Polish Radio Jazz Archives vol. 15 - Standards vol. 2

Płytę tę rozpoczynają dwa nieznane szerzej nagrania Sekstetu Komedy z roku 1957, zarejestrowane w  Polskim Radiu Gdańsk, następne dwa, zarejestrowane z kolei w Polskim  Radiu Poznań, w tym jedna z wczesnych kompozycji K. Komedy współautorstwa Jana Wróblewskiego pt. „That Second”.

Kolejne nagranie zostało wykorzystane w filmie „Niewinni Czarodzieje”, a nagrane zostało przez kwartet kompozytora w Polskim Radiu Warszawa w roku 1959. W dalszych nagraniach bierze udział szwedzki saksofonista Bernt Rosengren i Trio Krzysztofa Komedy. To kompozycje z filmu „Nóż w wodzie” nagrane w Polskim Radiu w Warszawie oraz podczas festiwalu Jazz Jamboree’61.

Płytę kończą cztery nagrania Tria Krzysztofa Komedy zarejestrowane podczas festiwalu Jazz Jamboree’62.  Są to: „Pierwsza etiuda baletu jazzowego”, melodia z filmu „Alicja w krainie czarów” Franka Churchilla oraz dwie kompozycje z filmu „Nóż w wodzie”. Wraz z Krzysztofem Komedą grającym na fortepianie w nagraniu wzięli udział: Roman „Gucio” Dyląg – grający na kontrabasie  i Rune Carlson – na perkusji.

Na płycie zamieszczono nagrania formacji kierowanych przez Andrzeja Trzaskowskiego, które zarejestrowano podczas festiwalu Jazz Jamboree ’62, jak również w Studio 1 Polskiego Radia w Warszawie w tym samym roku.

Album zawiera nagrania legendarnego zespołu The Wreckers, z którym Andrzej Trzaskowski koncertował  na festiwalach w Newport i Waszyngtonie oraz w klubach jazzowych Nowego Jorku, San Francisco i Bostonu właśnie w 1962 roku. Na płycie znajdują się również nagrania kwintetu oraz Trio Andrzeja Trzaskowskiego.

Prezentujemy nagrania z koncertu w krakowskich Jaszczurach jaki odbył się w listopadzie 1978 roku, z koncertu, który miał być jakby próbą generalną przed nagraniem amerykańskim dla wytwórni Capitol w Nowym Yorku.

Dodatkowo dwa nagrania prawie nieznane z tytułami polskojęzycznymi, których Zbigniew Seifert nie stosował: „Czekając na deszcz” nagrany ze Studio Jazzowym Polskiego Radia p/d Jana Ptaszyna Wróblewskiego oraz „Ten niezastąpiony” nagrany w kwartecie w roku 1970, kiedy Seifert jeszcze grał na saksofonie altowym.

NOVI Singers „ My Own Revolution” – Kolejna  płyta  z serii Polish Radio Jazz Archives. Album zawiera utwory kwartetu wokalnego NOVI SINGERS, który w latach 1968 – 1971 tworzyli: Ewa Wanat, Bernard Kawka (leader) Janusz Mych i Waldemar Parzyński.

Kwartet NOVI Singers w swym szczytowym momencie (z okresu którego nagrania prezentujemy) był autentycznie czołowym zespołem wokalnym świata. Porównywany z amerykańskim triem Lambert-Hendricks-Ross. Jazz Podium Magazine postawił zespół na pierwszym miejscu wśród europejskich grup wokalnych.

Zespół zadebiutował w roku 1965 w Sali Filharmonii Narodowej i w tym samym roku otrzymał Grand Prize na 15 Międzynarodowym Festiwalu w Zurichu w Szwajcarii. W roku 1967 kwartet grał w paryskiej Olympii w ramach międzynarodowej trasy koncertowej. Pierwsze płyty to „TORPEDO”, „NOVI – Bossa Nova”, oraz wydana w Niemczech „NOVI in Wonderland”.

Edward Czerny & His Orchestra to pozycja dla wielu fanów jazzu będąca zapewne zaskoczeniem,ale właśnie ten big-band gdy tylko była taka potrzeba wykonywał z powodzeniem repertuar jazzowy. Grano  utwory bardziej melodyjne ale na pewno zdecydowanie swingowe.

Prezentujemy Państwu kompozycje m.in. Glena Millera, Quincy Jonesa, Duka.Ellingtona, Dizzy Gillespiego, ale i Edwarda Dyląga  oraz Edwarda Czernego czy  Amerykanina Paula Glass’a stypendysty u Witolda Lutosławskiego. W kompozycji Karela Krautgartnera  „Concertino for clarinet and band”  wspaniałe solo klarnetowe zagrał Henryk Rzeźniczek jak wszyscy saksofoniści orkiestry będący wirtuozem również  tego instrumentu.

W wielu nagraniach słychać wspaniałą trąbkę Józefa Mizery wspierającego później również orkiestry Andrzeja Trzaskowskiego i Jana Ptaszyna Wróblewskiego.

Od roku 1964 ta sama orkiestra pod nazwą Orkiestra Jazzowa Polskiego Radia p/d Andrzeja Kurylewicza wykonywała kompozycje zdecydowanie jazzowe i jej poświęcimy kolejną płytę.

Album prezentuje przede wszystkim występ wspaniałej wokalistki jazzowej z Holandii  o międzynarodowej renomie Rity Rays, która wystąpiła w Warszawie z Trio Pim’a Jacobsa, z którym wiernie koncertowała przez całe dziesięciolecia. Już w roku 1956 Rita Rays nagrywała w Columbia Studios w Nowym Yorku z Art. Blakey iJazz Messengers, a producentem nagrań był George Avakian.

Album „Jazz Jamboree ’63”  zawiera 14 utworów w wykonaniu Rity, utwór J.Kosmy pt. „Atumn Leaves” w wykonaniu Pim Jacobs Trio, standardy w wykonaniu  wibrafonisty Jerzego Miliana,któremu akompaniuje sekcja Krzysztofa Komedy z Maciejem Sizinem na basie i Leszkiem Dudziakiem na perkusji. Płytę kończy utwór, temat filmowy Krzysztofa Komedy pt. „What’s Up Mr. Basie” w wykonaniu Kwintetu Krzysztofa Komedy z Michałem Urbaniakiem, Tomaszem Stańko, Maciejem Suzinem i Czesławem Bartkowskim.

Trzecią  płytę –kronikę  Festiwalu Jazz Jamboree ’63  otwiera kwartet Zbigniewa Namysłowskiego znanym standardem Jerome Kerna „Ol, Man River” w bardzo ciekawej aranżacji.Kwintet Andrzeja Trzaskowskiego z Namysłowskim i Urbaniakiem prezentuje m.in.wariacje jazzową na temat melodii ludowej, którą kompozytor i wykonawca sam zapowiada i objaśnia. Ekipa z Gdańska to kwintet Alka Musiała z  Ryszardem Kruzą i Włodzimierzem Nahornym  w bardzo pięknej kompozycji Matt Dennis’a„Angel Eyes”.  Druga część płyty to dwie kompozycje Krzysztofa Komedy w wykonaniu jego kwintetu w którym po raz pierwszy gra Tomasz Stańko.

Prezentujemy Państwu  drugą płytę – kronikę festiwalu Jazz Jamboree z roku 1964., na której umieściliśmy zarejestrowane występy: słynnej orkiestry Gustawa Groma z byłej Czechosłowacji oraz Big Bandu  Polskiego Radia  pod dyrekcją Andrzeja Kurylewicza, jak również Warszawskich Stompersów i goszczącą po raz drugi w Warszawie wspaniałą wokalistkę z Holandii Ritę Reys wraz z Pim Jacobs Trio.

Don Ellis / Wojciech Karolak TRIO – druga płyta z radiowej serii Polish Radio Jazz Archives.  Zawiera nagrania dokonane w sali Filharmonii Narodowej w Warszawie podczas  5 Międzynarodowego Festiwalu Muzyki Jazzowej Jazz Jamboree 1962.

Big City Blues & Howlin’ Wolf to już 19-ta część serii Polish Radio Jazz Archives. Płyta zawiera relację z koncertu w Warszawie formacji bluesowej z USA.

Był to pierwszy po 1945 roku koncert gwiazd bluesa w Polsce, który odbył się podczas Festiwalu Jazz Jamboree’64. W skład Big City Blues wchodzili m.in.: Willie Dixon i Sunnyland Slim. Gościnnie z zespołem Big City Blues wystąpił Howlin’ Wolf.

Jazz Jamboree’62 vol. 2  to szósta  płyta z serii Polish Radio Jazz Archives stanowiąca drugą cześć  festiwalowej kroniki.  Znalazły się na niej nagrania Kwintetu Andrzeja Kurylewicza, tria węgierskiego pianisty Atilli Garaya z czeskim basistą Janem Arnetem i Andrzejem Zielińskim na perkusji, dwa wokalne standardy zaśpiewane przez Wandę Warską z towarzyszeniem Tria Wojciecha Karolaka, gdańskiego BigBandu Jana Tomaszewskiego, Swingtetu Jerzego Matuszkiewicza, jak również wulkanu energii New Orleans Stompers i radzieckiego Vadim Sakun Sekstet .

W roku 1967 Festiwal Jazz Jamboree obchodził 10. urodziny. Organizatorzy zadbali, żeby w tej niezwykłej, jak na tamte czasy i miejsce, jubileuszowej imprezie, wzięli udział naprawdę znaczący muzycy z całego świata. Zaproszono niemal sześćdziesięciu wykonawców z kraju i zagranicy, a także wielu międzynarodowych działaczy i krytyków jazzowych.

Złoto z archiwum Polskiego Radia, czyli pierwsze studyjne nagrania tria Mieczysława Kosza. Kilka kompozycji autorskich, popularne piosenki i… Thelonious Monk!

Pierwsze trzy utwory na nowej płycie (znane już z wydanej kilka lat temu kompilacji „Piano solo, duo, trio”) to autorskie kompozycje Kosza, zarejestrowane w radiowym studiu 28 października 1968 r. To muzyka śmiała i ponadczasowo nowoczesna, sygnalizująca wielkie artystyczne ambicje, dramaturgicznie i wykonawczo doskonała.

Kolejnych sześć utworów (umowna strona B) to zapis sesji z 2 lutego 1968 r. Zespół gra w bardziej tradycyjny, swingujący sposób. Tak Kosz uwodził słuchaczy: błyskotliwymi interpretacjami polskich i amerykańskich standardów oraz swoim numerem popisowym: arią z operetki „Das Land des Lächelns” („Kraina uśmiechu”), znaną w Polsce pod tytułem „Twoim jest serce me”.

Album ukazuje się na płycie kompaktowej, której okładkę zaprojektował Dawid Ryski.

Płyta Polskiego Radia jest drugą z serii prezentującej wcześniej niepublikowane, koncertowe i studyjne nagrania Mieczysława Kosza jako solisty, lidera własnego zespołu i sidemana.

Wojciech Karolak zawsze interesował się kompozycją. Na studiach, na własny użytek, poznawał „Osnowy Orkiestrowki” Rimskiego-Korsakowa. Komponował niemal wszystko dla siebie i wiele dla innych, a jego bigbandowe aranże uchodzą za wyjątkowe. „Time Killers” to majstersztyk „orkiestrowki”, w kalejdoskopie stylów od Counta Basiego po Zawinula.

Nagrania umieszczone na płycie „Janusz Skowron Polish Radio Jazz Archives 35” pochodzą z lat 1981-1998 i jak wszystkie inne w serii zostały wydobyte z radiowych archiwów. W większości dotychczas nie były publikowane na płytach. Każdy z utworów został opisany barwnie przez Tomasza Tłuczkiewicza w towarzyszącym albumowi tekście, a opisy uzupełniają cytaty z wypowiedzi o Januszu kolegów muzyków: Kazimierza Jonkisza, Krzesimira Dębskiego, Krzysztofa Ścierańskiego, Tomasza Stańki, Witolda Szczurka, Cezarego Konrada i Piotra Wojtasika.

Nowy album zjawiskowej pianistki, kompozytorki i liderki, czyli trzy kwadranse jazzu, który przykuwa uwagę, zachwyca i skłania do przemyśleń.

Aga Derlak: dumna posiadaczka trzech Fryderyków, absolwentka Berklee College of Music w Bostonie, ambasadorka polskiego jazzu na całym świecie, wirtuozka i edukatorka, od lat liderka własnego tria.

Jej najnowsze dzieło to jazzowy album koncepcyjny o odmienności. Zaczerpnięte z nauki o neuropsychologii słowo tytułowe odnosi do różnic w funkcjonowaniu mózgu. Neuroatypowość to odbiegające od normy reagowanie na bodźcie, prowadzenie narracji, odbierania rzeczywistości i jej interpretowanie.

Aga Derlak: Nic tutaj nie wpisuje się w normę. Okładka albumu jest jej tyłem, tył przodem; tytuły zapisane są niepoprawnie, kompozycje przenikają się, by pojawić się ponownie ulegając po drodze przekształceniom. Coś, co wychodzi poza zbiór ogólnoprzyjętych reguł, stawia odbiorcę przed wyzwaniem wyzbycia się normatywnego patrzenia i zaakceptowania nowych, niezrozumiałych definicji i znaczeń.