami 60-tymi XX wieku i ruchem hipisowskim. Takie korzenie wraz z talentem, którym można by obdzielić kilku muzyków i mnóstwem doświadczeń dały efekt w postaci albumu naładowanego energią.

Płyta Eric Marienthal & Jerzy Grunwald „KOLĘDY POLSKIE” zwiera 10 najpiękniejszych i najbardziej znanych kolęd w opracowaniu instrumentalnym lub wokalno-instrumentalnym:  m. in. Bóg się rodzi,  Wśród nocnej ciszy, Przybieżeli do Betlejem, Lulajże Jezuniu.

Kolędy przeplatane są instrumentalnymi Interludiami, co nadaje płycie charakter spójnej, świątecznej opowieści.

Atutem jest tu udział znakomitego saksofonisty Eric Marienthal’a oraz świeże, niebanalne aranżacje Jerzego Grunwalda i jego kolegów instrumentalistów.

Album Bruno Coulais muzyka z filmu Maria Skłodowska-Curie to projekt muzyczny realizowany przez Bruno Coulais do filmu w reż. Marie Noëlle.

 "Maria Skłodowska-Curie" to nie tylko wierna faktom opowieść o niesamowitym życiu naukowca, odkrywczyni dwóch pierwiastków – polonu i radu, ale przede wszystkim portret niezwykłej kobiety, która dzięki swojej inteligencji i wiedzy oraz nieprzeciętnym umiejętnościom zdołała przekonać do siebie świat nauki, od zawsze zdominowany przez mężczyzn. Film w reżyserii Marie Noëlle to jednak przede wszystkim portret Skłodowskiej-Curie, jakiej nie znaliśmy – czułej matki, kochającej żony, kobiety charyzmatycznej, zdecydowanej, choć pełnej dylematów i sprzeczności.

Bruno Coulais − francuski kompozytor, znany z tworzenia muzyki filmowej do filmów. m.in. "Makrokosmos", "Pan od muzyki", "Karolina" i "Tajemnicze drzwi", "Mikrokosmos", "Sekrety morza", "Himalaya - dzieciństwo wodza".

Międzynarodowe inspiracje, natchnione kompozycje, wybitni wykonawcy. Nowa płyta Polskiego Radia to bilet do azylu, w którym harmonię ośmiu ludzkich głosów dopełnia brzmienie najbardziej polskich „skrzypiec” na świecie - suki biłgorajskiej.

„Muzyka ciszy” – słowa klucz, które dla wielu fanów Trójki, Marka Niedźwieckiego, czy po prostu muzyki, jest jednoznaczne. Utwory spod tego znaku pojawiają się na antenie Programu III zawsze wtedy gdy dzieje się coś bardzo podniosłego. Gdy potrzeba trochę refleksji i spokoju, czegoś wyjątkowego. „Muzyka ciszy” stała się niemal osobną marką, która zawiera w sobie czasem bardzo różnych wykonawców czy gatunki, których wspólnym mianownikiem są utwory potrafiące zatrzymać chwilę.

Ich niepowtarzalność sprawiła, że słuchacze zaczęli pytać o wydanie ich na płytach. Tak powstała jedyna w swoim rodzaju seria płytowa Marka Niedźwieckiego „Muzyka Ciszy”. Jej niesłabnąca popularność trwa już wiele lat – dzięki temu mają Państwo przed sobą najnowszą, dwupłytową, szóstą część! Marek Niedźwiecki – człowiek, który jest postacią tak ważną dla radia i muzyki, że wypowiedzenie jego imienia i nazwiska właściwie wystarczy za rekomendację.

Do szóstej części „Muzyki Ciszy” legendarny radiowiec wybrał utwory, które są jak brakujące elementy układanki jaką jest ta seria. To podróż przez najróżniejsze barwy: The Moody Blues, Elton John, Lionel Richie, Gordon Haskell... wszyscy w nieoczywistych utworach. 32 piosenki w zaskakujący sposób tworzą całość, której nie można inaczej nazwać jak tylko właśnie „Muzyka Ciszy”. Na teraz, na jesień, na zawsze.

Wykształcony w Państwowym Policealnym Studium Wokalno-Aktorskim przy Teatrze Muzycznym w Gdyni, a potem na Wydziale Wokalno-Aktorskim Akademii Muzycznej w Gdańsku aktor i wokalista Marek Kaliszuk zagrał do roku 2015 ponad dwadzieścia ról w Teatrze Muzycznym w Gdyni i kilka w spektaklach innych teatrów muzycznych w Polsce.

Kiedy w roku 2014 roku bezapelacyjnie wygrał drugą edycję programu Twoja twarz brzmi znajomo, a jego metamorfozy z wcieleniem się w rolę Marii Callas na czele przeszły do historii show zrozumiał, że czas odejść od przeszłości musicalowej.

Wykształcony w Państwowym Policealnym Studium Wokalno-Aktorskim przy Teatrze Muzycznym w Gdyni, a potem na Wydziale Wokalno-Aktorskim Akademii Muzycznej w Gdańsku aktor i wokalista Marek Kaliszuk zagrał do roku 2015 ponad dwadzieścia ról w Teatrze Muzycznym w Gdyni i kilka w spektaklach innych teatrów muzycznych w Polsce.

Kiedy w roku 2014 roku bezapelacyjnie wygrał drugą edycję programu Twoja twarz brzmi znajomo, a jego metamorfozy z wcieleniem się w rolę Marii Callas na czele przeszły do historii show zrozumiał, że czas odejść od przeszłości musicalowej.

Nowy album artysty, który modom się nie kłania i w którego głosie brzmią i czysta poezja, i proza nie zawsze wypełnionego poezją życia.

Najszczerszy z piewców szczerości w muzyce, nadwrażliwy twardziel, wędkarz i (były) bokser. Tak śpiewa tylko on. Tak czuje prawie każdy (ale rzadko się do tego przyznaje). Marek Dyjak, przekroczywszy jubileuszową granicę pięćdziesiątego roku życia, w pięknym stylu zrywa z własnym postanowieniem sprzed kilku lat i… nie kończy kariery nagraniowej. Jego najnowszy album - ten, którego według zapowiedzi miało nigdy nie być! - to zbiór dziesięciu nasyconych emocjami piosenek o zakrętach życia dojrzałego mężczyzny.

Na swojej nowej płycie, nagrywanej podczas kilku sesji w studiu Cavatina w Bielsku-Białej, Dyjak zaśpiewał teksty Ernesta Brylla, Jana Kondraka, Jacka Kleyffa, Mariana Hemara, Artura Majewskiego i Jacka Musiatowicza. Piosenki skomponowali Przemysław Gintrowski, Marek Tarnawski, Michał Lorenc, Bolesław Horowicz, Piotr Mikołajczak, Mateusz Kołakowski, Artur Majewski i Jacek Musiatowicz.

Płyta z kategorii poezji śpiewanej. Płyta utrzymana w rytmach tanga w tle poetycka opowieść oparta na muzyce i tekstach Astora Piazzoli, Paolo Conte, Jacquesa Brela, Georga Trakla i grupy znakomitych polskich autorów. Jest to studyjna wersja recitalu Bellatrix Marcina Przybylskiego. Spektakl prezentowany był między innymi na scenie teatru muzycznego Roma, gdzie spotkał się z gorącym przyjęciem publiczności.

Płyta Magdy Steczkowskiej: „…nie na zawsze”, to dźwiękiem i słowem pisana opowieść o miłości. O każdym jej odcieniu. I tym różowym, od którego brakuje tchu, przez dojrzały, odpowiedzialny, po niełatwy, ten gdzie się walczy o dobry gest. Nie zawsze na zawsze… ale zawsze w pełni wzruszeń.

„Ta płyta to rodzaj pamiętnika. Wszystkie teksty, nie tylko te mojego autorstwa są bardzo osobiste bo opowiadają o znanych mi emocjach. Jest więc o miłości spełnionej i tej bolesnej, o macierzyństwie i o tęsknocie za bliską mi osobą, o sile jaka tkwi w każdym z nas i lękach, które nie są nikomu obce. Piękne kompozycje i wspaniali muzycy oraz goście sprawili, że jestem bardzo zadowolona z tego co razem udało nam się stworzyć” – mówi artystka.

Nowy, studyjny albumu MAFII na20-lecie zespołu. Nowy wokalista oraz charakterystyczne dla zespołu rockowe brzmienia połączone z muzyką XXI wieku. Dojrzałe teksty w mocnych, gitarowych utworach okraszonych elektronicznymi brzmieniami oraz nostalgiczne ballady.

Album „Ten świat nie jest zły” jest podsumowaniem 20-letniej działalności zespołu MAFIA, ukłonem w stronę rockowych korzeni, z których muzycy wyrośli, a także dużym krokiem naprzód w spojrzeniu na muzykę XXI wieku.

Mocne, gitarowe utwory o nietuzinkowej, beatlesowskiej melodyce, okraszone elektroniką obok nostalgicznych ballad - nawiązujących do największych przebojów zespołu jak "Imię deszczu" czy "Noce całe" -  pozornie stojące ze sobą w sprzeczności to główne atuty tej płyty. Ciekawostką i jednocześnie bonusem dla fanów, są  nowe wersje piosenek znanych z wcześniejszych krążków Mafii: "Noc za ścianą" i "Nie ma takich miejsc".

Wymowny tytuł albumu "Ten świat nie jest zły"pokazuje, że zespół MAFIA postanowił zabrać głos w najważniejszych sprawach dotyczących współczesnego świata. Każdy utwór jest oddzielną opowieścią. Miłość, wojna,przemoc, cynizm w polityce, a także radość życia - to wszystko interesuje dziś muzyków, którzy na 20-lecie działalności nagrali dojrzałą i szczerą płytę.

"Following the light" to czwarta solowa płyta Stanieckiego i podobnie jak poprzednie wymyka sie klasyfikacjom.
To w większości liryczne utwory zagrane przy użyciu gitar, elektroniki i pętli. Jak zwykle u Stanieckiego muzyka jest bardzo obrazowa, jakby stworzona do filmu.
Maciej Staniecki kompozytor muzyki teatralnej i filmowej (Vinci, Paradox Lake), współtwórca projektów elektronicznych (Nemezis, Chwasty), producent i realizator dźwięku (W. Zimpel, Młynarski&Masecki, Lotto).

Orkiestra Polskiego Radia w Warszawie, poprowadzona przez swego dyrektora artystycznego Michała Klauzę, dokonała nagrania „Nędzy uszczęśliwionej” podczas koncertu w dniu 19 września 2021 roku, w Studiu Koncertowym Polskiego Radia im. Witolda Lutosławskiego w Warszawie, inaugurując swój Sezon Artystyczny 2021/2022. Partie wokalne i mówione wykonali Justyna Stępień – sopran, Justyna Reczeniedi – sopran, Sylwester Smulczyński – tenor, Robert Gierlach – bas-baryton i Wojciech Gierlach – bas. We fragmentach mówionych wziął również udział wybitny warszawski aktor, Krzysztof Wakuliński.

„Sonata para guitarra” Antonio Jose  z 1933 r. to utwór porównywany do największych sonat fortepianowych pod względem pomysłów konstrukcyjnych i  brzmieniowych.

„Koncert na gitarę, orkiestrę  i kotły ”Krzysztofa Meyera to utwór, który został zarejestrowany w 2011 roku podczas IV Festiwalu Polskiej Akademii Gitary z udziałem Orkiestry Kameralnej Polskiego Radia „Amadeus” pod dyrekcją Agnieszki Duczmal. Prawykonanie tego utworu - w obecności kompozytora, wykładowcy wielu  europejskich uczelni – zostało owacyjnie przyjęte przez publiczność festiwalową.

„Nocturnal after John Dowland for Guitar” op.70 Benjamina Brittena powstał w 1963 r. Według opinii krytyków to  najwybitniejsze arcydzieło napisane na gitarę. Kuropaczewski wykonuje tę kompozycję  rzadko. Tym bardziej cenne jest to wykonanie zarejestrowane na płycie Polskiego Radia.

„Nocturnal” to wyjątkowa propozycja dla miłośników gitary klasycznej i literatury muzycznej , przeznaczonej na ten  trudny, bardzo wymagający  i piękny instrument.  Łukasz Kuropaczewski  - jako wirtuoz gitary – spełnia wszystkie oczekiwania  najbardziej wymagających odbiorców.  Znakomita technika, budowanie nastroju, ekspresja – to wszystko można znaleźć na tej wyjątkowej płycie.

Płyta kameralna zrealizowana przez Ponte Art Promotion wspólnie z Programem II Polskiego Radia. Łukasz Kuropaczewski - wybitny polski gitarzysta -zaprosił do współpracy najznakomitszych polskich artystów młodego pokolenia: Agatę Szymczewską, Annę Marię Staśkiewicz, Katarzynę Budnik-Gałązkę i Marcina Zdunika.

Tamara Granat (laureatka prestiżowych konkursów pianistycznych, animatorka kultury i wieloletnia liderka DUO GRANAT) i Adrian Kreda (obecnie dziekan w Konserwatorium Muzycznym
w szwajcarskiej Genewie) znają się od 35 lat. Podzielają pasję do gry w duecie i potrzebę realizacji ambitnych, nietuzinkowych przedsięwzięć. Są m.in. autorami opracowania tango operity Astora Piazzolli „Maria de Buenos Aires” na dwa fortepiany, głos, parę taneczną i perkusję, jako pierwsi w Polsce zaprezentowali koncert Maksa Brucha op. 88a (z wenezuelskim dyrygentem Gerardo Estradą i Orkiestrą Symfoniczną Filharmonii Częstochowskiej), grywają koncerty z orkiestrami i recitale na całym świecie, prezentując zarówno autorskie wizje i projekty, jak i repertuar klasyczny; nagrywają płyty oraz programy radiowe i telewizyjne, prowadzą międzynarodowe kursy mistrzowskie; nie stronią od muzyki popularnej (program „Melodie dużego ekranu”).

Dwupłytowy album wydany przez Polskie Radio przy współpracy ze Stowarzyszeniem im. Ludwiga van Beethovena. Zawiera nagranie koncertowe opery Luigiego Cherubiniego, którego dokonano 17 marca 2008 roku w  Filharmonii Narodowej w Warszawie podczas koncertu XII Festiwalu Ludwika van Beethovena.

"Lodoϊska", to komedia heroiczna w trzech aktach, autorstwa włoskiego kompozytora Luigiego Cherubiniego. Wielobarwna akcja utworu rozgrywa się na terenie Polski ok. 1600 roku w Rzeczypospolitej szlacheckiej. Głównym bohaterem opery jest hrabia Floreski, który wraz ze służącym Varbelem poszukuje zaginionej w niewyjaśnionych okolicznościach ukochanej Lodoϊski. Pierwsza inscenizacja utworu miała miejsce prawie dwieście lat temu.

Dwupłytowy album zawierający nagranie koncertowe opery "Der Berggeist", dokonane podczas 13. Wielkanocnego Festiwalu im. Ludwiga van Beethovena. Jest to rejestracja pierwszego wykonania tej opery po 172 latach i jednocześnie pierwsze fonograficzne nagranie dzieła Louisa Spohra.

Duch Gór wpisuje się w tradycję niemieckiej opery wczesnoromantycznej, opisującej - znane jeszcze z mitologii greckiej - niełatwe stosunki świata fantastycznego ze śmiertelnikami. Zwykle postać fantastyczna zakochuje się w istocie śmiertelnej, ale miłość ta nie ma szans na szczęśliwe spełnienie – przynajmniej w życiu doczesnym. W Duchu Gór zakochany w księżniczce Almie tytułowy bohater zostaje w końcu przywołany do porządku przez (niewidzialnego i niemego) Przedwiecznego Ducha, który uświadamia górskiemu młodzieńcowi, że miłość jest wyłącznym atrybutem śmiertelników.

Lora Szafran zaprosiła do nagrania płyty dwoje gości – saksofonistę Henryka Miśkiewicza (którego słyszymy w „Tomaszowie” i piosence „Groszki i róże”) oraz śpiewającą Agę Zaryan (z którą panie zaśpiewały w duecie „Grande Valse Brillante”). Ta ostatnia powiedziała o Szafran: U Lory najważniejsze są szczerość i bycie sobą. Taka jest Lora Artystka i Lora Człowiek! Słychać to w każdej piosence na tej płycie!

Prezentowana płyta jest artystyczną wizytówką trzydziestoletniego tenora. Long Long nagrał fragmenty ról, w których jest obsadzany  (Alfredo z Traviaty oraz Książę Mantui z Rigoletta Verdiego). Artysta prezentuje się też w ariach z oper, w których chciałby występować w przyszłości. Rozległą skalę swych możliwości prezentuje w arii Tamina z Czarodziejskiego fletu Mozarta. I oczywiście Moniuszko, który w osobie Long Longa zyskał nowego ambasadora. Mówi się, że arię Stefana z III aktu opery Straszny Dwór Long Long wykonał podczas Konkursu im. Stanisława Moniuszki w 2019 roku lepiej, niż niejeden Polak.

Rozpisana na dziesięć piosenek opowieść Limboskiego o współczesnym świecie, kraju nad Wisłą oraz człowieku w miłosno-sceptycznym związku z rzeczywistością XXI wieku.

Przez ostatnich pięć lat - tyle czasu minęło od premiery jego ostatniego albumu z piosenkami po polsku - Limboski był… bardzo zajęty. Po wybuchu pandemii, gdy w Polsce zamarło życie koncertowe, wyjechał do Berlina. Z początku pracował poza branżą muzyczną, ale szybko do niej wrócił - jako wykładowca British and Irish Institute for Modern Music (BIMM), właściciel własnego studia nagraniowego, no i, przede wszystkim, jako aktywny twórca. Wydał trzy albumy z coverami (cykl„Home Tapes”) i świetną, angielskojęzyczną płytę „Duality” w duecie z Amerykaninem Rev.Reyem. I stale tworzył nowe, w pełni autorskie piosenki. Last but not least: dwukrotnie został ojcem.

Rozpisana na dziesięć piosenek opowieść Limboskiego o współczesnym świecie, kraju nad Wisłą oraz człowieku w miłosno-sceptycznym związku z rzeczywistością XXI wieku.

Przez ostatnich pięć lat - tyle czasu minęło od premiery jego ostatniego albumu z piosenkami po polsku - Limboski był… bardzo zajęty. Po wybuchu pandemii, gdy w Polsce zamarło życie koncertowe, wyjechał do Berlina. Z początku pracował poza branżą muzyczną, ale szybko do niej wrócił - jako wykładowca British and Irish Institute for Modern Music (BIMM), właściciel własnego studia nagraniowego, no i, przede wszystkim, jako aktywny twórca. Wydał trzy albumy z coverami (cykl„Home Tapes”) i świetną, angielskojęzyczną płytę „Duality” w duecie z Amerykaninem Rev.Reyem. I stale tworzył nowe, w pełni autorskie piosenki. Last but not least: dwukrotnie został ojcem.

Najnowsza płyta „Ucieczka Saula” wyznacza zupełnie nowy kierunek w twórczości Michała Augustyniaka, występującego pod pseudonimem Limboski. Wcześniej lubował się w vintage'owych brzmieniach, grał solówki gitarowe i raczej stronił od bitów i sampli. Teraz zaserwował nam zupełnie unikalne połączenie avant popu z frapującą elektroniką, a tekstowo osiąga wyżyny poetyckiej wielobarwności. Przy tym wszystkim Limboski zachował swój styl i charakterystyczny pazur, a melodie wpadają w ucho jak zawsze.

15 Inwencji dwugłosowych BWV 772-786 i 15 Sinfonii na trzy głosy BWV 787-801. Lekcje śpiewności, nauki o kontrapunkcie, prowadzeniu głosów i artykulacji udzielonej przez Wielkiego Bacha dla młodszych i starszych adeptów gry na klawesynie.

Lilianna Stawarz- klawesynistka-solistka-kameralistka-czasami szef orkiestry. Pedagog. Entuzjastka muzyki instrumentalnej i wokalnej epoki baroku. Muzyk, który często słyszy kolorami i widzi muzykę. Niepoprawna optymistka.

Lidia Kopania to Artystka znana szerszej publiczności przede wszystkim z udziału w 54 edycji Konkursu Piosenki EUROWIZJI, która odbyła się 2009 roku w Moskwie.

Od roku 2003 Lidia współpracuje z niemieckim zespołem Kind Of Blue. W Polsce współpracowała z czołowymi twórcami branży muzycznej, między innymi z Robertem Jansonem oraz Jackiem Cyganem.

Na początku 2014 roku, wspólnie z Piotrem „Dzikim” Chancewiczem oraz niemieckimi twórcami Jensem Lueck’iem Berndem Kimpel’em, przygotowała trzeci solowy album w swojej karierze - „Pod słowami”.

„No Plain Shortcuts” - debiutancki album Letters From Silence - przynosi 12 kompozycji nasyconych różnorodnymi inspiracjami. Z jednej strony ich utwory przywodzą na myśl avant-popowe eksperymenty ze Skandynawii, Niemiec czy Wielkiej Brytanii oraz folkowy klimat, z drugiej – za sprawą barwy wokalu Wawrzyńca Dąbrowskiego i chropowatych partii gitarowych Maćka Bąka – grunge’ową niepokorność. Naturalność jest tu artystycznym drogowskazem. Muzyką udaje się złapać nieokiełznane frazy płynące nie tyle z głowy, a bardziej, jak sami muzycy mawiają – „z trzewi”. W warstwie słownej przewijają się motywy bycia w drodze, ruchu, ucieczki, próby znalezienia miejsca człowieka i opisania jego emocjonalności. Płyta stanowi przepełnioną refleksją podróż po rozległych, surowych krajobrazach, ale i po wewnętrznej mapie zagubionego w rozpędzonej współczesności człowieka.

Na płycie „Leopold Stokowski in Poland” znajdziemy, nigdy wcześniej nie udostępnione fonograficznie, jedyne i niepowtarzalne kreacje „Bajki” Stanisława Moniuszki i „Stabat Mater” Karola Szymanowskiego, a także „I Symfonii” Witolda Lutosławskiego. Co prawda ten ostatni nie był zadowolony z interpretacji utworu, ale być może niechęć kompozytora należy złożyć na karb czasu, który minął od wymyślenia i opracowania ostatecznej wersji tej jednej z pierwszych kompozycji Lutosławskiego.

Dla każdego, kto włoży ten krążek do odtwarzacza, ciekawostką będą rozpoczynające płytę zapisy dźwięków z powitania Leopolda Stokowskiego w Polsce, w maju 1959 roku i płytę kończący krótki wywiad ze Stokowskim, przeprowadzony również w maju 1959 przez Witolda Stankowskiego z Polskiego Radia, w warszawskim Hotelu Bristol.

Album Leny Piękniewskiej pt. „Coś przyjdzie: miłość lub wojna” jest zapisem fonograficznym koncertu, który odbył się w studiu im. Agnieszki Osieckiej w dniu 27 stycznia 2019 r.