Muzyka

Reedycja płyty nagranej z towarzyszeniem Polskiej Orkiestry Radiowej. Znane i niezwykle popularne utwory, m. in. : "Autobiografia", "Nie płacz Ewka", "Chcemy być sobą", "Niepokonani" w aranżacjach wybitnych muzyków: Wojciecha Karolaka, Jana Kantego Pawluśkiewicza, Adama Sztabę, Wiesława Pieregorólkę, Piotra Siejkę. Nowe brzmienie Perfectu.

Na płycie prezentujemy niezmiernie interesujący i fascynujący materiał dźwiękowy kompozycji Krzysztofa Komedy, zarejestrowany podczas festiwali Jazz Jamboree w roku 1963 i 1964. Z Krzysztofem Komedą grali Tomasz Stańko – trąbka, Michał Urbaniak -  saksofon sopranowy i tenorowy oraz Czesław Bartkowski – perkusja. Podczas festiwalu Jazz Jamboree’63 w kwintecie Krzysztofa Komedy grał także Maciej Suzin na kontrabasie, a rok później podczas kolejnego festiwalu na kontrabasie grał Janusz Kozłowski.

Tytułowa kompozycja „Sophia’s Tune” poświęcona jest żonie Zofii. Pozostałe: Repetition, Svantetic, Dwójka rzymska i Alea to znane, cenione, kilkunastominutowe utwory powstałe w okresie rozkwitu „formy” twórczej artysty.

„ZBIGNIEW KURTYCZ i BARBARA DUNIN – piosenki różne”

Zbigniew Kurtycz był najstarszym czynnym artystą estradowym w Polsce.  

Na pierwszej płycie można posłuchać utworów w wykonaniu samego Mistrza oraz duetów z małżonką - Barbarą Dunin. Znajdziemy utwory energetyczne jak „Jadę do ciebie tramwajem”, „Cztery kółka i ja” oraz bardziej sentymentalne jak „Ostatni papieros” czy „Mademoiselle”.

Płyta druga stanowi zapis koncertu, który odbył się w 2001 roku w kawiarni Harenda. Zbigniewowi Kurtyczowi i Barbarze Dunin towarzyszył zespół znakomitego pianisty jazzowego Włodzimierza Nahornego. Artystów zapowiadał legendarny jazzman Jan Ptaszyn Wróblewski.

"Moments” to wspomnienia, fragmenty z życia uchwycone w dźwiękach. To muzyka ilustracyjna, nasycona emocjami, nastrajająca do przemyśleń intelektualnych. Kompozycje zarejestrowane na płycie to ostatnie pół roku mojego życia, choć znajdują się tam, także starsze tematy wykonywane przeze mnie od lat. Część materiału napisana została na kwartet jazzowy, część na trio, gram też dwa utwory na gitarze akustycznej, co stanowi pewnego rodzaju nowość. Płyta charakteryzuje się spójnością, można jej wielokrotnie słuchać, działa dość kojąco i relaksuje. Chociaż zawiera utwory o dynamicznym przebiegu, to jednak dominują melodyjne tematy i wirtuozowskie partie solowe. Brzmienie zespołu nawiązuje do stylistyki ECM, to nowoczesne europejskie granie.

Dwupłytowy album wydany przez Polskie Radio poświęcony jest Jackowi Skubikowskiemu – autorowi piosenek oraz wykonawcy: wokaliście, gitarzyście; barwnej postaci polskiej muzyki minionego i początków obecnego wieku. Pierwsza płyta zawiera piosenki z Archiwum Polskiego Radia śpiewane przez Skubikowskiego, w tym najbardziej znane: „Jedyny hotel w mieście”, „Dobre miejsce dla naiwnych”, „Ostatnie żywe drzewo”, „Polski biały Murzyn”. Druga prezentuje największe przeboje Skubikowskiego wykonane przez gwiazdy, m.in.:, Ewę Bem, Beatę Kozidrak, Małgorzatę Ostrowską, Majkę Jeżowską, Martynę Jakubowicz i Lady Pank. Jacek Skubikowski tworzył piosenki dla siebie i innych. Miał wielki talent pisania z lekkością i ironią o najtrudniejszych rzeczach. Był bardzo inteligentnym i bystrym człowiekiem, muzykiem posiadającym dużą dozę autoironii. Każdy znajdzie w tym albumie coś dla siebie.

Prezentujemy nagrania z koncertu w krakowskich Jaszczurach jaki odbył się w listopadzie 1978 roku, z koncertu, który miał być jakby próbą generalną przed nagraniem amerykańskim dla wytwórni Capitol w Nowym Yorku.

Dodatkowo dwa nagrania prawie nieznane z tytułami polskojęzycznymi, których Zbigniew Seifert nie stosował: „Czekając na deszcz” nagrany ze Studio Jazzowym Polskiego Radia p/d Jana Ptaszyna Wróblewskiego oraz „Ten niezastąpiony” nagrany w kwartecie w roku 1970, kiedy Seifert jeszcze grał na saksofonie altowym.

Kolejna płyta z serii „Irena Jarocka, której nie znacie”

vol. 2 zawiera studyjne oraz koncertowe nagrania Artystki z Archiwum Polskiego Radia.

Irena Jarocka jest jedną z najbardziej lubianych polskich piosenkarek. Publiczność ją kochała i kocha, a ona kochała publiczność. W albumie znajduje się wiele unikalnych nagrań, jak chociażby te pierwsze, z końca lat 60., dla radiowego Młodzieżowego Studia Rytm lub piosenka ze słowami Mariana Hemara Wspomnij mnie.

Seria płytowa „Męskie Granie” jest poświęcona kultowej trasie koncertowej, która organizowana jest od 2010 roku w największych polskich miastach
Warto przypomnieć, że osiem spośród dziewięciu dotychczasowych płyt tej serii uzyskało status platyny.

Pierwsza część albumu „Męskie Granie 2018” zawiera między innymi niepowtarzalne „zderzenia” muzyczne - zespołu Organek i Kazika, Natalii Przybysz i Jej Rodziców, Darii Zawiałow i Małgorzaty Ostrowskiej, grupy Lao Che i Dawida Podsiadło oraz utwory z projektów specjalnych - ØNA (stworzonego przez zespół Ørganek i zaproszone Artystki) i „Czemu nas tam nie ma?” (w wykonaniu grupy Coma i jej Gości).

Druga płyta to zapis koncertu Męskie Granie Orkiestra 2018 - projektu stworzonego specjalnie na potrzeby tegorocznej trasy. W tym roku trzon MGO tworzyli: Krzysztof Zalewski, Dawid Podsiadło i Kortez.

Rzadko się zdarza, by jeden koncert był takim wydarzeniem, aby jeden występ zapisał się jednocześnie w historii muzyki i w historii kraju. Taki właśnie był legendarny dziś recital Witolda Małcużyńskiego. 60 lat po tym koncercie jego zapis ukazuje się po raz pierwszy na płycie CD Polskiego Radia Chopin. 16 lutego 1959 roku cały Kraków żył tylko jednym.

W ten właśnie dzień odbyło się otwarcie wystawy narodowych skarbów, najcenniejszych wawelskich pamiątek. M. in Szczerbiec, listy Chopina, egzemplarze Biblii drukowanych przez Gutenberga wróciły na Wawel do Polski po II wojnie światowej. Było to swoiste święto narodowe. Całą uroczystość uświetnił właśnie recital Witolda Małcużyńskiego – wybitnego pianisty, ucznia Ignacego Paderewskiego, gwiazdy o światowej randze. A jednocześnie człowieka całkowicie pochłoniętego zadaniem zwrócenia skarbów narodowych. Na wawelskiej Sali Senatorskiej zasiadła ówczesna elita: naukowcy, politycy, artyści – m.in. Witold Lutosławski z żoną.

Zapis tego koncertu idealnie oddaje atmosferę tego dnia. Witold Małcużyński, owiany sławą po podboju Ameryk, Azji i Australii, witany iście po królewsku zagrał tak jak oczekiwano. Recital jest pełny emocji i wirtuozerii. Artystę niosły emocje, momentami wywołując kontrowersję. Ale to właśnie, w połączeniu z bezdyskusyjną techniką i wielkim talentem sprawiło, że koncert przeszedł do legendy.

Po kilkuletniej przerwie prezentujemy dwunastą płytę z cyklu „Jan Kanty Pawluśkiewicz. Antologia”.
Oratorium „Pieśni Doliny Jozafata” jest zapisem koncertu zorganizowanego z okazji 50. rocznicy pracy artystycznej Jana Kantego Pawluśkiewicza, który odbył się w 2017 roku. Na scenie ICE Kraków wystąpili: Orkiestra Akademii Beethovenowskiej pod dyrekcją Ewy Strusińskiej, chór pod kierownictwem Wiesława Delimata oraz soliści – Elżbieta Towarnicka, Magdalena Idzik, Iwona Socha, Aleksander Kruczek i Kamil Zdebel.

Krzysztof Komeda w Polskim Radiu vol. 8 - suplement to ósma, kończąca serię płyta, zawierająca nagrania radiowe Krzysztofa Komedy.
Na płycie usłyszymy:
- sześć nagrań z Rozgłośni Poznańskiej Polskiego Radia z przełomu lat 1956/57 słynnego Sekstetu Komedy, pierwszej formacji muzycznej naszego artysty;
- fragment występu tegoż Sekstetu podczas Międzynarodowego Festiwalu Młodzieży i Studentów w Moskwie w roku 1957;
- kompozycję „Fourth” w wykonaniu Tria Komedy z roku 1963; - piosenka „Ja nie chcę spać” w wykonaniu Kaliny Jędrusik z towarzyszeniem zespołu Krzysztofa Komedy nagrana w Warszawie w roku 1967r;
- nagrania bonusowe: Kołysanka z filmu „Rosemary’s baby” w wykonaniu Mieczysława Kosza, oraz „Dwaj ludzie z Szafą” muzykę filmową w wykonaniu     Orkiestry PRiTV w Łodzi p/d M.Debicha oraz bardzo interesująca rozmowa Magdaleny Konopki z Krzysztofem Komedą (nagranie z roku 1967r.)

Rodzina Karpieli - cieśli i architektów podhalańskich to także ważny ród muzyczny. Nestor Bolesław Karpiel-Bułecka (zmarły 31.01.2017) był nie tylko wybitnym skrzypkiem, ale jako jeden z pierwszych w latach po II wojnie dokumentował muzykę na Podhalu. Sam też został kilkakrotnie zarejestrowany przez Polskie Radio, dokonując historycznego nagrania całego wesela z licznymi komentarzami oraz nagrania kompletu nut podhalańskich - również z komentarzem o niemal każdej nucie.

„Muzyka baletowa i filmowa 2” to piąty album z serii Krzysztof Komeda w Polskim Radiu. Płyta zawiera nagrania Kwartetu Krzysztofa Komedy dokonane przez Trio Komedy wraz z Berntem Rosengrenem, zarejestrowane podczas Festiwalu Jazz Jamboree 1961. Album zawiera także nagrania z Festiwali Jazz Jamboree 1962 i 63, podczas których wystąpił Kwintet Komedy oraz Trio Komedy.

Na płycie prezentujemy zarówno nagrania studyjne Kwartetu Krzysztofa Komedy dokonane w Studiu Polskiego Radia w roku 1959 podczas przygotowywania muzyki do filmu „Niewinni Czarodzieje” oraz Trio Komedy wraz z Berntem Rosengrenem rejestrowane w warszawskim Studiu w roku 1961 jak i relacje z Festiwali Jazz Jamboree.

W roku 1961 na Jazz Jamboree Krzysztof Komeda wystąpił ze swoim Trio wraz z BerntemRosengrenem. W roku 1962 Komeda wystąpił na festiwalu z dwoma formacjami: Trio z Romanem Dylągiem i RuneCarlsonemoraz Grupą Krzysztofa Komedy prezentującą muzykę baletową kompozytora. W formacji tej wystąpili: Wanda Warska, Michał Urbaniak, Zbigniew Namysłowski, Eje Thielin, Roman Dyląg i Rune Carlson.

Natomiast w roku 1963 Komeda wystąpił na JJ’63 z Kwintetem w którym oprócz lidera wystąpili: Tomasz Stańko, Michał Urbaniak, Maciej Suzin i Czesław Bartkowski.

Rok 2019 był w Polsce Rokiem Stanisława Moniuszki. Kasia Moś uczciła pamięć o kompozytorze , dając niezapomniany koncert w sali NOSPR w Katowicach.
Zapis tego wyjątkowego wydarzenia ukazuje się na płycie "Moniuszko 200" z towarzyszeniem jednej z najlepszych orkiestr kameralnych w Europie - Orkiestry Kameralnej Miasta Tychy AUKSO pod batutą Marka Mosia.

Album składa się z płyty CD i DVD w wersji koncertowej. Za warstwę muzyczną i aranżację odpowiedzialni są: Mateusz Moś (skrzypce, brat Kasi) i Mateusz Kołakowski (fortepian).

Na scenie oprócz orkiestry i wokalistki pojawili się także muzycy zespołu Kasi: Mateusz Kołakowski (fortepian, instrumenty klawiszowe), Mateusz Moś (skrzypce, wokal, kompozycje/aranżacje) Maciej Magnuski (gitara basowa, syntezator basowy Moog) i Tomasz Mądzielewski (perkusja).

Jan Krenz Diamentowe Batuty - to album dwupłytowy, pierwszy z serii 12 albumów polskich dyrygentów, laureatów Diamentowej Batuty.
Diamentowa Batuta to nagroda indywidualna przyznawana przez Zarząd Polskiego Radia "za wybitne kreacje artystyczne, rozsławianie muzyki polskiej w kraju i za granicą oraz przybliżanie jej milionom słuchaczy Polskiego Radia”. Laureatami nagrody są dyrygenci: Jan Krenz, Stefan Rachoń, Stanisław Wisłocki, Antoni Wit, Krzysztof Penderecki, Kazimierz Kord, Stefan Stuligrosz, Jerzy Maksymiuk, Jerzy Semkow, Stanisław Skrowaczewski, Tadeusz Strugała i Jacek Kaspszyk.

Jan Krenz Diamentowe Batuty - to album dwupłytowy, pierwszy z serii 12 albumów polskich dyrygentów, laureatów Diamentowej Batuty.
Diamentowa Batuta to nagroda indywidualna przyznawana przez Zarząd Polskiego Radia "za wybitne kreacje artystyczne, rozsławianie muzyki polskiej w kraju i za granicą oraz przybliżanie jej milionom słuchaczy Polskiego Radia”. Laureatami nagrody są dyrygenci: Jan Krenz, Stefan Rachoń, Stanisław Wisłocki, Antoni Wit, Krzysztof Penderecki, Kazimierz Kord, Stefan Stuligrosz, Jerzy Maksymiuk, Jerzy Semkow, Stanisław Skrowaczewski, Tadeusz Strugała i Jacek Kaspszyk.

Piotr Sałajczyk wielokrotnie nagradzany pianista i kameralista, a także ceniony pedagog, zaliczany do grona najwybitniejszych polskich wykonawców swojej generacji, zainteresował się twórczością Mieczysława Weinberga przy okazji zbliżania się setnej rocznicy urodzin kompozytora. Jedną z pasji Sałajczyka, który ma na koncie wiele prawykonań muzyki najnowszej, jest przywracanie salom koncertowym twórczości kompozytorów nieco zapomnianych.

Sonaty Mieczysława Weinberga na tyle zainspirowały Piotra Sałajczyka, że w roku 2019 włączył na stałe do swojego repertuaru koncertowego siedem spośród nich. Powołał też do życia Weinberg Trio, które oprócz niego tworzą skrzypek Szymon Krzeszowiec i wiolonczelista Arkadiusz Dobrowolski. Panowie koncertują wspólnie do dziś.

Prezentowane na płycie nagranie powstało przede wszystkim dzięki zaangażowaniu Instytutu Dziedzictwa Myśli Narodowej, współwydawcy albumu, przy udziale Muzeum Żołnierzy Wyklętych i Więźniów Politycznych PRL.

Tomasz Radziwonowicz poprowadził osobiście w dniach 18 i 19 października 2021 roku, w Studiu Koncertowym Polskiego Radia im. Witolda Lutosławskiego, orkiestrę SINFONIA VIVA, a także Warszawski Chór Międzyuczelniany i Chłopięcy Chór ARTOS im. Władysława Skoraczewskiego. Partie solowe wykonali znakomici Anna Mikołajczyk-Niewiedział (sopran), Aneta Łukaszewicz (mezzosopran), Rafał Bartmiński (tenor) i Robert Gierlach (bas-baryton).

To już dziesiąta płyta wydana przez Agencję Muzyczną we współpracy z Czwórką, w związku z Czwórkowymi działaniami dla wspierania młodych i zdolnych artystów. Jest wśród nich pięć płyt laureatów konkursu, winylowa płyta „The Best of Będzie Głośno!” oraz poprzednie trzy płyty z zestawem nagrań, z konkursów w poprzednich latach.

Nagrania umieszczone na płycie „Janusz Skowron Polish Radio Jazz Archives 35” pochodzą z lat 1981-1998 i jak wszystkie inne w serii zostały wydobyte z radiowych archiwów. W większości dotychczas nie były publikowane na płytach. Każdy z utworów został opisany barwnie przez Tomasza Tłuczkiewicza w towarzyszącym albumowi tekście, a opisy uzupełniają cytaty z wypowiedzi o Januszu kolegów muzyków: Kazimierza Jonkisza, Krzesimira Dębskiego, Krzysztofa Ścierańskiego, Tomasza Stańki, Witolda Szczurka, Cezarego Konrada i Piotra Wojtasika.

W rok po śmierci Zbigniewa Namysłowskiego pojawia się w sprzedaży poświęcony temu Artyście album, kolejny w wydawanej przez Agencję Muzyczną Polskiego Radia serii Polish Radio Jazz Archives.

Nie sposób dyskutować z poglądem, że Namysłowski był jednym z współtwórców tzw. „polskiej szkoły jazzu”. Wielu zaś uważa za akt założycielski tej „szkoły” debiut Zbigniew Namysłowski Quartet (Namysłowski, Włodek Gulgowski, Tadeusz Wójcik i Czesław Bartkowski) w czasie festiwalu Jazz Jamboree 1963.

A zatem proponujemy kolekcję niemal czterdziestu piosenek, wśród których są i te bardzo znane, ale w mniej znanych wersjach, jak i te, o których możemy nie pamiętać, że były wykonywane przez Irenę Jarocką, a byłoby szkoda.

Oto drugi zestaw nagrań Mieczysława Kosza wynalezionych w Archiwum Polskiego Radia. Szesnaście utworów zarejestrowanych w latach 1967-1971, głównie w studiach Polskiego Radia, dwa zaś pochodzą z recitalu Kosza w warszawskiej Filharmonii Narodowej podczas Jazz Jamboree ’70. Nagrania te nigdy wcześniej nie były prezentowane na płytach.

Połowa z proponowanych utworów jest autorstwa Mieczysława Kosza. Reszta to jazzowe standardy, popowe hity polskie i zagraniczne, a nawet nokturn Ferenca Liszta i melodia ludowa. Wszystkie interpretowane przez Kosza w sposób niedostępny nikomu innemu. Muzyka była dla tego pianisty sposobem wyrzucenia z siebie kłębiących się w nim emocji, nie zaś patentem na wirtuozerskie tanie sztuczki.

Wymienianie laurów i nazwisk, z którymi przyszło pojawiać się na scenie i w studiach nagraniowych klarneciście Szymonowi Klimie, pianiście Dominikowi Wani, kontrabasiście Adamowi Kowalewskiemu i perkusiście Przemysławowi Jaroszowi zajęłoby zbyt dużo czasu i miejsca. Nie mówiąc o ich własnych projektach i wybitnych nagraniach solowych.

Spotykali się w różnych przestrzeniach i składach, aż w głowie Szymona Klimy zakiełkował pomysł, a pozostali koledzy zgodzili się, że we czterech stanowią konglomerat, który spokojnie może przyjąć nazwę IMPROVISION QUARTET. Bo też improwizacja jest tym, co panom wspólnie wychodzi naprawdę znakomicie.

A ponieważ improwizować trzeba na jakiś temat, ci czterej postanowili sięgnąć najpierw do bogatej tradycji muzyki polskiej. Ich poprzednia płyta inspirowana była folkiem ze zbiorów Oskara Kolberga.

Płyta kameralna zrealizowana przez Ponte Art Promotion wspólnie z Programem II Polskiego Radia. Łukasz Kuropaczewski - wybitny polski gitarzysta -zaprosił do współpracy najznakomitszych polskich artystów młodego pokolenia: Agatę Szymczewską, Annę Marię Staśkiewicz, Katarzynę Budnik-Gałązkę i Marcina Zdunika.

„Moda” to długo oczekiwana druga płyta Hani Stach. Artystka zdążyła już dojrzeć pod względem muzycznym jak i emocjonalnym. Nowy album to nowoczesny pop z dużą ilością gitar oraz odrobiną elektroniki.  Płytę promuje tytułowa piosenka  „Moda”. Na płycie znajduje się również  utwór  „Bez ciebie”  powstały  w wyniku współpracy Hani z Judem Friedmanem - znanym amerykańskim kompozytorem, który pisał muzykę dla takich sław jak m. in.: Whitney Houston, Rod Steward, Tina Turner i  Ray Charles oraz Mattem Noble, których Hania Stach poznała przy okazji projektu „Poland…why not?”. Producentem płyty jest Mikołaj Majkusiak, w nagraniach udział wziął zespół Hani w składzie: Wiktor Tatarek (gitary), Tomasz Zieliński (bas), Przemek Kuczyński (perkusja), Mikołaj Majkusiak (klawisze). Gościnnie pojawia się też znakomity polski basista Wojtek Pilichowski oraz Jagoda Stach, siostra Hani, aktorka, z którą artystka nagrała duet pt. „I Want No Other”. 

Dwupłytowe wydawnictwo, oprócz przypomnienia twórczości poetki jest także zapisem koncertu, który w 1993 roku, w radiowej Trójce poprowadziła Agnieszka Osiecka.
Znam wszystkie te piosenki. Jedne kocham wiernie od lat, inne trochę mniej i raz na jakiś czas, ale bez jednych i drugich nie wyobrażam sobie moich pięćdziesięciu lat. Są stałym elementem przestrzeni, w której codziennie się poruszam i każdego dnia bardziej je rozumiem i doceniam.
Tak jak życie.
Na pierwszej płycie znajdziemy absolutne klasyki. Ponadczasowy i refleksyjny komentarz nie tylko o przemijaniu, wyśpiewany przez Łucję Prus i Skaldów ,,W żółtych płomieniach liści". Wzruszającą opowieść ,,Widzisz mała", o niespełnionej miłości śpiewaną przez Sławę Przybylską, czy przejmującą swą odwagą, pieśń wyznanie, ,,Nie żałuję", w doskonałej interpretacji Edyty Geppert.

Debiutancki album grupy The Lollipops „HOLD!” zawiera 12 kompozycji, na których nie zabraknie brudnych gitarowych brzmień i charyzmatycznego wokalu Kasi Staszko. Nagrania zrealizowano w warszawskim oddziale Studia im. A. Mickiewicza, pod czujnym okiem i sprawnym uchem Macieja Cieślaka. Produkcją zajął się Marcin Bors.

Na dwóch płytach prezentujemy najwspanialsze orkiestry taneczne Polskiego Radia jak i piosenkarzy będących w owym czasie bardzo popularnymi wykonawcami. 

Album zawiera utwory w wykonaniu m.in.: Nataszy Zylskiej, Janusza Gniadkowskiego, Marii Koterbskiej, Marty Mirskiej, Sławy Przybylskiej, Ludmiły Jakubczak, Fryderyki Elkana z towarzyszeniem Orkiestry Krakowskiej p/d Jerzego Gerta, Orkiestry Wrocławskiej z Jerzym Milianem i Benem Hardym, Orkiestry Rozgłośni Katowickiej p/d Jerzego Haralda, Orkiestry Rozgłośni Warszawskiej dyrygowanej najpierw przez Jana Cajmera, potem Kazimierza Turewicza i wreszcie Edwarda Czernego. 

Na tej wyjątkowej płycie można usłyszeć utwory skomponowane i przygotowane przez uznanych autorów specjalnie dla Stanisławy Celińskiej. Niepowtarzalne teksty do kompozycji Macieja Muraszko napisali Wojciech Młynarski, Dorota Czupkiewicz oraz Muniek Staszczyk i Marcin Sosnowski. Ponadto Maciej Muraszko zaaranżował na nowo ulubione utwory Artystki, które dzięki nowemu wykonaniu nabrały niezwykłej pogody ducha.

Eryk Kulm w jazzie zdziałał tyle, że mógłby być nazywany legendą. Ale jest skromnym, wyciszonym artystą. Trzyma się z dala od głównego nurtu i nagrywa rzadko. A kiedy to robi, jego muzyka przypomina o tym jak jest istotną postacią.

Tak też jest w przypadku „Private Things”. Eryk Kulm w 1975 roku jako początkujący perkusista wyjechał do USA uczyć się w prestiżowym Berklee College of Music. Ale prawdziwe szlify zdobył grając przez 15 lat na ulicach i w klubach Nowego Jorku. To nauczyło go jak grać jazz. Dlatego kiedy wrócił do Polski, z miejsca dostał angaż do grupy Zbigniewa Namysłowskiego.

Najnowsza płyta „Ucieczka Saula” wyznacza zupełnie nowy kierunek w twórczości Michała Augustyniaka, występującego pod pseudonimem Limboski. Wcześniej lubował się w vintage'owych brzmieniach, grał solówki gitarowe i raczej stronił od bitów i sampli. Teraz zaserwował nam zupełnie unikalne połączenie avant popu z frapującą elektroniką, a tekstowo osiąga wyżyny poetyckiej wielobarwności. Przy tym wszystkim Limboski zachował swój styl i charakterystyczny pazur, a melodie wpadają w ucho jak zawsze.