Muzyka

Historyczny występ Stonesów odbył się 25 marca 2016 roku w kompleksie Ciudad Deportiva. Film nosi tytuł „Havana Moon: The Rolling Stones Live in Cuba”. Nazwę zawdzięcza piosence Chucka Berry’ego. Jego reżyserią zajął się Paul Dugdale, który współpracował już ze Stonesami w 2013 roku przy okazji dokumentu „The Rolling Stones: Sweet Summer Sun - Hyde Park Live”. Nakręcił także filmy koncertowe Coldplay, Eda Sheerana, Adele i One Direction. „Koncert na Kubie był niesamowity.

To była cudowna chwila: ogromne morze ludzi, którzy stali aż po horyzont. Można było poczuć entuzjazm bijący z tłumu i to był dla mnie pamiętny moment” - przyznał w oficjalnym oświadczeniu Mick Jagger. Tego samego zdania był Keith Richards, który powiedział: „Jest słońce, jest księżyc, są gwiazdy i jest The Rolling Stones. Występ na Kubie był naprawdę wyjątkowy. To była pamiętna noc w Hawanie.” Na koncert przyszedł ponad milion osób, a Stonesi zagrali swoje największe przeboje, w tym m.in.: „(I Can't Get No) Satisfaction”, „Jumpin' Jack Flash”, „Start Me Up”, „Brown Sugar”, „You Got the Silver” czy „Before They Make Me Run”.

Natalia Nykiel szturmem wdarła się̨ na muzyczną scenę. Po premierze jej debiutanckiej płyty „Lupus Electro” jasnym stało się, że właśnie takiego głosu w Polsce brakowało, a miliony odsłon jej teledysków oraz frekwencja na koncertach potwierdziły rokowania krytyków, że Nykiel zapełnia trwającą od wielu lat na rodzimym rynku lukę – nie oglądając się na obowiązujące trendy otworzyła nowy, od dawna wyczekiwany rozdział na gruncie polskiego electro popu.

In C Rileya rozbrzmiewa dziś pod każdą szerokością geograficzną. Wiemy to, ale zainspirowani afrykańskim wykonaniem z Bamako (Africa Express) i hinduskim z Brooklynu (Brooklyn Raga Massive) chcieliśmy nadać „komórkom” Rileya lokalny, polski koloryt.

Zatem na estradzie Studia im. Lutosławskiego do ksylofonu, klarnetu, skrzypiec dołączyły cymbały, lira korbowa i harmonia trzyrzędowa (niezwykle popularna na polskiej wsi, lecz po II wojnie światowej wyparta przez tańszy akordeon). Kartka Rileya zakręciła się w rytmie mazurka, nasiąknęła ludowym burdonem, zaszlochała cymbałami. Pozytyw wprowadził rys nieco sakralny, pianino echa mieszczańskiego salonu. Nie byliśmy pierwsi, ale w takim składzie In C zabrzmiało po raz pierwszy.

Subtelna, elegancka i przebojowa – taka jest Halina Mlynkova i takie są również jej piosenki! Artystka wraca po trzech latach z trzecią solową płytą. Melodyjne utwory, folkowe klimaty i pop na najwyższym poziomie to coś, co usłyszymy na płycie Haliny. Szykuje się powrót w wielkim stylu! Płytę promuje singiel "Kawa" oraz wszystkim dobrze znany przebój "Zabiorę Cię".

Stockhausen - komponujący w domu, z dwojgiem malutkich dzieci za ścianą - postanowił „skomunikować” się z otoczeniem w nietypowy sposób. Utwór napisany dla sześciorga śpiewaków wymagał od nich specjalnej techniki wokalnej (alikwotowej) oraz całkowitego zjednoczenia. Autor zostawił dokładną „instrukcję obsługi”. Każdy artysta ma do dyspozycji: osiem (panie) lub dziewięć (panowie) rytmicznych modeli wokalnych oraz karty magicznych imion bóstw pochodzących z różnych kultur (do swobodnego żonglowania). Wszystko po to, by stworzyć ciąg płynnych 51 formuł, czyli przeprowadzeń, w których za każdym razem inny śpiewak pełni rolę przewodnika - koryfeusza. „Napisałem 75-minutowy utwór oparty na jednym nonowym akordzie B-dur” – miał żartować kompozytor. W istocie ów dźwięk B (za każdym razem odnajdywany na nowo) mieni się - za sprawą alikwotów - zmienną barwą, kontrastami, natężeniem. Wciąga w trans, obezwładnia. „Stimmung jest na pewno muzyką medytacyjną. Czas jest zniesiony” – komentował Stockhausen. - „Wsłuchujemy się we wnętrze dźwięku, we wnętrze widma harmonicznego, we wnętrze samogłoski, we wnętrze”. Pomimo specyficznej techniki wokalnej, aury akustycznej i swoistej filozofii - „wejście” w Stimmung nie jest procesem karkołomnym. Ważna jest deklaracja współuczestniczenia - wspólnego przeżywania, odczuwania, oczyszczenia. Wsłuchiwanie się w siebie i w otoczenie. Harmonia wewnętrzna i zewnętrza. Pełna wolność.

Wszystko zaczęło się w styczniu 1959 roku. To wtedy, w utworzonym dwa lata wcześniej Studiu Eksperymentalnym Polskiego Radia, powstała pierwsza autonomiczna kompozycja, która dała początek polskiej muzyce elektronicznej. 60 lat to cała epoka! To, co wówczas wydawało się nowe, niemożliwe, abstrakcyjnie powabne, dziś pobrzmiewa nutą nostalgii, wpisując się w tak popularny nurt retromanii, spowijający także dawną awangardę. Bez dwóch zdań: tęsknimy za oldskulem!

Pierwsza była Etiuda na jedno uderzenie w talerz Włodzimierza Kotońskiego. Na 60. urodziny polscy kompozytorzy, na zamówienie Programu 2 Polskiego Radia, oddali hołd Etiudzie pisząc utwory nią zainspirowane. Niniejszy album zawiera nagranie tego wyjątkowego koncertu.