Przedsprzedaż

Można się spierać, czy „DO MI NO” jest najlepszą płytą Pustek. Ale z jednym nie można dyskutować – to pierwszy album zespołu, w przypadku którego można mówić o komercyjnym sukcesie. Choć przełomy, które sprowokował, nie kończą się na listach sprzedaży.

Coś się skończyło. Po pierwsze: to dominujące w Polsce, wynikające z kompleksów myślenie, że gdzieś tam na świecie mają lepszego rockandrolla. Bo nagle okazało się, że zespół spod Warszawy – skromniutki taki, do zdjęć pozują w swetrach – czuje garaż lepiej niż bezwstydne gwiazdy z Nowego Jorku. Po drugie: „DO MI NO” położyło kres psującemu gust przekonaniu, że dobry zespół musi improwizować, eksperymentować, wydziwiać, wykrzywiać i znać poetów. Pudło.