Muzyka

Zespół redaktorów Archiwum Polskiego Radia, pod kierownictwem dyrektor Elżbiety Berus-Tomaszewskiej, przygotował album „Żeby Polska była Polską” będący refleksją w formie dźwięku i obrazu nad realiami tamtego trudnego czasu, który przyniósł Polakom wiele cierpień. Na rynku pojawił się 10 grudnia 2021, w przeddzień 40. rocznicy wprowadzenia w Polsce stanu wojennego. patronat nad wydawnictwem objęła Rada Mediów Narodowych. 

„ZBIGNIEW KURTYCZ i BARBARA DUNIN – piosenki różne”

Zbigniew Kurtycz był najstarszym czynnym artystą estradowym w Polsce.  

Na pierwszej płycie można posłuchać utworów w wykonaniu samego Mistrza oraz duetów z małżonką - Barbarą Dunin. Znajdziemy utwory energetyczne jak „Jadę do ciebie tramwajem”, „Cztery kółka i ja” oraz bardziej sentymentalne jak „Ostatni papieros” czy „Mademoiselle”.

Płyta druga stanowi zapis koncertu, który odbył się w 2001 roku w kawiarni Harenda. Zbigniewowi Kurtyczowi i Barbarze Dunin towarzyszył zespół znakomitego pianisty jazzowego Włodzimierza Nahornego. Artystów zapowiadał legendarny jazzman Jan Ptaszyn Wróblewski.

Pierwsze, niepublikowane na płytach nagrania radiowe z roku 1963 duetu fortepianowego Marek Tomaszewski i Wacław Kisielewski dokonywane na potrzeby Polskiego Radia i emitowane w piętnastominutowych audycjach.

Niezwykła muzykalność artystów oraz kreatywne podejście do współczesnych wtedy przebojów jak i muzyki klasycznej zaowocowały niesamowitą popularnością w kraju, Europie i na świecie. Artyści wydali dużą ilość płyt w międzynarodowych wytwórniach płytowych i koncertowali na wielu kontynentach. Dopiero nagła, tragiczna śmierć Wacława Kisielewskiego  zatrzymała ten maraton sukcesów, a Marek nigdy nie znalazł godnego zastępcy swego muzycznego partnera.

Marek & Vacek, to naturalnie pseudonim artystyczny, który artyści przybrali wyjeżdżając na pierwsze tournée.

Na płycie znalazły się wszystkie najlepsze teksty Wyspiańskiego, w wykonaniu Stanisława Soyki oraz zespołów: Pustki, Whitehouse (feat. Novika), Digit All Love, Agressiva 69, NOT, Kanał Audytywny, Oszibarack, Dr No (feat. Misia Furtak), Hetane, Hedone, Linia, Klim, Made In Poland, Wu.Hae, Popupkiller i Los Pierdols. Każdy utwór na płycie "Wyspiański Wyzwala" brzmi inaczej. Jest inny tak, jak różni są ludzie. Dlatego też znajdziemy tu zarówno ciepłą, minimalistyczną, kameralną, bo wykonaną tylko na pianinie wersję wiersza "O, kocham Kraków [, bo nie od kamieni]" Stanisława Soyki, jak i mroczną postindustrialną interpretację "Gdy przyjdzie mi ten świat porzucić" w wykonaniu formacji Agressiva 69. Rockowo-balladowy utwór Pustek "Wesoły jestem" bez zgrzytów sąsiaduje tu z zaaranżowanym w duchu delikatnej klubowej elektroniki utworem Oszibaracka "Z i wg Legionu". A post-punkowy "Niech nikt nad grobem mi nie płacze" łódzkiej grupy NOT nie mógłby istnieć bez osadzonego w spokojnej konwencji chillout'u utworu "Pociecho moja Ty, książeczko" Noviki. Całość jest wyjątkowo niepokojąca i czarująca, i - co ważne - pomimo różnorodności spójna. Spoiwo stanowi duch Wyspiańskiego, który unosi się nad tym krążkiem. Muzyka w sposób rewelacyjny wydobywa z tekstów osobowość Wyspiańskiego. Słychać wyraźnie jak niepokornym był człowiekiem, jak twardym, bezkompromisowym. Tak samo bezkompromisowe są kompozycje albumu "Wyspiański Wyzwala".

Całość dwupłytowego albumu układa się w piękną dźwiękowo-graficzną autobiografię Mistrza, dlatego obok niewątpliwych walorów artystycznych i dokumentalnych wydawnictwo  to ma wielkie znaczenie poznawcze i edukacyjne - dzięki niemu można  zapoznać się z polską muzyką rozrywkową i klasyczną oraz z polską pieśnią patriotyczną w najlepszym  z możliwych, stylowym, wykonaniu.

W 2018 roku WRONA rozpoczęła działalność solową, a jej głos można było usłyszeć na singlu „Divide & Conquer” kalifornijskiego duetu Dj LA RIOTS.

Płyta „Sen o smaku lukrecji”, autorskie przedsięwzięcie WRONY, niemal w całości została przez nią skomponowana, artystka zagrała na wszystkich instrumentach i napisała prawie wszystkie teksty. Tylko w kawałku „Teraz ja” współautorem i producentem jest Juliusz Kamil.

Damian Sikorski, juror i pomysłodawca konkursu Wydaj płytę z BĘDZIE GŁOŚNO! tak mówi o tegorocznej laureatce: Wrona jest kolorowym wulkanem, dla której wizerunek jest prawie tak samo ważny, jak tworzenie muzyki.  W jej twórczości liczą się słowa. Korzysta z przywileju niezależnej artystki, która nie musi się martwić, czy tekst jest wystarczająco bezpieczny, czy nie. Konsekwentnie małymi kroczkami buduje swój świat, nie powierzając swojej muzyki i wizerunku producentom. […] Niezależna, nie boi się ryzykować i pomimo wygranej w konkursie - nie jest „produktem na sprzedaż”.

„WOŁYŃ 1943" - to czteropłytowe wydawnictwo Polskiego Radia SA, poświęcone tragedii polskiej ludności Wołynia, wymordowanej przez bojówki ukraińskich nacjonalistów na Wołyniu i Mołopolsce Wschodniej w latach 1943-44.

W albumie znalazły się  reportaże i rozmowy nagrane przez dziennikarzy Polskiego Radia: Annę Lisiecką, Irenę Piłatowską, Iwonę Smolkę i Antoniego Szybisa. Jeden z reportaży - "Kainowa zbrodnia" Anny Lisieckiej - w 2010 r. otrzymał Nagrodę Wolności Słowa Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich oraz był nominowany do prestiżowej nagrody radiowców Prix Europe. Na płytach umieszczono także fragmenty powieści Włodzimierza Odojewskiego "Oksana" (czyta Krzysztof Gosztyła) oraz słuchowisko Teatru Polskiego Radia "Anioły" (w reżyserii Andrzeja Piszczatowskiego) na motywach opowiadań z tomu "Nienawiść" Stanisława Srokowskiego. Całość uzupełniają wywiady z obydwoma autorami, którzy w czasie wołyńskiej rzezi byli chłopcami i opisali przeżycia w swoich działach.

WOJTEK CUGOWSKI tak mówi o swojej płycie: Album „Nie czekaj na znak” to odzwierciedlenie moich fascynacji: rock, hard-rock, pop, dużo brzmień gitarowych z tym, co dziś jest niemal w zaniku: sola gitarowe. Niezależnie, czy utwór jest mocniejszy czy bardziej balladowy, każdy ma swój melodyjny temat wokalny i instrumentalny. Ta płyta to wyzwanie dla mnie jako wokalisty. Bycie śpiewającym gitarzystą to co innego, niż bycie wokalistą na pełen etat. W wielu utworach pojawiają się chórki, które są kluczową częścią poszczególnych kompozycji. Zależało mi, żeby śpiew był jednym z najważniejszych elementów na płycie.

Płyta Wojciecha Majewskiego jest w całości poświęcona muzyce wielkiego rosyjskiego kompozytora Aleksandra Nikołajewicza Skriabina (1872-1915). Album zatytułowany „Wojciech Majewski gra Skriabina” składa się z 34 miniatur: preludiów, mazurków, etiud, poematów i innych. Chronologiczny układ utworów-od dziecięcego „Kanonu”(1883) aż do ostatnich „5 Preludiów op.74”(1914)- ukazuje ewolucję stylu kompozytorskiego wielkiego ekspresjonisty, który jawi się jako najwybitniejszy kontynuator „myśli” chopinowskiej. W początkowej fazie swej drogi twórczej, Skriabin komponował w sposób bezpośrednio nawiązujący do muzyki Chopina, by z biegiem lat stworzyć swój własny, awangardowy język muzyczny. Późne, dojrzałe dzieła ukazują rosyjskiego kompozytora jako nowatora, który w niezwykle oryginalny sposób rozwinął fakturę fortepianową i wytyczył nowe horyzonty rozwoju muzyki europejskiej i światowej.

Słodko-gorzkie tanga w wykonaniu najsłynniejszego w Polsce zespołu przedwojennej muzyki rozrywkowej.

Jan Emil Młynarski, z tych Młynarskich: śpiewak jazz bandu, wirtuoz gry na bandżoli (oryginalnej, z Myszką Miki na skórzanej membranie, odziedziczonej po legendarnym Stanisławie Grzesiuku), perkusista, muzyczny archeolog Warszawy, elitarny jazzman, zabawiacz tłumów. Jako lider Warszawskiego Combo Tanecznego i autor radiowych audycji przeszukuje archiwa, a to, co znajduje - ocala od zapomnienia.

Repertuar jego zespołu to w lwiej części  utwory z okresu międzywojennego i wcześniejsze. Piosenki z rodowodem, jak sam nazwa zespołu wskazuje, warszawskim, retro-oktet prezentuje w brzmieniu współczesnym (jeśli chodzi o kwestie techniczne) i w aranżacjach bliskich oryginalnym (gdy idzie o kwestie artystyczne). Przed blisko stu laty bawiły i wzruszały publiczność rewii, gości dansingów i bywalców podwórkowych potańcówek. Teraz bawią i wzruszają, w zasadzie, wszędzie i o każdej porze.

Słoneczny rock and roll, przy którym fale we Władysławowie i Chałupach dorównują tym z Waikiki , a zabawa po udanym surfowaniu kończy się później niż zaczyna nowy dzień.

Zombi to bezlitosny i bezrozumny żywy trup, ale złowieszczy tytuł płyty jest tak naprawdę wołaniem o przebudzenie i czerpanie radości z życia, uwolnienie się z oplatających nas - dosłownie i metaforycznie - kabli, telefonów, tabletów i laptopów. Dla członków warszawskiego tria - po godzinach fanatyków wysokiej fali - motywacją do tworzenia (i głównym motywem albumu) była i jest ucieczka od technologii do człowieczeństwa, natury i… surfingu.

Rzadko się zdarza, by jeden koncert był takim wydarzeniem, aby jeden występ zapisał się jednocześnie w historii muzyki i w historii kraju. Taki właśnie był legendarny dziś recital Witolda Małcużyńskiego. 60 lat po tym koncercie jego zapis ukazuje się po raz pierwszy na płycie CD Polskiego Radia Chopin. 16 lutego 1959 roku cały Kraków żył tylko jednym.

W ten właśnie dzień odbyło się otwarcie wystawy narodowych skarbów, najcenniejszych wawelskich pamiątek. M. in Szczerbiec, listy Chopina, egzemplarze Biblii drukowanych przez Gutenberga wróciły na Wawel do Polski po II wojnie światowej. Było to swoiste święto narodowe. Całą uroczystość uświetnił właśnie recital Witolda Małcużyńskiego – wybitnego pianisty, ucznia Ignacego Paderewskiego, gwiazdy o światowej randze. A jednocześnie człowieka całkowicie pochłoniętego zadaniem zwrócenia skarbów narodowych. Na wawelskiej Sali Senatorskiej zasiadła ówczesna elita: naukowcy, politycy, artyści – m.in. Witold Lutosławski z żoną.

Zapis tego koncertu idealnie oddaje atmosferę tego dnia. Witold Małcużyński, owiany sławą po podboju Ameryk, Azji i Australii, witany iście po królewsku zagrał tak jak oczekiwano. Recital jest pełny emocji i wirtuozerii. Artystę niosły emocje, momentami wywołując kontrowersję. Ale to właśnie, w połączeniu z bezdyskusyjną techniką i wielkim talentem sprawiło, że koncert przeszedł do legendy.

Umiejętne połączenie przebojowego popu z muzyką kaszubską! Dla pełnego oddania charakteru muzyki kaszubskiej zostały użyte typowe dla niej instrumenty, nie zabrakło również ludowych artystów: stale współpracującej z Verą kapeli Monijoce oraz zespołu Pieśni i Tańca Sierakowice i Chmielanie...
Vera to urodzona Kaszubka, od 2004 roku wokalistka zespołu Ha-Dwa-O!, dwukrotna laureatka "Szansy na sukces" (piosenki Violetty Villas), uczestniczka "Idola", festiwali w Opolu, oraz "Bitwy na głosy" (grupa Macieja Miecznikowskiego).

Przedstawiamy jubileuszowy, dwupłytowy album „Anna Treter to ja”, który jest osobistym podsumowaniem 40 lat muzycznych poszukiwań Artystki. Wyboru utworów dokonała sama Anna Treter przedstawiając piosenki dla Niej ważne. Znajdziemy premierowe utwory, archiwalne nagrania z repertuaru zespołu Pod Budą, a także piosenki z solowych płyt Artystki, która swoimi piosenkami stara się opowiedzieć o tym co ją otacza, o ludziach, których spotkała po drodze, o rzeczach, które ją zadziwiły. Słuchając tych wyjątkowych tekstów opowiadanych z lekkością i humorem oraz pięknych dźwięków zostajemy zabrani w wyjątkową, magiczną podróż wewnątrz Duszy i świata Anny Treter.

Gościnnie w nagraniu płyty udział wzięli: Kuba Badach, Andrzej Poniedzielski, Magda Steczkowska, Kapela Sebastiana Karpiela – Bułecki, Hanka Wójciak, Ryszard Rynkowski, Ryszard Sygitowicz, Jacek Królik, Jan Pilch, Andrzej Pawlukiewicz i wielu innych artystów. Wokalistce towarzyszy zespół pięciu znakomitych krakowskich muzyków, z którymi współpracuje na stałe od ponad 15 lat. Wojciech Bobrowski – gitary basowe, Tomasz Hernik - akordeon, puzony, duduk, instrumenty Klawiszowe, Jan Hnatowicz – gitary, ukulele, doboro, Artur Malik – perkusja, instrumenty perkusyjne, Adam Niedzielin – fortepian, instumenty klawiszowe.

Fonograficzne wydarzenie dekady. Blisko 40 nigdy niepublikowanych nagrań mistrza jazzowej trąbki z archiwum Polskiego Radia w 6-płytowym albumie „Tomasz Stańko - Polish Radio Sessions 1970-1991”

Najsłynniejszy polski jazzman przez wiele lat regularnie gościł w studiach nagraniowych Polskiego Radia w Warszawie. Podczas dłuższych i krótszych sesji towarzyszyli mu czołowi artyści improwizujący z Polski i zagranicy. Te taśmy - oraz niezliczone rejestracje koncertów - nigdy nie zostały opublikowane.

Z pragnienia, by miłośnikom jazzu zaprezentować nieznaną/zapomnianą/zaginioną część dorobku Tomasza Stańko, narodziła się idea wydania unikatowego boksu - radiowego portfolio trębacza, kompozytora i lidera.