Piosenka poetycka, aktorska

"Atramentowe 10 lat, Best Of” LP to podsumowanie muzycznej dekady twórczości Stanisławy Celińskiej - od wydania bestsellerowego albumu Atramentowa w 2015. Z okazji jubileuszu po raz pierwszy utwory Artystki ukazują się na płycie winylowej, na pięknym barwnym krążku w kolorze atramentowym.

To niezwykłe wydawnictwo zawiera 10 utworów, osobiście wybranych przez Stanisławę - piękne ponadczasowe kompozycje w mistrzowskiej interpretacji. Znalazły się na niej ulubione piosenki słuchaczy - wielbicieli twórczości Celińskiej,  piosenki bliskie sercu Artystki oraz utwory niosące ważne przesłanie. Poza Stanisławą Celińską wśród autorów znalazły teksty napisane przez Wojciecha Młynarskiego, Dorotę Czupkiewicz, Marcina Sosnowskiego, a w piękną całość łączy muzyka Macieja Muraszko.

Pospieszalscy śpiewają (i grają) Herberta, Baczyńskiego, Norwida i innych, czyli największy rodzinny zespół w Polsce i wiersze największych polskich poetów.

Kiedy na początku lat 90. XX wieku bracia Jan, Karol, Marcin i Mateusz Pospieszalscy nagrali pierwszą płytę rodzinnego zespołu - legendarny już album z kolędami - więcej niż połowy obecnego składu Pospieszalskich nie było jeszcze na świecie. Dziś bez 15-osobowej (stan na listopad 2024) orkiestry trudno sobie wyobrazić polską scenę muzyczną. Tworzą ją wirtuozi wykształceni na polskich i europejskich muzycznych uczelniach, na co dzień grający w czołowych formacjach popowych, jazzowych, folkowych I hip-hopowych. O muzyce klasycznej nie wspominając.

Podczas jednego z regularnie zwoływanych rodzinnych zlotów-warsztatów, Mateusz Pospieszalski, jeden z nieformalnych liderów zespołu, saksofonista, kompozytor i człowiek-elektrownia, zaproponował, by przygotować album, na którym znalazłaby ujście pozamuzyczna pasja niemal wszystkich członków rodziny: czytanie wierszy.  Propozycja została przyjęta przez entuzjastyczną aklamację.

Mówi Mateusz Pospieszalski:  „To zespół, który funkcjonuje bez kalkulacji i biznes-planu, więc możemy na nikogo się nie oglądać i robić tylko to, na czym nam zależy. A ten album o dumna demonstracja naszych możliwości: jako kompozytorów i wykonawców. Ma działać na emocje, a dzięki słowom, także pobudzać intelektualnie.” 

„Warska jest prawdziwą artystką. Proszę zwrócić uwagę, jak staroświecko brzmi dzisiaj ten zwrot – prawdziwy artysta. Dziś się tak nie mówi, mówi się: aktor, pianista, reżyser. Określamy w ten sposób profesję. Zawężamy i precyzujemy. Natomiast w słowie artysta, nie zawsze kryje się profesja. Było to określenie predyspozycji psychicznych. Określenie poważne, wręcz patetyczne, a czasami żartobliwe. Oznaczało tyle, co marzyciel, fantasta. Wanda Warska śpiewa, ale nie tylko śpiewa. Jest fascynującą osobowością, ma rzadką umiejętność  wytwarzania własnej, niepowtarzalnej atmosfery. Ciepła, sympatyczna, jednocześnie trochę dziwaczka, taki kot, który chadza własnymi drogami.”
Tak o Wandzie Warskiej pisała w latach sześćdziesiątych Agnieszka Osiecka.

Niezwykle interesująca propozycja artystyczna Antoniny Krzysztoń, artystki wyjątkowej o charakterystycznym i niepowtarzalnym głosie przy udziale pianisty jazzowego Andrzeja Jagodzińskiego, który swój akompaniament jak również produkcję solową na płycie oparł na chorale i muzyce klasycznej. Słyszalny jest również wyraźnie związek artysty z jazzem.

W efekcie powstała płyta z muzyką mistyczną. Większość utworów to kompozycje Antoniny Krzysztoń, a teksty wykorzystane m.in.: Psalm23, Hymn brewiarzowy, Bł. Honorata Koźmińskiego, Św. Franciszka, Św. Pallotiego czy Św. Bernarda z Claivaux. Płytę rozpoczyna i kończy religijna twórczość Franciszka Karpińskiego i Karola Kurpińskiego: „Kiedy ranne wstają zorze” oraz „Wszystkie nasze dzienne sprawy”. Płyta nagrana została w bazylice gostyńskiej, słychać ciszę i przestrzeń. Niezwykłe piękno.

Pocztówki z Macondo to solowy debiut Grzegorza Bukały – artysty dotychczas kojarzonego z zespołem Wały Jagiellońskie. Album zawiera 15 utworów, do których teksty napisał sam Grzegorz Bukała. Do większości piosenek artysta skomponował także muzykę. Materiał zawarty na płycie został zarejestrowany podczas dwóch koncertów w Programie III Polskiego Radia - 17 i 18 lutego 2008 roku. Dla wielu odbiorców ta płyta będzie zaskoczeniem. W warstwie słownej i muzycznej pojawia się tu zapis przeżyć artysty z ostatnich 20 lat. Należy ją więc odczytać jako wyraz osobistych przemyśleń.

Płyta z kategorii poezji śpiewanej. Płyta utrzymana w rytmach tanga w tle poetycka opowieść oparta na muzyce i tekstach Astora Piazzoli, Paolo Conte, Jacquesa Brela, Georga Trakla i grupy znakomitych polskich autorów. Jest to studyjna wersja recitalu Bellatrix Marcina Przybylskiego. Spektakl prezentowany był między innymi na scenie teatru muzycznego Roma, gdzie spotkał się z gorącym przyjęciem publiczności.