Polskie Radio

Piosenki zawarte na tym krążku powstały w ciągu paru tygodni, a właściwie kilku spotkań towarzyskich. To nietypowe jak na kapelę rockową wydawnictwo na polskim rynku muzycznym - nie zawiera żadnych dźwięków nagranych na gitarach elektrycznych oraz sampli, czy innego typu gotowych próbek dźwiękowych. Jest to w 100% płyta akustyczna, choć nieco inna niż akustyczne dokonania rockowych gwiazd zza oceanu w latach 90. ubiegłego wieku. Na płycie przeważają utwory „do przodu”, co nie jest łatwe do zrealizowania w akustycznym rockowym składzie. Brzmienia gitary basowej nagrano tradycyjnie, na „piecu” basowym. Wszystkie efekty aranżacyjne zostały tradycyjnie nagrane i w razie potrzeby przetworzone komputerowo.

"Take-off" to 13 melodyjnych piosenek, tworzonych najprostszymi, ale wyrazistymi środkami, takimi jak: bujająca, motoryczna sekcja rytmiczna, jazgotliwa gitara oraz mocny wokal o charakterystycznej barwie. Można tu znaleźć głównie energetyczne, surowe brzmienia, które przynosi chociażby otwierający płytę „Lovers game", ale także inne kompozycje, jak na przykład cukierkowy „Drifted".

Renton odważnie bawi się muzycznymi klimatami, pozostając stylistycznie w konwencji bezpretensjonalnego gitarowego grania, zakorzenionego w tradycji popowej piosenki spod znaku The Beatles. Cytrynowy kolor okładki – energetyczny i ożywczy – doskonale oddaje charakter tej płyty.

Komiczna opera radiowa oparta na motywach celtyckich. Opera powstała na zamówienie Polskiego Radia, a premiera antenowa odbyła się 10 listopada 1959 roku. Libretto opery napisał Edward Fiszer, sięgając do wydanej przez PAX w 1956 roku "Legendy o królu Arturze i Rycerzach Okrągłego Stołu" Sigrid Undset w tłumaczeniu Beaty Hłasko. Z siedmiu ksiąg, w których norweska pisarka zebrała i we właściwy sobie sposób sparafrazowała obrosłe licznymi wątkami historie o legendarnym królu Arturze i jego rycerzach, autor libretta wybrał trzy rozdziały księgi piątej. Stanowią one pewną całość, na tyle autonomiczną wobec pozostałych wątków historii arturiańskiej, że można je potraktować jako rodzaj przypowieści o wyrazistej poincie. Ten wyjęty z całości epizod łączy się jednak ideowo z całą historią poprzez przywołanie średniowiecznego kanonu rycerskiego.

Muzykę skomponowała Grażyna Bacewicz, która stworzyła dla tej historii ekwiwalentną formę, rodzaj komedii muzycznej, którą można usytuować między wodewilem a operą buffa.

Druga płyta serii Witold Lutosławski w Polskim Radiu zawiera nagrania dzieł Lutosławskiego, które zostały dokonane pod jego batutą. Wszystkie z udziałem Narodowej Orkiestry Symfonicznej Polskiego Radia oraz ze znakomitymi polskimi solistami: śpiewaczką Haliną Łukomaską – sopran, pianistką Ewą Pobłocką i z Krzysztofem Jakowiczem – skrzypce. Płyta stanowi bezcenny zapis „artystycznych zdarzeń”, dotyczących tzw. wykonań autorskich oraz wykonań autoryzowanych. Te drugie mają miejsce wówczas gdy, jak w tym przypadku, soliści kreują swe partie bezpośrednio pod okiem (tu pod batutą) Kompozytora. W tym miejscu należałoby otworzyć długą i wielowątkową dyskusję na temat wykonań kompozytorskich. Na ile mogą one być „wykonaniem wzorcowym”? Czy ich istnienie ogranicza, albo czy przeciwnie – wyzwala potrzebę poszukiwania innych jeszcze wizji interpretacyjnych? Pytań jest wiele. Dyskusja mogłaby być fascynująca.

Pierwszy album długogrający znakomitego chorzowskiego zespołu NeLL nagrany z uznanymi producentami i realizatorami muzycznymi - Maciejem Stanieckim i Krzysztofem Tonnem (m.in. Hedone, Blue Cafe, Varius Manx, L.Stadt, muzyka do filmów Quo Vadis, Superprodukcja, Vinci). Na płycie znalazło się 11 utworów zarejestrowanych i zrealizowanych na tradycyjnym sprzęcie analogowym pamiętającym czasy Białego Albumu The Beatles, utrzymanych w stylistyce new rave, electro-pop, alternative rock. Utwory opowiadają o poszukiwaniu sensu we wszechobecnym bełkocie bezsensownych rozmów, reklam, telewizji, z którego coraz trudniej wyłapać znaczenie. Wydanie singla "Downwards the city" zostało sfinansowane przez fanów - użytkowników portalu MegaTotal.pl

NeLL to czterech gentlemanów z Chorzowa - Bartek Księżyk, Tomasz Ignalski, Klaus Tudyka, Robert „Borsuk” Kucharczyk. Grupa powstała w 2006 roku – została wtedy zauważona przez Piotra Stelmacha, dziennikarza radiowej Trójki, który zaprosił zespół do swojego projektu Offensywa. Utwór Red Ribbons znalazł się na pierwszej edycji składanki, a piosenka Lemon Cold Ice Milk otwierała drugą część kompilacji - "Offensywa 2". 28 września 2007 NeLL zagrał koncert w studiu im. A. Osieckiej transmitowany w radiowej Trójce.

Na płycie znalazły się wszystkie najlepsze teksty Wyspiańskiego, w wykonaniu Stanisława Soyki oraz zespołów: Pustki, Whitehouse (feat. Novika), Digit All Love, Agressiva 69, NOT, Kanał Audytywny, Oszibarack, Dr No (feat. Misia Furtak), Hetane, Hedone, Linia, Klim, Made In Poland, Wu.Hae, Popupkiller i Los Pierdols. Każdy utwór na płycie "Wyspiański Wyzwala" brzmi inaczej. Jest inny tak, jak różni są ludzie. Dlatego też znajdziemy tu zarówno ciepłą, minimalistyczną, kameralną, bo wykonaną tylko na pianinie wersję wiersza "O, kocham Kraków [, bo nie od kamieni]" Stanisława Soyki, jak i mroczną postindustrialną interpretację "Gdy przyjdzie mi ten świat porzucić" w wykonaniu formacji Agressiva 69. Rockowo-balladowy utwór Pustek "Wesoły jestem" bez zgrzytów sąsiaduje tu z zaaranżowanym w duchu delikatnej klubowej elektroniki utworem Oszibaracka "Z i wg Legionu". A post-punkowy "Niech nikt nad grobem mi nie płacze" łódzkiej grupy NOT nie mógłby istnieć bez osadzonego w spokojnej konwencji chillout'u utworu "Pociecho moja Ty, książeczko" Noviki. Całość jest wyjątkowo niepokojąca i czarująca, i - co ważne - pomimo różnorodności spójna. Spoiwo stanowi duch Wyspiańskiego, który unosi się nad tym krążkiem. Muzyka w sposób rewelacyjny wydobywa z tekstów osobowość Wyspiańskiego. Słychać wyraźnie jak niepokornym był człowiekiem, jak twardym, bezkompromisowym. Tak samo bezkompromisowe są kompozycje albumu "Wyspiański Wyzwala".

Monograficzny album CD zawierający utwory dla dzieci Janiny Porazińskiej (1882-1971) jest kontynuacją procesu udostępniania zbiorów Archiwum Polskiego Radia szerokiemu audytorium. Jego treść stanowią baśnie, poezja, przypowieści i pieśni autorstwa polskiej poetki, pisarki i tłumaczki literatury szwedzkojęzycznej Janiny Porazińskiej.

W nagraniach słuchowisk, piosenek i  pieśni wystąpili najznakomitsi polscy artyści, tacy jak: Irena Falska, Zofia Rysiówna, Hanna Skarżanka, Zygmunt Bończa-Tomaszewski, Wiesław Michnikowski, Wieńczysław Gliński, Wojciech Siemion, Hanna Śleszyńska, Piotr Gąsowski, Robert Rozmus czy Maryla Rodowicz z zespołem Gang Marcela. W interpretacji tych artystów mamy okazję wysłuchać m.in. popularnych piosenek: "Na Wojtusia z popielnika", "Był sobie król", "My jesteśmy krasnoludki" czy "Dorotki" - co tańcowała dokolusia.

Kolejny album z serii "Polskie Radio Dzieciom", na którym znalazły się zrekonstruowane dźwiękowo, archiwalne słuchowiska zrealizowane w Teatrze Polskiego Radia. Tym razem są to adaptacje dwóch klasycznych baśni dla dzieci: "Czerwonego Kapturka" oraz "O tym, jak krawiec pan Niteczka królem został". Muzykę do słuchowisk skomponował i nagrał wraz ze swoim zespołem Jerzy Wasowski, który wystąpił również w roli narratora, autora i wykonawcy piosenek. Wśród pozostałych wykonawców bajek znaleźli się m.in.: Irena Kwiatkowska, Anita Dymszówna, Jadwiga Barańska, Andrzej Szczepkowski, Wiesław Michnikowski, Władysław Hańcza, Wojciech Pokora i Andrzej Konic.

„Przygody Dory i Flory”, to wyśmienite - zarówno pod względem literackim jak i muzycznym - słuchowisko dla dzieci.

Powstało 45 lat temu, ale nie ta (okrągła w końcu) rocznica jest powodem dla którego warto i trzeba je przypomnieć. Stworzyły je same znakomitości, a to: Eric Linklater, świetny pisarz angielski, który w roku 1944 napisał książkę „The Wind On The Moon”, uhonorowaną rok później niezwykle prestiżową brytyjską nagrodą literacką Carnegie Medal; Andrzej Nowicki, świetny poeta, pisarz i tłumacz, który książkę tę spolszczył (Wiatr z księżyca, 1960), a następnie zaadaptował jej fragment dla potrzeb Redakcji Dziecięcej Polskiego Radia, opatrując dodatkowo uroczymi tekstami piosenek; Jerzy Wasowski, który jak zwykle stworzył kompozycje pełne finezji, polotu i melodii, mimo iż w tym samym czasie pracował nad X i XI Kabaretami Starszych Panów, w których aż roiło się od superprzebojów (chociażby "Jeżeli kochać to nie indywidualnie", "To było tak", "Kaziu, zakochaj się!", czy też "Na ryby"), niezwykle zasłużona reżyserka radiowa Wanda Tatarkiewicz-Małkowska, no i na koniec plejada wykonawców, by wspomnieć tu tylko Kobietę Pracującą - Irenę Kwiatkowską, Zagłobę - Kazimierza Wichniarza, Andrzeja Boguckiego, Karolinę Lubieńską i Jerzego Pichelskiego (to jego ostatnia rola w Radiu), a przecież to tylko niektórzy z nich.