Muzyka

Zespół redaktorów Archiwum Polskiego Radia, pod kierownictwem dyrektor Elżbiety Berus-Tomaszewskiej, przygotował album „Żeby Polska była Polską” będący refleksją w formie dźwięku i obrazu nad realiami tamtego trudnego czasu, który przyniósł Polakom wiele cierpień. Na rynku pojawił się 10 grudnia 2021, w przeddzień 40. rocznicy wprowadzenia w Polsce stanu wojennego. patronat nad wydawnictwem objęła Rada Mediów Narodowych. 

ZEMOLLEM - suita - „ZANIM”
Andrzej E-moll Kowalczyk - zadziwia nie po raz pierwszy i zapewne nie ostatni.

„ZBIGNIEW KURTYCZ i BARBARA DUNIN – piosenki różne”

Zbigniew Kurtycz był najstarszym czynnym artystą estradowym w Polsce.  

Na pierwszej płycie można posłuchać utworów w wykonaniu samego Mistrza oraz duetów z małżonką - Barbarą Dunin. Znajdziemy utwory energetyczne jak „Jadę do ciebie tramwajem”, „Cztery kółka i ja” oraz bardziej sentymentalne jak „Ostatni papieros” czy „Mademoiselle”.

Płyta druga stanowi zapis koncertu, który odbył się w 2001 roku w kawiarni Harenda. Zbigniewowi Kurtyczowi i Barbarze Dunin towarzyszył zespół znakomitego pianisty jazzowego Włodzimierza Nahornego. Artystów zapowiadał legendarny jazzman Jan Ptaszyn Wróblewski.

Pierwsze, niepublikowane na płytach nagrania radiowe z roku 1963 duetu fortepianowego Marek Tomaszewski i Wacław Kisielewski dokonywane na potrzeby Polskiego Radia i emitowane w piętnastominutowych audycjach.

Niezwykła muzykalność artystów oraz kreatywne podejście do współczesnych wtedy przebojów jak i muzyki klasycznej zaowocowały niesamowitą popularnością w kraju, Europie i na świecie. Artyści wydali dużą ilość płyt w międzynarodowych wytwórniach płytowych i koncertowali na wielu kontynentach. Dopiero nagła, tragiczna śmierć Wacława Kisielewskiego  zatrzymała ten maraton sukcesów, a Marek nigdy nie znalazł godnego zastępcy swego muzycznego partnera.

Marek & Vacek, to naturalnie pseudonim artystyczny, który artyści przybrali wyjeżdżając na pierwsze tournée.

Na płycie znalazły się wszystkie najlepsze teksty Wyspiańskiego, w wykonaniu Stanisława Soyki oraz zespołów: Pustki, Whitehouse (feat. Novika), Digit All Love, Agressiva 69, NOT, Kanał Audytywny, Oszibarack, Dr No (feat. Misia Furtak), Hetane, Hedone, Linia, Klim, Made In Poland, Wu.Hae, Popupkiller i Los Pierdols. Każdy utwór na płycie "Wyspiański Wyzwala" brzmi inaczej. Jest inny tak, jak różni są ludzie. Dlatego też znajdziemy tu zarówno ciepłą, minimalistyczną, kameralną, bo wykonaną tylko na pianinie wersję wiersza "O, kocham Kraków [, bo nie od kamieni]" Stanisława Soyki, jak i mroczną postindustrialną interpretację "Gdy przyjdzie mi ten świat porzucić" w wykonaniu formacji Agressiva 69. Rockowo-balladowy utwór Pustek "Wesoły jestem" bez zgrzytów sąsiaduje tu z zaaranżowanym w duchu delikatnej klubowej elektroniki utworem Oszibaracka "Z i wg Legionu". A post-punkowy "Niech nikt nad grobem mi nie płacze" łódzkiej grupy NOT nie mógłby istnieć bez osadzonego w spokojnej konwencji chillout'u utworu "Pociecho moja Ty, książeczko" Noviki. Całość jest wyjątkowo niepokojąca i czarująca, i - co ważne - pomimo różnorodności spójna. Spoiwo stanowi duch Wyspiańskiego, który unosi się nad tym krążkiem. Muzyka w sposób rewelacyjny wydobywa z tekstów osobowość Wyspiańskiego. Słychać wyraźnie jak niepokornym był człowiekiem, jak twardym, bezkompromisowym. Tak samo bezkompromisowe są kompozycje albumu "Wyspiański Wyzwala".

Całość dwupłytowego albumu układa się w piękną dźwiękowo-graficzną autobiografię Mistrza, dlatego obok niewątpliwych walorów artystycznych i dokumentalnych wydawnictwo  to ma wielkie znaczenie poznawcze i edukacyjne - dzięki niemu można  zapoznać się z polską muzyką rozrywkową i klasyczną oraz z polską pieśnią patriotyczną w najlepszym  z możliwych, stylowym, wykonaniu.

W 2018 roku WRONA rozpoczęła działalność solową, a jej głos można było usłyszeć na singlu „Divide & Conquer” kalifornijskiego duetu Dj LA RIOTS.

Płyta „Sen o smaku lukrecji”, autorskie przedsięwzięcie WRONY, niemal w całości została przez nią skomponowana, artystka zagrała na wszystkich instrumentach i napisała prawie wszystkie teksty. Tylko w kawałku „Teraz ja” współautorem i producentem jest Juliusz Kamil.

Damian Sikorski, juror i pomysłodawca konkursu Wydaj płytę z BĘDZIE GŁOŚNO! tak mówi o tegorocznej laureatce: Wrona jest kolorowym wulkanem, dla której wizerunek jest prawie tak samo ważny, jak tworzenie muzyki.  W jej twórczości liczą się słowa. Korzysta z przywileju niezależnej artystki, która nie musi się martwić, czy tekst jest wystarczająco bezpieczny, czy nie. Konsekwentnie małymi kroczkami buduje swój świat, nie powierzając swojej muzyki i wizerunku producentom. […] Niezależna, nie boi się ryzykować i pomimo wygranej w konkursie - nie jest „produktem na sprzedaż”.

Prezentowana Symfonia „LECH, CZECH i RUS” jest zapisem premierowego koncertu, który odbył się 9 lipca 2016 roku w Sali Filharmonii NOSPR w Katowicach z okazji 1050-lecia Chrztu Polski. Kompozytorem jest Grzech Piotrowski, orkiestrę poprowadził dyrygent Alexander Humala.

Symfonię wykonali: Narodowa Orkiestra Symfoniczna Polskiego Radia  (NOSPR), Narodowa Orkiestra Instrumentów Ludowych z Kijowa, Chór Pro Forma, Chór Ars Brunensis (Brno) oraz WORLD ORCHESTRA Concertino: Tora Augestad - classical vocal Ruth Wilhelmine Meyer – vocal Apolonia Nowak - folk vocal, Rasm Al-Mashan – vocal, Ghostman – vocal, Marcin Wasilewski – piano, Azat Bikchurin – kuraj, Krzysztof Lenczowski – celllo, Grzech Piotrowski – saxophone, Lars Andreas Haug – tuba, Terje Isungset - percussionist (wood, stones), Sebastian Wypych – dbasz, Mateusz Smoczyński – violin,, Robert Luty – drums, Espen Leite – accordion, Adeb Chamoun – darabuka, Mateusz Szemraj - guitar

„WOŁYŃ 1943" - to czteropłytowe wydawnictwo Polskiego Radia SA, poświęcone tragedii polskiej ludności Wołynia, wymordowanej przez bojówki ukraińskich nacjonalistów na Wołyniu i Mołopolsce Wschodniej w latach 1943-44.

W albumie znalazły się  reportaże i rozmowy nagrane przez dziennikarzy Polskiego Radia: Annę Lisiecką, Irenę Piłatowską, Iwonę Smolkę i Antoniego Szybisa. Jeden z reportaży - "Kainowa zbrodnia" Anny Lisieckiej - w 2010 r. otrzymał Nagrodę Wolności Słowa Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich oraz był nominowany do prestiżowej nagrody radiowców Prix Europe. Na płytach umieszczono także fragmenty powieści Włodzimierza Odojewskiego "Oksana" (czyta Krzysztof Gosztyła) oraz słuchowisko Teatru Polskiego Radia "Anioły" (w reżyserii Andrzeja Piszczatowskiego) na motywach opowiadań z tomu "Nienawiść" Stanisława Srokowskiego. Całość uzupełniają wywiady z obydwoma autorami, którzy w czasie wołyńskiej rzezi byli chłopcami i opisali przeżycia w swoich działach.

WOJTEK CUGOWSKI tak mówi o swojej płycie: Album „Nie czekaj na znak” to odzwierciedlenie moich fascynacji: rock, hard-rock, pop, dużo brzmień gitarowych z tym, co dziś jest niemal w zaniku: sola gitarowe. Niezależnie, czy utwór jest mocniejszy czy bardziej balladowy, każdy ma swój melodyjny temat wokalny i instrumentalny. Ta płyta to wyzwanie dla mnie jako wokalisty. Bycie śpiewającym gitarzystą to co innego, niż bycie wokalistą na pełen etat. W wielu utworach pojawiają się chórki, które są kluczową częścią poszczególnych kompozycji. Zależało mi, żeby śpiew był jednym z najważniejszych elementów na płycie.

WOJTEK CUGOWSKI tak mówi o swojej płycie: Album „Nie czekaj na znak” to odzwierciedlenie moich fascynacji: rock, hard-rock, pop, dużo brzmień gitarowych z tym, co dziś jest niemal w zaniku: sola gitarowe. Niezależnie, czy utwór jest mocniejszy czy bardziej balladowy, każdy ma swój melodyjny temat wokalny i instrumentalny. Ta płyta to wyzwanie dla mnie jako wokalisty. Bycie śpiewającym gitarzystą to co innego, niż bycie wokalistą na pełen etat. W wielu utworach pojawiają się chórki, które są kluczową częścią poszczególnych kompozycji. Zależało mi, żeby śpiew był jednym z najważniejszych elementów na płycie.

„Wojciech Młynarski prawie całość” to 5 płyt z wspaniałymi tekstami mistrza pióra. W albumie znalazły się utwory w wykonaniu samego Wojciecha Młynarskiego jak również aktorów i piosenkarzy. Można tu usłyszeć Michała Bajora, Hannę Banaszak, Ewę Bem, Danutę Błażejczyk, Edytę Geppert, Annę German, Edytę Górniak, Katarzynę Jamróz, Bogusława Meca, Alicję Majewską i wielu innych artystów. Warto posłuchać.

Płyta Wojciecha Majewskiego jest w całości poświęcona muzyce wielkiego rosyjskiego kompozytora Aleksandra Nikołajewicza Skriabina (1872-1915). Album zatytułowany „Wojciech Majewski gra Skriabina” składa się z 34 miniatur: preludiów, mazurków, etiud, poematów i innych. Chronologiczny układ utworów-od dziecięcego „Kanonu”(1883) aż do ostatnich „5 Preludiów op.74”(1914)- ukazuje ewolucję stylu kompozytorskiego wielkiego ekspresjonisty, który jawi się jako najwybitniejszy kontynuator „myśli” chopinowskiej. W początkowej fazie swej drogi twórczej, Skriabin komponował w sposób bezpośrednio nawiązujący do muzyki Chopina, by z biegiem lat stworzyć swój własny, awangardowy język muzyczny. Późne, dojrzałe dzieła ukazują rosyjskiego kompozytora jako nowatora, który w niezwykle oryginalny sposób rozwinął fakturę fortepianową i wytyczył nowe horyzonty rozwoju muzyki europejskiej i światowej.

Słodko-gorzkie tanga w wykonaniu najsłynniejszego w Polsce zespołu przedwojennej muzyki rozrywkowej.

Jan Emil Młynarski, z tych Młynarskich: śpiewak jazz bandu, wirtuoz gry na bandżoli (oryginalnej, z Myszką Miki na skórzanej membranie, odziedziczonej po legendarnym Stanisławie Grzesiuku), perkusista, muzyczny archeolog Warszawy, elitarny jazzman, zabawiacz tłumów. Jako lider Warszawskiego Combo Tanecznego i autor radiowych audycji przeszukuje archiwa, a to, co znajduje - ocala od zapomnienia.

Repertuar jego zespołu to w lwiej części  utwory z okresu międzywojennego i wcześniejsze. Piosenki z rodowodem, jak sam nazwa zespołu wskazuje, warszawskim, retro-oktet prezentuje w brzmieniu współczesnym (jeśli chodzi o kwestie techniczne) i w aranżacjach bliskich oryginalnym (gdy idzie o kwestie artystyczne). Przed blisko stu laty bawiły i wzruszały publiczność rewii, gości dansingów i bywalców podwórkowych potańcówek. Teraz bawią i wzruszają, w zasadzie, wszędzie i o każdej porze.

„Warska jest prawdziwą artystką. Proszę zwrócić uwagę, jak staroświecko brzmi dzisiaj ten zwrot – prawdziwy artysta. Dziś się tak nie mówi, mówi się: aktor, pianista, reżyser. Określamy w ten sposób profesję. Zawężamy i precyzujemy. Natomiast w słowie artysta, nie zawsze kryje się profesja. Było to określenie predyspozycji psychicznych. Określenie poważne, wręcz patetyczne, a czasami żartobliwe. Oznaczało tyle, co marzyciel, fantasta. Wanda Warska śpiewa, ale nie tylko śpiewa. Jest fascynującą osobowością, ma rzadką umiejętność  wytwarzania własnej, niepowtarzalnej atmosfery. Ciepła, sympatyczna, jednocześnie trochę dziwaczka, taki kot, który chadza własnymi drogami.”
Tak o Wandzie Warskiej pisała w latach sześćdziesiątych Agnieszka Osiecka.

Słoneczny rock and roll, przy którym fale we Władysławowie i Chałupach dorównują tym z Waikiki , a zabawa po udanym surfowaniu kończy się później niż zaczyna nowy dzień.

Zombi to bezlitosny i bezrozumny żywy trup, ale złowieszczy tytuł płyty jest tak naprawdę wołaniem o przebudzenie i czerpanie radości z życia, uwolnienie się z oplatających nas - dosłownie i metaforycznie - kabli, telefonów, tabletów i laptopów. Dla członków warszawskiego tria - po godzinach fanatyków wysokiej fali - motywacją do tworzenia (i głównym motywem albumu) była i jest ucieczka od technologii do człowieczeństwa, natury i… surfingu.

Rzadko się zdarza, by jeden koncert był takim wydarzeniem, aby jeden występ zapisał się jednocześnie w historii muzyki i w historii kraju. Taki właśnie był legendarny dziś recital Witolda Małcużyńskiego. 60 lat po tym koncercie jego zapis ukazuje się po raz pierwszy na płycie CD Polskiego Radia Chopin. 16 lutego 1959 roku cały Kraków żył tylko jednym.

W ten właśnie dzień odbyło się otwarcie wystawy narodowych skarbów, najcenniejszych wawelskich pamiątek. M. in Szczerbiec, listy Chopina, egzemplarze Biblii drukowanych przez Gutenberga wróciły na Wawel do Polski po II wojnie światowej. Było to swoiste święto narodowe. Całą uroczystość uświetnił właśnie recital Witolda Małcużyńskiego – wybitnego pianisty, ucznia Ignacego Paderewskiego, gwiazdy o światowej randze. A jednocześnie człowieka całkowicie pochłoniętego zadaniem zwrócenia skarbów narodowych. Na wawelskiej Sali Senatorskiej zasiadła ówczesna elita: naukowcy, politycy, artyści – m.in. Witold Lutosławski z żoną.

Zapis tego koncertu idealnie oddaje atmosferę tego dnia. Witold Małcużyński, owiany sławą po podboju Ameryk, Azji i Australii, witany iście po królewsku zagrał tak jak oczekiwano. Recital jest pełny emocji i wirtuozerii. Artystę niosły emocje, momentami wywołując kontrowersję. Ale to właśnie, w połączeniu z bezdyskusyjną techniką i wielkim talentem sprawiło, że koncert przeszedł do legendy.

Album prezentuje niemiecką muzykę fletową połowy XVIII wieku utrzymaną w stylu tzw. szkoły berlińskiej. Zawiera utwory kompozytorów  związanych z dworem pruskim  i inspirowanych osobowością Fryderyka II Wielkiego – monarchy absolutnego, którego największą miłością była muzyka, a pasją gra na flecie… (W roku 2012 przypada 300 letnia rocznica urodzin Fryderyka Wielkiego).

Umiejętne połączenie przebojowego popu z muzyką kaszubską! Dla pełnego oddania charakteru muzyki kaszubskiej zostały użyte typowe dla niej instrumenty, nie zabrakło również ludowych artystów: stale współpracującej z Verą kapeli Monijoce oraz zespołu Pieśni i Tańca Sierakowice i Chmielanie...
Vera to urodzona Kaszubka, od 2004 roku wokalistka zespołu Ha-Dwa-O!, dwukrotna laureatka "Szansy na sukces" (piosenki Violetty Villas), uczestniczka "Idola", festiwali w Opolu, oraz "Bitwy na głosy" (grupa Macieja Miecznikowskiego).

Rok 1942. Pacyfik. Wojska sprzymierzone ponoszą kolejne klęski. Pearl Harbour, Singapur, Malaje, Kuantan, Wake, Baraan. Corregidor - mała, ufortyfikowana wysepka niedaleko Manili. 11 tysięcy Amerykanów i Filipińczyków utrzymało się tam jeszcze pięć miesięcy po upadku stolicy Filipin, broniąc się przed oddziałami japońskiej Czternastej Armii, codziennym ostrzałem artyleryjskim i bombardowaniami. Skapitulowali 7 maja 1942. Dla Amerykanów wstrząśniętych kolejnym zwycięstwami Japończyków to symbol pierwszego długotrwałego oporu. Amerykańskie audycje radiowe na całym obszarze Pacyfiku przez wiele dni zaczynały się od słów "Corregidor broni się jeszcze".

Przedstawiamy jubileuszowy, dwupłytowy album „Anna Treter to ja”, który jest osobistym podsumowaniem 40 lat muzycznych poszukiwań Artystki. Wyboru utworów dokonała sama Anna Treter przedstawiając piosenki dla Niej ważne. Znajdziemy premierowe utwory, archiwalne nagrania z repertuaru zespołu Pod Budą, a także piosenki z solowych płyt Artystki, która swoimi piosenkami stara się opowiedzieć o tym co ją otacza, o ludziach, których spotkała po drodze, o rzeczach, które ją zadziwiły. Słuchając tych wyjątkowych tekstów opowiadanych z lekkością i humorem oraz pięknych dźwięków zostajemy zabrani w wyjątkową, magiczną podróż wewnątrz Duszy i świata Anny Treter.

Gościnnie w nagraniu płyty udział wzięli: Kuba Badach, Andrzej Poniedzielski, Magda Steczkowska, Kapela Sebastiana Karpiela – Bułecki, Hanka Wójciak, Ryszard Rynkowski, Ryszard Sygitowicz, Jacek Królik, Jan Pilch, Andrzej Pawlukiewicz i wielu innych artystów. Wokalistce towarzyszy zespół pięciu znakomitych krakowskich muzyków, z którymi współpracuje na stałe od ponad 15 lat. Wojciech Bobrowski – gitary basowe, Tomasz Hernik - akordeon, puzony, duduk, instrumenty Klawiszowe, Jan Hnatowicz – gitary, ukulele, doboro, Artur Malik – perkusja, instrumenty perkusyjne, Adam Niedzielin – fortepian, instumenty klawiszowe.

Fonograficzne wydarzenie dekady. Blisko 40 nigdy niepublikowanych nagrań mistrza jazzowej trąbki z archiwum Polskiego Radia w 6-płytowym albumie „Tomasz Stańko - Polish Radio Sessions 1970-1991”

Najsłynniejszy polski jazzman przez wiele lat regularnie gościł w studiach nagraniowych Polskiego Radia w Warszawie. Podczas dłuższych i krótszych sesji towarzyszyli mu czołowi artyści improwizujący z Polski i zagranicy. Te taśmy - oraz niezliczone rejestracje koncertów - nigdy nie zostały opublikowane.

Z pragnienia, by miłośnikom jazzu zaprezentować nieznaną/zapomnianą/zaginioną część dorobku Tomasza Stańko, narodziła się idea wydania unikatowego boksu - radiowego portfolio trębacza, kompozytora i lidera.

Fonograficzne wydarzenie dekady. Blisko 40 nigdy niepublikowanych nagrań mistrza jazzowej trąbki z archiwum Polskiego Radia w 6-płytowym albumie „Tomasz Stańko - Polish Radio Sessions 1970-1991”

Najsłynniejszy polski jazzman przez wiele lat regularnie gościł w studiach nagraniowych Polskiego Radia w Warszawie. Podczas dłuższych i krótszych sesji towarzyszyli mu czołowi artyści improwizujący z Polski i zagranicy. Te taśmy - oraz niezliczone rejestracje koncertów - nigdy nie zostały opublikowane.

Z pragnienia, by miłośnikom jazzu zaprezentować nieznaną/zapomnianą/zaginioną część dorobku Tomasza Stańko, narodziła się idea wydania unikatowego boksu - radiowego portfolio trębacza, kompozytora i lidera.

Tomasz Chyła Quintet to trójmiejski zespół, który świetnie obrazuje, że młoda scena jazzowa w Polsce rośnie w siłę. To doskonale doprecyzowana wizja muzyki, jaką ma lider tego zespołu, skrzypek Tomasz Chyła, który do współpracy zaprosił znakomitych muzyków. Jego pozornie niepasujący do jazzu instrument błyskotliwie funkcjonuje w symbiozie z resztą członków zespołu, którzy prężnie budują i rozwijają trójmiejską scenę w takich składach jak Algorhythm, Kamil Piotrowicz Quintet, Inner Out czy Jerzy Małek Group. Skrzypce frapująco dialogują z saksofonem Piotra Chęckiego i fortepianem Szymona Burnosa, a mocne podstawy utworów zapewnia sekcja rytmiczna kontrabasisty Krzysztofa Słomkowskiego i perkusisty Sławomira Koryzno. Muzycy pokazują nowe oblicze, naznaczone muzyczną charyzmą lidera, zafascynowanego postacią jazzowego skrzypka Zbigniewa Seiferta. Największym dotychczasowym osiągnięciem zespołu było zdobycie Grand Prix na 40 Festiwalu Jazz Juniors w Krakowie w 2016 roku.

Warszawskie combo The Stubs nie zwalnia tempa - ich najnowszy album "Social Death by Rock'n'Roll" przynosi kolejny zestaw brudnych hitów prosto z piekielnych czeluści piwnicy, w której grają próby. Jeżeli potrzebujecie jakoś umiejscowić zespół na muzycznej mapie rock'n'rolla to pomocne mogą się okazać nazwy Murder City Devils i The Obits, ale to tylko drogowskazy, bo The Stubs mają większe jaja.

Historyczny występ Stonesów odbył się 25 marca 2016 roku w kompleksie Ciudad Deportiva. Film nosi tytuł „Havana Moon: The Rolling Stones Live in Cuba”. Nazwę zawdzięcza piosence Chucka Berry’ego. Jego reżyserią zajął się Paul Dugdale, który współpracował już ze Stonesami w 2013 roku przy okazji dokumentu „The Rolling Stones: Sweet Summer Sun - Hyde Park Live”. Nakręcił także filmy koncertowe Coldplay, Eda Sheerana, Adele i One Direction. „Koncert na Kubie był niesamowity.

To była cudowna chwila: ogromne morze ludzi, którzy stali aż po horyzont. Można było poczuć entuzjazm bijący z tłumu i to był dla mnie pamiętny moment” - przyznał w oficjalnym oświadczeniu Mick Jagger. Tego samego zdania był Keith Richards, który powiedział: „Jest słońce, jest księżyc, są gwiazdy i jest The Rolling Stones. Występ na Kubie był naprawdę wyjątkowy. To była pamiętna noc w Hawanie.” Na koncert przyszedł ponad milion osób, a Stonesi zagrali swoje największe przeboje, w tym m.in.: „(I Can't Get No) Satisfaction”, „Jumpin' Jack Flash”, „Start Me Up”, „Brown Sugar”, „You Got the Silver” czy „Before They Make Me Run”.

Oto kolejne wydawnictwo Agencji Muzycznej Polskiego Radia i pierwsza w historii płyta winylowa dokumentująca działania muzyczne Czwórki Polskiego Radia.

Tym razem Damian Sikorski podjął się zadania prawdziwie karkołomnego, wybierając po jednym utworze każdego z czterech zwycięzców i dodatkowo siedem innych nagrań ze wszystkich lat, które znalazły się na stronach A i B jubileuszowego, kolekcjonerskiego wydawnictwa na płycie winylowej. To naprawdę trudne zadanie dokonać wyboru spośród wykonawców tak różnej muzycznie proweniencji, ale końcowy efekt pozwala spokojnie myśleć o przyszłości polskiej sceny.

Album, który Państwu rekomendujemy zawiera dwa fonogramy. Pierwszy z nich obejmuje cztery pierwsze odcinki radiowej sagi. Poznajemy w nich rodzinę Matysiaków: panią Helenę i pana Józefa, ich dzieci: Stacha i Gienka oraz Zosię. Dowiadujemy się, że z rodziną nie mieszka obecnie najstarsza córka Matysiaków - Danusia. To dramat rodzinny. Bo Danusia żyje w związku z mężczyzną, którego nie chce zaakceptować pan Józef. Zwracamy Państwa uwagę, że w pierwszym i w czwartym odcinku pojawia się Narrator, który występuje incydentalnie jako przewodnik i komentator wydarzeń mających miejsce u Matysiaków. W tej roli znakomity aktor Tadeusz Łomnicki.

"Cyrano" to niezwykle rzadkie w polskiej tradycji pisania musicali nawiązanie do stylistyki arcymistrza Stephena Sondheima. Spektakl inspirowany pomysłami muzycznymi i literackimi Sondheima - który sam o sobie mówił, że nie tworzy musicali lecz właściwie "teatr muzyczny", stworzony został przez dwóch pasjonatów tego gatunku: aktor, piosenkarz, reżyser i scenarzysta Jacek Bończyk połączył swoje talenty z muzycznym omnibusem - kompozytorem, dyrygentem, aranżerem, pianistą - Krzysztofem Herdzinem. Powstał oryginalny, stylowy i wyrafinowany musical kostiumowy, garściami czerpiący z teatru dramatycznego, wykorzystujący pełną orkiestrę symfoniczną, w stylistyce neoklasycznej bez gitar, keyboardów czy perkusji. Echa Gioacchina Rossiniego sąsiadują z Johnem Williamsem, opera buffa z muzyką filmową i harmoniami jazzowymi. W wiodących rolach znakomici Agnieszka Przekupień jako Roksana i Paweł Erdman jako Cyrano de Bergerac, akompaniuje orkiestra i chór łódzkiego Teatru Muzycznego pod batutą kompozytora.

Polska prapremiera spektaklu odbyła się 18.12.2015 w Teatrze Muzycznym w Łodzi.

Musical otrzymał Teatralną Nagrodę Muzyczną im. Jana Kiepury w kategorii: najlepszy spektakl sezonu 2015/2016.