Polskie Radio

Psalmy mądrości odpowiadają na podstawowe pytanie „jak żyć” lub „jak pozostać dobrym człowiekiem”. Siedemnaście Psalmów błagalnych pojawiło się już na poprzedniej części wydawnictwa. Tym razem zaprezentowano kolejnych dziewięć wykonywanych wyłącznie a cappella i siedem Psalmów Syjonu, których tematem jest pochwała świątyni jerozolimskiej.

Na płytach, oprócz Chóru Polskiego Radia, występują też goście: belgijski zespół Oltremontano Antwerpen (Martin Bolterauer – cynk, Robert Schlegl – puzon, Juan Gonzalez Martinez – puzon i Cameron Drayton – puzon) na  CD 1 oraz Anna Zawisza – śpiew i Marcin Szelest – organy na CD 2.

Każda z poprzednich części nagrania Psalmów Mikołaja Gomółki zyskała duże uznanie, również ze względu na niezwykle staranne przygotowanie edytorskie serii. Wszystkie były nominowane do nagrody Fryderyk, zaś część pierwsza otrzymała nagrodę Stowarzyszenia Wydawców Katolickich Feniks 2019.

Ten dwupłytowy album, na który nagrania Andrzej Ratusiński wybrał osobiście, stanowi najwszechstronniejszą chyba prezentację sztuki pianistycznej artysty występującego przez lata w najbardziej prestiżowych salach koncertowych Europy, nierzadko u boku takich dyrygenckich sław, jak Leonard Bernstein, Herbert von Karajan czy Wolfgang Sawallich.

Na płytach znajdziemy nagrania koncertów fortepianowych J.S. Bacha, F. Mendelssohna i E. Griega, a także studyjne oraz koncertowe rejestracje prezentujące Andrzeja Ratusińskiego w roli wybitnego interpretatora solowych transkrypcji dzieł Bacha, Liszta i kompozycji Chopina. Maciej Grzybowski opisuje szczegółowo zawartość albumu kończąc słowami artysty:

Z powodów, których mogę się tylko domyślać, te nagrania przeleżały w archiwach ponad czterdzie­ści lat. To szmat czasu, w którym zmieniałem się jako człowiek i dojrzewałem jako pianista dzięki osobistym kontaktom z najwybitniejszymi muzykami ubiegłego stulecia. Proszę więc moich Słuchaczy o potraktowanie tego zapisu jako rejes­tracji archiwalnych.

Prezentowane na płycie nagranie powstało przede wszystkim dzięki zaangażowaniu Instytutu Dziedzictwa Myśli Narodowej, współwydawcy albumu, przy udziale Muzeum Żołnierzy Wyklętych i Więźniów Politycznych PRL.

Tomasz Radziwonowicz poprowadził osobiście w dniach 18 i 19 października 2021 roku, w Studiu Koncertowym Polskiego Radia im. Witolda Lutosławskiego, orkiestrę SINFONIA VIVA, a także Warszawski Chór Międzyuczelniany i Chłopięcy Chór ARTOS im. Władysława Skoraczewskiego. Partie solowe wykonali znakomici Anna Mikołajczyk-Niewiedział (sopran), Aneta Łukaszewicz (mezzosopran), Rafał Bartmiński (tenor) i Robert Gierlach (bas-baryton).

Płyta “Rapujące cyfry” zawiera 14 autorskich, dziecięcych piosenek.

Każda z piosenek oparta jest na innym charakterystycznym rytmie: jest tytułowy rap, boogie, reggae, swing, walc, ale też polskie rytmy – kujawiak, oberek, czy czeska polka. Płyta „Rapujące cyfry” jest pełna porywających rytmów, wpadających w ucho melodii i ciekawych tekstów, które nie jedną osobę zainspirują do muzykowania.

Dlatego można tu znaleźć również wersje instrumentalne piosenek do samodzielnego śpiewania, akordy, które ułatwią zagranie tych nieskomplikowanych utworów oraz dwie piosenki w wersji anglojęzycznej.

We wspólnym graniu i śpiewaniu jest moc! Płycie towarzyszy wydana przez wydawnictwo Pani Twardowska książka „Rapujące cyfry” z propozycjami zabaw, nutami i scenariuszem bajki muzycznej. 

Prezentowane na płycie nagranie powstało przede wszystkim dzięki zaangażowaniu Instytutu Dziedzictwa Myśli Narodowej, współwydawcy albumu, przy udziale Muzeum Żołnierzy Wyklętych i Więźniów Politycznych PRL.

Tomasz Radziwonowicz poprowadził osobiście w dniach 18 i 19 października 2021 roku, w Studiu Koncertowym Polskiego Radia im. Witolda Lutosławskiego, orkiestrę SINFONIA VIVA, a także Warszawski Chór Międzyuczelniany i Chłopięcy Chór ARTOS im. Władysława Skoraczewskiego. Partie solowe wykonali znakomici Anna Mikołajczyk-Niewiedział (sopran), Aneta Łukaszewicz (mezzosopran), Rafał Bartmiński (tenor) i Robert Gierlach (bas-baryton).

Jej talent śpiewaczy (jeszcze pod panieńskim nazwiskiem Markwas) docenił już w okresie międzywojennym zbieracz pieśni kurpiowskich, ks. Władysław Skierkowski. Pierwszy śpiewaczy zespół „Dąbrozianka”, mający na celu świadome kultywowanie kultury tradycyjnej, Waleria założyła już pod koniec lat 20. XX wieku. Ze zbiorów i doskonałej pamięci Walerii Żarnoch, należącej do pokolenia śpiewaczek kurpiowskich zachowujących w pełni sposób śpiewu w Puszczy Zielonej z przełomu XIX i XX wieku, korzystali też Jadwiga i Marian Sobiescy, tworząc archiwum muzyki ludowej Instytutu Sztuki PAN. Artystka była naprawdę silną osobowością pierwszej generacji śpiewaków okresu szerokiej popularyzacji kultury kurpiowskiej i jest uważana za jedną z najwybitniejszych śpiewaczek w udokumentowanej historii polskiej muzyki tradycyjnej. 

Redaktorzy Polskiego Radia odwiedzali Walerię Żarnoch od jesieni 1975 roku, uwieczniając na taśmach niemałą część jej repertuaru, liczącego co najmniej 300 pieśni (w swoich zeszytach zapisała około 800 incipitów lub tekstów pieśni ze zwrotkami). W Archiwum Polskiego Radia znajduje się ponad 100 nagrań artystki (jako solistki oraz członkini i śpiewaczki kapel z Dąbrów), pochodzących z lat 70. XX wieku . Obszerny zbiór to rozmowy z artystką oraz wywiady na temat wiejskich obrzędów.

W repertuarze koncertu znalazły się kompozycje Fryderyka Chopina, w tym oczywiście cykl nagrodzonych mazurków. Program został jednak poszerzony o kompozycje Johannesa Brahmsa. Ich umieszczenie w programie recitalu jedynie na pierwszy rzut oka jest nieoczywiste w kontekście twórczości Chopina.

Jakub Kuszlik mówi o swoim wyborze w następujący sposób: Brahmsa i Chopina łączy wielowymiarowe podejście do muzyki. W swojej twórczości odnoszą się do klasycznych tradycji poprzedzających ich epokę, jednocześnie wzbogacając je o swój indywidualny i innowacyjny język muzyczny. Z drugiej strony muzyka obu kompozytorów zawiera w sobie bardzo silny ładunek emocjonalny. Takie dzieła od zawsze wzbudzały we mnie zainteresowanie i chętnie podejmowałem się próby ich odczytania oraz głębszego zrozumienia.

Płyta, będąca zapisem koncertu, zawiera siedem utworów autorstwa wszystkich członków formacji. Pełne pasji wykonanie nadaje kompozycjom żywiołowość i tworzy niepowtarzalny styl. „Talents” - w tym określeniu kryje się najbardziej trafna, choć lapidarnie ujęta, charakterystyka zespołu.

Seria Jazz.PL związana jest z przypadającą w 2022 roku 85. rocznicą powstania Programu 2 Polskiego Radia.

Europa 67/21 to najnowszy projekt Sławka Jaskułke napisany w kwietniu 2021 roku na zaproszenie Polskiego Radia Programu Drugiego oraz Narodowego Centrum Kultury.

Rozbudowana kilkuczęściowa kompozycja jest połączeniem jazzu, swobodnej improwizacji, muzyki polifonicznej i poezji. Całość skomponowana została na zespół jazzowy oraz kwartet smyczkowy NeoQuartet, specjalizujący się w wykonawstwie współczesnej muzyki poważnej. W utworze wykorzystano wiersze Tadeusza Różewicza, Zbigniewa Herberta, Czesława Miłosza, Kazimierza Przerwy-Tetmajera, Wisławy Szymborskiej.

Piotr Sałajczyk wielokrotnie nagradzany pianista i kameralista, a także ceniony pedagog, zaliczany do grona najwybitniejszych polskich wykonawców swojej generacji, zainteresował się twórczością Mieczysława Weinberga przy okazji zbliżania się setnej rocznicy urodzin kompozytora. Jedną z pasji Sałajczyka, który ma na koncie wiele prawykonań muzyki najnowszej, jest przywracanie salom koncertowym twórczości kompozytorów nieco zapomnianych.

Sonaty Mieczysława Weinberga na tyle zainspirowały Piotra Sałajczyka, że w roku 2019 włączył na stałe do swojego repertuaru koncertowego siedem spośród nich. Powołał też do życia Weinberg Trio, które oprócz niego tworzą skrzypek Szymon Krzeszowiec i wiolonczelista Arkadiusz Dobrowolski. Panowie koncertują wspólnie do dziś.

Zespół redaktorów Archiwum Polskiego Radia, pod kierownictwem dyrektor Elżbiety Berus-Tomaszewskiej, przygotował album „Żeby Polska była Polską” będący refleksją w formie dźwięku i obrazu nad realiami tamtego trudnego czasu, który przyniósł Polakom wiele cierpień. Na rynku pojawił się 10 grudnia 2021, w przeddzień 40. rocznicy wprowadzenia w Polsce stanu wojennego. patronat nad wydawnictwem objęła Rada Mediów Narodowych. 

Jan Krenz Diamentowe Batuty - to album dwupłytowy, pierwszy z serii 12 albumów polskich dyrygentów, laureatów Diamentowej Batuty.
Diamentowa Batuta to nagroda indywidualna przyznawana przez Zarząd Polskiego Radia "za wybitne kreacje artystyczne, rozsławianie muzyki polskiej w kraju i za granicą oraz przybliżanie jej milionom słuchaczy Polskiego Radia”. Laureatami nagrody są dyrygenci: Jan Krenz, Stefan Rachoń, Stanisław Wisłocki, Antoni Wit, Krzysztof Penderecki, Kazimierz Kord, Stefan Stuligrosz, Jerzy Maksymiuk, Jerzy Semkow, Stanisław Skrowaczewski, Tadeusz Strugała i Jacek Kaspszyk.

Te bożonarodzeniowe pieśni są bliskie niemal każdemu z nas, przywołują bowiem dobro i ciepło wspólnych, rodzinnych chwil przy świątecznym stole. Piękna tradycja kolędowania sięga wczesnych wieków. Już od XIII stulecia, chodząc od domu do domu, wymieniano się darami i dobrymi życzeniami. I tak od ośmiu wieków, śpiewając i radując się kultywujemy ten piękny obrzęd. Dziś każdy z nas może w swoim domu podtrzymywać tę tradycję towarzysząc Dorocie Miśkiewicz, muzykom Pawła Tomaszewskiego i wspomaganemu przez dzieci Chórowi Polskiego Radia.

Wojciech Karolak zawsze interesował się kompozycją. Na studiach, na własny użytek, poznawał „Osnowy Orkiestrowki” Rimskiego-Korsakowa. Komponował niemal wszystko dla siebie i wiele dla innych, a jego bigbandowe aranże uchodzą za wyjątkowe. „Time Killers” to majstersztyk „orkiestrowki”, w kalejdoskopie stylów od Counta Basiego po Zawinula.

Stanisław Rybarczyk, dyrektor artystyczny Międzynarodowego Festiwalu Moniuszkowskiego w Kudowie Zdroju złożył Piotrowi Baronowi takie zamówienie – Moniuszko na jazzowo – pod koniec 2012 roku właśnie. Artysta entuzjazmu nie okazał, co Rybarczyk teraz opisuje w tekście na płycie. Ostatecznie jednak Baron, zainspirowany słynnym wydawnictwem „Legrand Jazz”, powstałym pod koniec lat 50. ubiegłego stulecia, dwa i pół roku przed urodzeniem naszego znakomitego jazzmana, zmierzył się z tematem. Rybarczyk pisze, że jazzowy koncert podczas Festiwalu Moniuszkowskiego w Kudowie, w sierpniu 2013 roku był „strzałem w dziesiątkę”, a publiczność „odjechała”.

Jan Krenz Diamentowe Batuty - to album dwupłytowy, pierwszy z serii 12 albumów polskich dyrygentów, laureatów Diamentowej Batuty.
Diamentowa Batuta to nagroda indywidualna przyznawana przez Zarząd Polskiego Radia "za wybitne kreacje artystyczne, rozsławianie muzyki polskiej w kraju i za granicą oraz przybliżanie jej milionom słuchaczy Polskiego Radia”. Laureatami nagrody są dyrygenci: Jan Krenz, Stefan Rachoń, Stanisław Wisłocki, Antoni Wit, Krzysztof Penderecki, Kazimierz Kord, Stefan Stuligrosz, Jerzy Maksymiuk, Jerzy Semkow, Stanisław Skrowaczewski, Tadeusz Strugała i Jacek Kaspszyk.

W 2018 roku WRONA rozpoczęła działalność solową, a jej głos można było usłyszeć na singlu „Divide & Conquer” kalifornijskiego duetu Dj LA RIOTS.

Płyta „Sen o smaku lukrecji”, autorskie przedsięwzięcie WRONY, niemal w całości została przez nią skomponowana, artystka zagrała na wszystkich instrumentach i napisała prawie wszystkie teksty. Tylko w kawałku „Teraz ja” współautorem i producentem jest Juliusz Kamil.

Damian Sikorski, juror i pomysłodawca konkursu Wydaj płytę z BĘDZIE GŁOŚNO! tak mówi o tegorocznej laureatce: Wrona jest kolorowym wulkanem, dla której wizerunek jest prawie tak samo ważny, jak tworzenie muzyki.  W jej twórczości liczą się słowa. Korzysta z przywileju niezależnej artystki, która nie musi się martwić, czy tekst jest wystarczająco bezpieczny, czy nie. Konsekwentnie małymi kroczkami buduje swój świat, nie powierzając swojej muzyki i wizerunku producentom. […] Niezależna, nie boi się ryzykować i pomimo wygranej w konkursie - nie jest „produktem na sprzedaż”.

Prezentowana płyta jest artystyczną wizytówką trzydziestoletniego tenora. Long Long nagrał fragmenty ról, w których jest obsadzany  (Alfredo z Traviaty oraz Książę Mantui z Rigoletta Verdiego). Artysta prezentuje się też w ariach z oper, w których chciałby występować w przyszłości. Rozległą skalę swych możliwości prezentuje w arii Tamina z Czarodziejskiego fletu Mozarta. I oczywiście Moniuszko, który w osobie Long Longa zyskał nowego ambasadora. Mówi się, że arię Stefana z III aktu opery Straszny Dwór Long Long wykonał podczas Konkursu im. Stanisława Moniuszki w 2019 roku lepiej, niż niejeden Polak.

Krążek „O³” specjalne znaczenie ma dla perkusisty zespołu OMEN, Pawła Buczmy. Kiedy w 2018 roku, po jednym z koncertów, zupełnie zdrowego człowieka karetka na sygnale odwoziła do szpitala, nikt nie mógł przypuszczać, że przez kolejne cztery miesiące muzyk „jedną nogą będzie po tamtej stronie”, a przez następny kwartał lekarze będą robić, co w ich mocy, by w grudniu, o kulach mógł wyjść na Święta do domu. Ostatnia rzecz, o której wtedy sam sądził, to że jeszcze kiedykolwiek weźmie do rąk pałeczki i siądzie za bębnami.

Oto kolejne wydawnictwo Agencji Muzycznej Polskiego Radia i pierwsza w historii płyta winylowa dokumentująca działania muzyczne Czwórki Polskiego Radia.

Tym razem Damian Sikorski podjął się zadania prawdziwie karkołomnego, wybierając po jednym utworze każdego z czterech zwycięzców i dodatkowo siedem innych nagrań ze wszystkich lat, które znalazły się na stronach A i B jubileuszowego, kolekcjonerskiego wydawnictwa na płycie winylowej. To naprawdę trudne zadanie dokonać wyboru spośród wykonawców tak różnej muzycznie proweniencji, ale końcowy efekt pozwala spokojnie myśleć o przyszłości polskiej sceny.

https://bfan.link/krokodyl-50-lat-na-scenieWydany przez Agencję Muzyczną Polskiego Radia dwupłytowy album Dariusza Kozakiewicza „Krokodyl” jest jedynie kompromisem wobec tego, co można by zaprezentować na pięciu, a nawet 10 płytach.

Płyta pierwsza, to kompozycje Kozakiewicza wykonane i zaśpiewane przez Annę JANTAR, Marka PIEKARCZYKA, Natalię SIKORĘ, Patrycję MARKOWSKĄ oraz zespoły ŚWIADECTWO DOJRZAŁOŚCI, TEST i oczywiście PERFECT.

Na drugiej płycie słyszymy niezapomniane riffy i partie solowe, które Kozakiewicz wykonał w utworach wykonywanych przez zespoły BREAKOUT, AIR CONDITION, HOMO TWIST, a także Ryszarda RYNKOWSKIEGO, Grzegorza MARKOWSKIEGO, czy Wojciecha KORDĘ.

Na płycie „Leopold Stokowski in Poland” znajdziemy, nigdy wcześniej nie udostępnione fonograficznie, jedyne i niepowtarzalne kreacje „Bajki” Stanisława Moniuszki i „Stabat Mater” Karola Szymanowskiego, a także „I Symfonii” Witolda Lutosławskiego. Co prawda ten ostatni nie był zadowolony z interpretacji utworu, ale być może niechęć kompozytora należy złożyć na karb czasu, który minął od wymyślenia i opracowania ostatecznej wersji tej jednej z pierwszych kompozycji Lutosławskiego.

Dla każdego, kto włoży ten krążek do odtwarzacza, ciekawostką będą rozpoczynające płytę zapisy dźwięków z powitania Leopolda Stokowskiego w Polsce, w maju 1959 roku i płytę kończący krótki wywiad ze Stokowskim, przeprowadzony również w maju 1959 przez Witolda Stankowskiego z Polskiego Radia, w warszawskim Hotelu Bristol.

Z tej okazji staraniem Redakcji Programów Katolickich Polskiego Radia powstał szczególny materiał dźwiękowy, którego głównym tworzywem jest słowo. W formie trwającego blisko półtorej godziny reportażu dokumentalnego przedstawione zostały najważniejsze dla kardynała Wyszyńskiego, ale i Kościoła oraz kraju momenty z jego wieloletniej posługi prymasowskiej.

Kardynał Stefan Wyszyński wygłaszał swoje homilie, jak również inne przemówienia, z pamięci. Jego współpracownicy je nagrywali i dokonywali transkrypcji. Dzięki temu możemy dziś wybierać z olbrzymiego, będącego w posiadaniu Instytutu Prymasowskiego, Radia Wolna Europa i Polskiego Radia, archiwum dźwiękowych wystąpień Kardynała.

Już za chwilę „Lato z Radiem” ruszy w radiową podróż po raz 50. Agencja Muzyczna i Program Pierwszy Polskiego Radia przygotowały z tej okazji dwa wydawnictwa: pięciopłytowy box CD oraz specjalną płytę winylową. Po raz 25. fonografia towarzyszy latem kultowej audycji radiowej.

25 czerwca do sklepów trafi box zawierający pięć płyt CD. To pięć dekad muzycznego istnienia „Lata z Radiem” – trzy ostatnie XX wieku i dwie pierwsze wieku XXI. Decyzja, które utwory umieścić na tych płytach z pewnością była jedną z najtrudniejszych, jakie kiedykolwiek przyszło podjąć twórcom repertuaru na tzw. płyty składankowe, ale efekt jest naprawdę niesamowity. 93 piosenki polskie i zagraniczne, większość mód, trendów, stylów i gatunków muzycznych, które towarzyszyły słuchaczom „Lata z radiem” przez to pięćdziesięciolecie i… słynna „Polka Dziadek” – muzyczne hasło rozpoznawcze audycji – w odświeżonej przez Smolika wersji z roku 2018. Wymienianie któregokolwiek z tytułów, bądź wykonawców tego zestawu byłoby nieeleganckie w stosunku do każdego z pozostałych. To naprawdę 93 hity swoich czasów! Po prostu trzeba zajrzeć do tzw. tracklisty, którą zamieszczamy pod tekstem! Do tego ponad 50 stron książeczki ze zdjęciami, w której Roman Czejarek opisuje półwieczną historię „Lata z Radiem”.

28 maja 2021 roku w sprzedaży pojawiło się kolejne wydawnictwo Agencji Muzycznej Polskiego Radia z serii BĘDZIE GŁOŚNO.

To krążek, który zespół MYASTA otwiera utworem pt.: „Tańcz”. Dalej możemy posłuchać jedenastu piosenek wykonawców różnej muzycznie proweniencji. Są tu nagrania oszczędnie minimalistyczne i niezwykle bogate aranżacyjnie. Wachlarz propozycji od spokojnej ballady, przez granie rockowe, funk, ska i pop, po rap i muzyczne eksperymenty pozwala spokojnie myśleć o przyszłości polskiej sceny. 

Rok 2019 był w Polsce Rokiem Stanisława Moniuszki. Kasia Moś uczciła pamięć o kompozytorze , dając niezapomniany koncert w sali NOSPR w Katowicach.
Zapis tego wyjątkowego wydarzenia ukazuje się na płycie "Moniuszko 200" z towarzyszeniem jednej z najlepszych orkiestr kameralnych w Europie - Orkiestry Kameralnej Miasta Tychy AUKSO pod batutą Marka Mosia.

Album składa się z płyty CD i DVD w wersji koncertowej. Za warstwę muzyczną i aranżację odpowiedzialni są: Mateusz Moś (skrzypce, brat Kasi) i Mateusz Kołakowski (fortepian).

Na scenie oprócz orkiestry i wokalistki pojawili się także muzycy zespołu Kasi: Mateusz Kołakowski (fortepian, instrumenty klawiszowe), Mateusz Moś (skrzypce, wokal, kompozycje/aranżacje) Maciej Magnuski (gitara basowa, syntezator basowy Moog) i Tomasz Mądzielewski (perkusja).

Piotr Moss - kompozytor; ur. 13 maja 1949, Bydgoszcz. Studiował kompozycję u Piotra Perkowskiego w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Warszawie, którą ukończył z wyróżnieniem w 1972. W latach 1976-77 odbył studia uzupełniające u Nadii Boulanger w Paryżu, uzyskując tam nagrodę Stowarzyszenia Przyjaciół Lili Boulanger za całokształt twórczości. 

Utwory Piotra Mossa były wykonywane w wielu krajach Europy, a także w Stanach Zjednoczonych, Singapurze, Kolumbii i Afryce Południowej. Od 1993 kompozytor współpracuje z pisarzem Jeanem-Louisem Bauerem. Razem stworzyli m.in. melodramat Ugui na recytatora i orkiestrę (1993), oratorium Gédéon (1996), dwie opery kameralne: Karla (1996) i Les Ailes de Jean-Pierre (1997), cykl pieśni na tenor i orkiestrę De l’amour... (1994) a ostatnio utwór wokalno-instrumentalny „La Malédiction de Noémia” (2005). Od 1981 Piotr Moss mieszka w Paryżu.

Jego twórczość jest niezwykle obfita i różnorodna. Obejmuje wszelkie gatunki utworów, z wyraźnym nurtem muzyki filmowej i teatralnej, dominującym w jego wcześniejszej twórczości, ale obecnym i dzisiaj, choć na dalszym planie.
Przełomowe znaczenie w biografii Piotra Mossa miał kontakt kompozytora z Nadią Boulanger. Studia u niej spowodowały wzrost zainteresowania Mossa muzyką autonomiczną. Jego utwory charakteryzują się dużą swobodą w wykorzystywaniu rozmaitych technik kompozytorskich, sięganiu do tradycji i stosowaniu nowoczesnego języka muzycznego. Czasami stosuje cytaty z dzieł obcych i własnych.

Emocja muzyki Piotra Mossa jest z ducha romantyczna, kompozytor podkreśla zresztą związki swojej twórczości z romantyzmem i neoromantyzmem mówiąc o humanistycznym aspekcie komponowanej przez siebie muzyki, przez co należy zapewne rozumieć jej przystępność i unikanie częstej wśród współczesnych twórców hermetyczności.

Zespół Ms. No One powstał w lipcu 2008 roku. W krótkim czasie wszedł w posiadanie kilku znaczących nagród m.in: Slot Art Festiwalu, Pepsi VENA Music Festivalu. Podczas koncertu finałowego VENY, w Łodzi, grupa wystąpiła u boku takich zespołów jak Primal Scream, The Klaxons, Smolik, Not, Glasvegas.

Zespół zyskał sobie przychylność zarówno międzynarodowego jury , jak i słuchaczy ( po raz pierwszy w historii festiwalu przyznano - Nagrodę Publiczności). Na początku września  2009  zespół zdobył  Grand Prix Festiwalu  GRAMY w Szczecinie.  Piosenki zespołu sygnowane są “Trójkowym Znakiem Jakości”.

Na płycie prezentujemy zarówno nagrania studyjne Kwartetu Krzysztofa Komedy dokonane w Studiu Polskiego Radia w roku 1959 podczas przygotowywania muzyki do filmu „Niewinni Czarodzieje” oraz Trio Komedy wraz z Berntem Rosengrenem rejestrowane w warszawskim Studiu w roku 1961 jak i relacje z Festiwali Jazz Jamboree.

W roku 1961 na Jazz Jamboree Krzysztof Komeda wystąpił ze swoim Trio wraz z BerntemRosengrenem. W roku 1962 Komeda wystąpił na festiwalu z dwoma formacjami: Trio z Romanem Dylągiem i RuneCarlsonemoraz Grupą Krzysztofa Komedy prezentującą muzykę baletową kompozytora. W formacji tej wystąpili: Wanda Warska, Michał Urbaniak, Zbigniew Namysłowski, Eje Thielin, Roman Dyląg i Rune Carlson.

Natomiast w roku 1963 Komeda wystąpił na JJ’63 z Kwintetem w którym oprócz lidera wystąpili: Tomasz Stańko, Michał Urbaniak, Maciej Suzin i Czesław Bartkowski.

„Muzyka baletowa i filmowa 2” to piąty album z serii Krzysztof Komeda w Polskim Radiu. Płyta zawiera nagrania Kwartetu Krzysztofa Komedy dokonane przez Trio Komedy wraz z Berntem Rosengrenem, zarejestrowane podczas Festiwalu Jazz Jamboree 1961. Album zawiera także nagrania z Festiwali Jazz Jamboree 1962 i 63, podczas których wystąpił Kwintet Komedy oraz Trio Komedy.

Karol Kurpiński urodził się w 1785 roku we Włoszakowicach. Karol Kazimierz, który w przyszłości miał się stać jednym z czołowych polskich kompozytorów I połowy XIX wieku, był piątym z sześciorga dzieci Marcina Kurpińskiego i Franciszki z Wańskich, pochodzącej z rodu znanych wielkopolskich muzyków - Jana i Rocha Wańskich. W dwunastym roku życia Karol Kurpiński udał się do miejscowości Sarnowa koło Rawicza, by w tamtejszym kościele, którego proboszczem był brat jego matki ks. Karol Wański, podjąć się pełnienia funkcji organisty.

Beata Bilińska jest jedną z najwybitniejszych polskich pianistek, doktorem habilitowanym Sztuk Muzycznym oraz adiunktem na Akademii Muzycznej Karola Szymanowskiego w Katowicach. Od ponad dwudziestu lat aktywnie działa na polskiej scenie muzycznej występując z koncertami solowymi, recitalami z orkiestrami symfonicznymi oraz kameralnymi. Na swoim koncie ma wiele zagranicznych występów między innymi we Francji, Argentynie, Austrii, Japonii, Irlandii, USA, Szwecji, Szwajcarii czy we Włoszech. Na swoim koncie ma liczne wydawnictwa płytowe, między innymi koncerty fortepianowe Chopina oraz Beethovena.

W wyniku współpracy Polskiego Centrum Informacji Muzycznej z Polskim Radiem S. A., przy wsparciu Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego, ukazały się pierwsze płyty nowej serii „Muzyka Polska Dzisiaj – Portrety Współczesnych Kompozytorów Polskich”. Wydanych zostało 10 monograficznych płyt kompaktowych audio poświęconych twórczości współczesnych kompozytorów polskich różnych generacji, mieszkających i działających w Polsce i poza granicami kraju, twórców, którzy pomimo znaczącego dorobku nie posiadali dotąd własnej, monograficznej płyty: Zbigniewa Penherskiego (ur. 1935), Lidii Zielińskiej (ur. 1953), Magdaleny Długosz (ur. 1954), Tadeusza Wieleckiego (ur. 1954), Anny Zawadzkiej-Gołosz (ur. 1955), Jacka Grudnia (ur. 1961), Jarosława Siwińskiego (ur. 1964), Michała Talmy-Sutta (ur. 1969), Ewy Trębacz (ur. 1973) oraz Aleksandra Kościowa (ur. 1974).

Dzięki ścisłej współpracy z kompozytorami, płyty zawierają reprezentatywne dla twórców zestawy utworów w najbardziej cenionych przez nich wykonaniach. Nagrania pochodzą głównie ze zbiorów Biblioteki-Fonoteki Związku Kompozytorów Polskich (POLMIC) oraz z Archiwum Polskiego Radia. Są to przede wszystkim rejestracje festiwali „Warszawska Jesień” i „Warszawskie Spotkania Muzyczne”, cyklów koncertowych „Generacje”, „Portrety Kompozytorów”, „Muzyka Teraz” oraz najwybitniejsze nagrania studyjne Polskiego Radia. Dzięki dużemu zaangażowaniu twórców oraz wielu innych osób i instytucji, zasoby te zostały wzbogacone o pozycje z prywatnych archiwów kompozytorów (głównie ich własne realizacje muzyki elektroakustycznej) oraz cenne nagrania studyjne i koncertowe powstałe w innych ośrodkach.

W roku 1967 Festiwal Jazz Jamboree obchodził 10. urodziny. Organizatorzy zadbali, żeby w tej niezwykłej, jak na tamte czasy i miejsce, jubileuszowej imprezie, wzięli udział naprawdę znaczący muzycy z całego świata. Zaproszono niemal sześćdziesięciu wykonawców z kraju i zagranicy, a także wielu międzynarodowych działaczy i krytyków jazzowych.

Jazz Jamboree ’62 to trzecia płyta z serii Polish Radio Jazz Archives stanowiąca pierwszą cześć kroniki festiwalowej. Znalazły się na niej nagrania kwintetu szwedzkiego puzonisty Eje Thelina, skandynawskiej formacji Jazz Fraktionen, zespołu Jerzego Miliana w którym na fortepianie grał Krzysztof Komeda, oraz duńskiego wibrafonisty Louisa Hjulmanda występującego wraz z triem Wojciecha Karolaka. Na płycie znalazła się również druga wersja utworu Dona Ellisa Soloes, którą kompozytor wykonał wraz z triem Wojciecha Karolaka.

Natalia Kukulska, Dorota Miśkiewicz, Łukasz Zagrobelny oraz Wojciech Myrczek, wśród gwiazd, które zaśpiewały na wyjątkowej płycie „Cinema Boogie”, przygotowanej przez Program Pierwszy Polskiego Radia oraz Chopin University Big Band.

Muzyka w filmie i serialu odgrywa rolę niezwykle istotną. Dopełnia obraz, podkreśla nastrój albo go maluje. Nierzadko jest też całością, która znakomicie promuje film lub serial. Wiedzą o tym doskonale nie tylko członkowie Chopin University Big Band pod dyrekcją Piotra Kostrzewy, lecz również Adam Sztaba, Krzysztof Herdzin, Marek Stefankiewicz i Wojciech Kostrzewa, Michał Tomaszczyk i Jarema Jarosiński, którzy odpowiadają za aranżacje utworów, które znalazły się na płycie "Cinema Boogie".

Dwupłytowe wydawnictwo, na którym zebrano w sumie 23 piosenki ze znanych filmów polskich i zagranicznych opracowane przez kompozytorkę, dyrygentkę, pianistkę, dziennikarkę radiową, modelkę i pisarkę Agatę Steczkowską, członkinię słynnej muzykującej rodziny Steczkowskich.

W zestawie mamy piosenki zarówno z bajek, jak i filmów dla dzieci, chociażby z "Misia Uszatka", "Misia Kolargola", "Paweł i Gaweł", czy "Akademii Pana Kleksa", jak i dzieł dla dorosłych, by dać za przykład "Dziecko Rosemary", czy "Śniadanie u Tiffany'ego". Wszystkie utwory są ponadczasowe i śpiewane są przez kolejne pokolenia.

Agata Steczkowska przygotowała interpretacje znanych utworów z towarzyszeniem Warszawskiego Chóru Chłopięcego, a także kwartetu wiolonczelowego CelloManiax. Płyta jest pełna pięknych melodii i różnorodnych nastrojów, od radości i beztroskiej zabawy, po melancholię i zadumę. Jedno jest pewne, piosenki śpiewać mogą wielopokoleniowe rodziny! Ułatwi to z pewnością fakt, że na jednym dysku mamy piosenki, a na drugim podkłady fortepianowe.

Złożony z trzech płyt CD album stanowi najbardziej reprezentatywną w dotychczasowej (i zresztą bardzo niedługiej, bo datowanej zaledwie na ostatnią dekadę) historii fonografii retrospektywę twórczości kompozytorskiej Eugeniusza Morawskiego (1876-1948). Morawski, rówieśnik Mieczysława Karłowicza i Feliksa Nowowiejskiego, nieco starszy od Karola Szymanowskiego (ur. 1882), w ocenie współczesnych muzykologów polskich i niemieckich stanowi najwybitniejszą osobowość kompozytorską właśnie obok Karłowicza i Szymanowskiego.

Niestety aż 75 procent dorobku kompozytorskiego Morawskiego przepadła podczas Powstania Warszawskiego. Na płytach przedstawione zostaną 3 ocalałe z wojennej pożogi poematy symfoniczne (Don Quichotte, Nevermore i Ulalume) oraz 2 wybitne partytury baletowe – Świtezianka i Miłość, przy czym druga z nich – stanowiąca opus magnum Morawskiego – szerokiej publiczności zostanie zaprezentowana po raz pierwszy.

Powstały w 2010 roku zespół NaVi jedna z najciekawszych na polskim rynku formacji. Biorąc za punkt wyjścia połączenie popu i rocka, wzbogacają tę mieszankę elementami jazzu, bluesa, a także funky. Powstała w ten sposób muzyka znakomicie sprawdza się zarówno na radiowej antenie, jak i podczas koncertów.  Główną postacią zespołu jest gitarzysta i autor muzyki Paweł Poszytek. W początkowym okresie istnienia NaVi ważną postacią był też Michał Grymuza, znakomity gitarzysta oraz producent muzyczny, który współpracował z mazowiecką grupą.

Imponujący dorobek Studia Jazzowego Polskiego Radia pod kierownictwem Jana Ptaszyna Wróblewskiego z lat 1969-1978, a także późniejsze nagrania wielkiego polskiego jazzmana, zebrano w obszernym, pięciopłytowym wydawnictwie, które przygotowane zostało z okazji 95-lecia Polskiego Radia.

Ponad cztery godziny najwyższej jakości jazzu zostały zamknięte w pięciu krążkach. Wyboru nagrań dokonał osobiście Jan Ptaszyn Wróblewski, wybitna postać sceny jazzowej, laureat Nagrody Mediów Publicznych. Niemal wszystkie kompozycje ukazują się na płytach po raz pierwszy. W sporej części to wykonania bigbandowe, bo właśnie w tej formie funkcjonowało Studio Jazzowe Polskiego Radia, które powstało w 1968 roku, a zaczęło funkcjonować rok później. Ta wspaniała orkiestra nie tylko nagrywała w studiu, ale występowała na festiwalach w kraju i za granicą – w Norwegii, Szwecji, Finlandii, w Niemczech i na Węgrzech.

Do Studia Jan Ptaszyn Wróblewski zapraszał najwybitniejszych przedstawicieli polskiej sceny jazzowej. Byli to m.in.: Krzysztof Komeda, Zbigniew Seifert, Zbigniew Namysłowski, Wojciech Karolak, Janusz Muniak, Włodzimierz Nahorny, Andrzej Trzaskowski czy Tomasz Stańko. Nagrania bigbandowe ostatniego z wymienionych to chyba największa fonograficzna sensacja wydanego boxu – znalazło się na nim aż 11 utworów Stańki, w których kompozytor i muzyk zachwyca biegłością w traktowaniu klasycznej bigbandowej materii i skonfrontowaniem jej z awangardową, freejazzową estetyką.

Wyjątkowa okazja wymaga specjalnej oprawy. Do współtworzenia unikatowego albumu dla uświetnienia swojej 95. rocznicy, Polskie Radio zaprosiło sprawdzonych przez lata specjalistów – swoich słuchaczy. To Oni wybrali utwory, które znalazły się w albumie „95 lat Polskiego Radia”, wieńczącym ten jubileuszowy rok. Specjalne, dwupłytowe wydawnictwo zawiera 16 wyjątkowych piosenek, na stałe wpisanych w kanon polskiej muzyki rozrywkowej – tym razem w dwóch aranżacjach: oryginalnej oraz nowej, autorstwa Adama Sztaby i Krzysztofa Herdzina. 

Ta kompilacja to przede wszystkim znakomita muzyka, ale również dobra ilustracja zaangażowania Polskiego Radia w promowanie polskich wykonawców – teraz i w przeszłości. Począwszy od 1925 roku, kiedy po raz pierwszy słuchacze usłyszeli „Halo, halo, tu Polskie Radio Warszawa!”, polska muzyka stanowi integralną część rozgłośni i ma niezachwianą pozycję również dziś, jak w żadnej innej stacji radiowej. Ponad połowę piosenek granych przez wszystkie anteny Polskiego Radia stanowią utwory wykonywane w języku polskim przez polskich wykonawców.

– Archiwa Polskiego Radia zawierają klejnoty i perły polskiej kultury. Kulturotwórcza rola Polskiego Radia jest nie do przecenienia, a bez istnienia mediów publicznych, polska kultura doznałaby zubożenia – dodaje Krzysztof Czabański, przewodniczący Rady Mediów Narodowych, który objął patronat nad wydawnictwem. Na przestrzeni 95 lat w programach Polskiego Radia pojawiali się najwybitniejsi przedstawiciele rodzimej sceny muzyki rozrywkowej, co znalazło odbicie właśnie w albumie „95 lat Polskiego Radia”, który ukazał się  w sprzedaży 11 grudnia 2020 roku. 

Prawdziwa perła dla tych, którzy przez lata bezskutecznie poszukiwali kolęd w fenomenalnej interpretacji zespołu wokalnego Il Canto! Dzięki Polskiemu Radiu ukazuje się reedycja wydanej w 1992 roku płyty światowej sławy polskich artystów, o których w samych superlatywach pisał, chociażby prestiżowy dziennik "Washington Post".

Album "Najpiękniejsze kolędy Il Canto" zawiera 26 kolęd, które wokaliści Il Canto przepięknie zaśpiewali w kilku językach, oprócz polskiego, choćby po angielsku, niemiecku i francusku. Barbara Janowska, Wanda Laddy (soprany), Robert Lawaty (kontratenor), Cezary Szyfman (baryton), Mariusz Gebel (kontratenor; w utworach: 9, 11, 13, 14, 15, 16) i Michał Straszewski (bas, kierownik zespołu), z wielkim kunsztem i ogromnym wyczuciem zinterpretowali między innymi "Wśród nocnej ciszy", "Lulajże Jezuniu", "Oj maluśki, maluśki", "Stille Nacht", "The Little Drummer Boy", czy "Entre le boeuf et L’âne".

Na płycie "Najpiękniejsze kolędy Il Canto" wrażenie robi nie tylko niesamowity warsztat muzyków Il Canto, lecz również swoboda wykonania oraz niesamowite brzmienie, które sprawia, że słuchacz odnosi wrażenie, iż to jedna osoba śpiewa sześcioma głosami, bo tak wspaniale się one ze sobą spajają. Warto przypomnieć, że niektóre zawarte na albumie wykonania kolęd, zarejestrowane w 1991 roku, uznane zostały za modelowe.