Muzyka

Nowa płyta dwóch wybitnych wirtuozów.

Okazuje się, że w rękach mistrzów nawet kameralny zestaw dwóch instrumentów strunowych potrafi zabrzmieć jak pełna orkiestra. Na nowej płycie Janusza Strobla i Pawła Pańty od pierwszych sekund zachwyca piękny, szlachetny dźwięk – znak rozpoznawczy obu artystów i jedna z najważniejszych cech tego nagrania.

To muzyka intymna, pełna oddechu i poetyckiego myślenia o brzmieniu. Kompozycje Janusza Strobla – wysmakowane, eleganckie, przesiąknięte jego autorskim stylem – zyskują tu nową przestrzeń dzięki niezwykłej muzykalności Pawła Pańty, który nie tylko wspiera, ale wręcz pomnaża ich subtelną doskonałość.

Nowa płyta dwóch wybitnych wirtuozów.

Okazuje się, że w rękach mistrzów nawet kameralny zestaw dwóch instrumentów strunowych potrafi zabrzmieć jak pełna orkiestra. Na nowej płycie Janusza Strobla i Pawła Pańty od pierwszych sekund zachwyca piękny, szlachetny dźwięk – znak rozpoznawczy obu artystów i jedna z najważniejszych cech tego nagrania.

To muzyka intymna, pełna oddechu i poetyckiego myślenia o brzmieniu. Kompozycje Janusza Strobla – wysmakowane, eleganckie, przesiąknięte jego autorskim stylem – zyskują tu nową przestrzeń dzięki niezwykłej muzykalności Pawła Pańty, który nie tylko wspiera, ale wręcz pomnaża ich subtelną doskonałość.

Artur Giordano – kompozytor, aranżer, realizator i reżyser muzyczny.

Od ponad trzech dekad związany z Radiem Lublin i Polskim Radiem, współtwórca niezliczonych projektów muzycznych, słuchowisk i reportaży dźwiękowych. Laureat prestiżowych nagród, m.in. Melchiorów 2025 „Twórca Roku”, Prix Italia 2006 i 2009 r., Prix Europa 2005, Audionomia Award 2024 Sound Design, Grand Prix Marulic 2001 oraz nagrody za realizację akustyczną „Polska i Świat” Polskie Radio 2002 i 2003 r.

Jako twórca muzyki do reportaży, dokumentów, filmów i kampanii społecznych, od lat łączy precyzję techniczną z emocjonalną głębią brzmienia.

Album „POZYTYW” jest jedynie małym wycinkiem z jego wyjątkowego dorobku, to zapis muzycznej wrażliwości, która od lat inspiruje i porusza.

Zakochany w żonie saksofonista przenosi nas do jesiennej krainy jazzowych standardów.

Borys Janczarski jest saksofonistą jazzowym i wszechstronnym muzykiem sesyjnym. Swoje doskonalił pod okiem Piotra Wojtasika oraz w zespołach Kazimierza Jonkisza i Monty’ego Watersa. Współpracował m. in. z: Billym Harperem, Zbigniewem Namysłowskim, Sławomirem Kulpowiczem, Stephenem McCravenem, Kevinem Mahoganym, Ronnie Cuberem oraz Zbigniewem Wodeckim. Ma w dorobku cztery autorskie albumy. Jego nowa płyta jest hołdem złożonym miłości. Muzyk zadedykował ją żonie Agnieszce.

Wielki powrót Włodzimierza Nahornego! Legendarny kompozytor i pianista oraz wszechstronna Nula Stankiewicz wspólnie stworzyli ponadczasowy album, w którym jazz harmonijnie łączy się z najczystszą poezją.

Włodzimierz Nahorny - dobry duch sceny muzycznej i jeden z tych, którzy stworzyli nieśmiertelny kanon polskiej piosenki.

Nula Stankiewicz - wokalistka o subtelnym, lirycznym głosie, a zarazem dziennikarka radiowa, miłośniczka piosenki literackiej, od lat popularyzująca twórczość Jonasza Kofty, Agnieszki Osieckiej i Jana Wołka.

Wspólnie nagrali album „Bliskość ciszy” - swoisty wybór najpiękniejszych utworów Nahornego, wzbogacony premierową kompozycją do słów Ewy Lipskiej. Towarzyszą im znakomici jazzmani: kontrabasista Paweł Pańta i perkusista Sebastian Frankiewicz.

Wielki powrót Włodzimierza Nahornego! Legendarny kompozytor i pianista oraz wszechstronna Nula Stankiewicz wspólnie stworzyli ponadczasowy album, w którym jazz harmonijnie łączy się z najczystszą poezją.

Włodzimierz Nahorny - dobry duch sceny muzycznej i jeden z tych, którzy stworzyli nieśmiertelny kanon polskiej piosenki.

Nula Stankiewicz - wokalistka o subtelnym, lirycznym głosie, a zarazem dziennikarka radiowa, miłośniczka piosenki literackiej, od lat popularyzująca twórczość Jonasza Kofty, Agnieszki Osieckiej i Jana Wołka.

Andrzej Trzaskowski na czele orkiestry STUDIO S-1 i charyzmatyczny Tomasz Stańko jako solista. Polskie Radio z dumą prezentuje wielokolorowe klejnoty z muzycznego archiwum.

Andrzej Trzaskowski (1933-98) po spektakularnych, jazzowych latach 60. - kiedy nie tylko nagrywał cenione autorskie albumy w Polsce, ale też wyrobił sobie mocną pozycję na scenie europejskiej - w kolejnej dekadzie wybrał dla siebie inną rolę: kompozytora filmowych ścieżek dźwiękowych, promotora muzyki i muzyków, edukatora oraz - przede wszystkim - dyrektora wszechstronnej i wszechobecnej na ówczesnych antenach Orkiestry Polskiego Radia i Telewizji STUDIO S-1. Zarządzał bogatym repertuarem oryginalnym i adaptowanym, pomagał w rozwoju karier, no i dyrygował w studiu nagraniowym i podczas festiwali, od Opola po Jazz Jamboree.

Rozpisana na dziesięć piosenek opowieść Limboskiego o współczesnym świecie, kraju nad Wisłą oraz człowieku w miłosno-sceptycznym związku z rzeczywistością XXI wieku.

Przez ostatnich pięć lat - tyle czasu minęło od premiery jego ostatniego albumu z piosenkami po polsku - Limboski był… bardzo zajęty. Po wybuchu pandemii, gdy w Polsce zamarło życie koncertowe, wyjechał do Berlina. Z początku pracował poza branżą muzyczną, ale szybko do niej wrócił - jako wykładowca British and Irish Institute for Modern Music (BIMM), właściciel własnego studia nagraniowego, no i, przede wszystkim, jako aktywny twórca. Wydał trzy albumy z coverami (cykl„Home Tapes”) i świetną, angielskojęzyczną płytę „Duality” w duecie z Amerykaninem Rev.Reyem. I stale tworzył nowe, w pełni autorskie piosenki. Last but not least: dwukrotnie został ojcem.

Kasia Moś olśniewa skalą wokalnego talentu, wszechstronnością muzycznych zainteresowań i odwagą artystycznych wyborów. Jej czwarty, autorski album to podsumowanie życia w blasku koncertowych sal i w zaciszu studiów nagraniowych, swoisty pamiętnik fascynacji, poszukiwań i przyjaźni. To świadectwo niewysłowionej - jak podpowiada tytuł płyty - wdzięczności wobec przyjaciół za dzielenie się pomysłami, wizjami i marzeniami. 

Kasia Moś: „Ten album jest klamrą, która podsumowuje niezwykle aktywny, czasem wręcz szaleńczo rozpędzony etap mojego o życia. Wybierając piosenki, z których większość jest już dobrze słuchaczom znana, czułam się jak nastoletnia dziewczyna, która nagrywa składankę na kasetę magnetofonową, żeby słuchać jej ze znajomymi na prywatce albo w samotności, ze słuchawkami na uszach, w ciemności, kiedy chce się wspominać piękne chwile.”

Nieodkryty wcześniej skarb z archiwum Polskiego Radia: dwa koncerty Mieczysława Kosza na Jazz Jamboree w 1967 i 1968 r.

Niewidomy wirtuoz fortepianu zadebiutował na warszawskim święcie jazzu w 1967 r., zaledwie kilka miesięcy po przyjeździe do stolicy z Krakowa. Występując jako lider tria z Januszem Kozłowskim na kontrabasie i Sergiuszem Perkowskim na perkusji wzbudził powszechny zachwyt. Janusz Wolski, korespondent magazynu „Jazz”, relacjonował na gorąco: „Najciekawszym wydarzeniem koncertu »Nowe twarze w polskim jazzie« był występ Mieczysława Kosza. Zademonstrował on bardzo osobistą koncepcję gry, dobre wyczucie swingu, pełny, soczysty dźwięk i wielką kulturę muzyczną. Kosz wzoruje się na Billu Evansie, co w połączeniu z wielką muzykalnością dało »czysty« jazz, bez efekciarstwa i niepotrzebnych popisów.”

Anna Rusowicz prezentuje album wypełniony słonecznym blaskiem, życiową mądrością i paradą muzycznych wspaniałości.

„Dziewczyna Słońca” to dziesięć piosenek zainspirowanych muzycznym bogactwem hippisowskiej złotej ery przełomu lat 60. i 70. XX wieku. Wokalistce towarzyszy zespół wirtuozów, którzy podróżują z nią po ścieżkach soulu, rocka, rhythm and bluesa, gitarowego popu, a nawet jazzu.

Pospieszalscy śpiewają (i grają) Herberta, Baczyńskiego, Norwida i innych, czyli największy rodzinny zespół w Polsce i wiersze największych polskich poetów.

Kiedy na początku lat 90. XX wieku bracia Jan, Karol, Marcin i Mateusz Pospieszalscy nagrali pierwszą płytę rodzinnego zespołu - legendarny już album z kolędami - więcej niż połowy obecnego składu Pospieszalskich nie było jeszcze na świecie. Dziś bez 15-osobowej (stan na listopad 2024) orkiestry trudno sobie wyobrazić polską scenę muzyczną. Tworzą ją wirtuozi wykształceni na polskich i europejskich muzycznych uczelniach, na co dzień grający w czołowych formacjach popowych, jazzowych, folkowych I hip-hopowych. O muzyce klasycznej nie wspominając.

Podczas jednego z regularnie zwoływanych rodzinnych zlotów-warsztatów, Mateusz Pospieszalski, jeden z nieformalnych liderów zespołu, saksofonista, kompozytor i człowiek-elektrownia, zaproponował, by przygotować album, na którym znalazłaby ujście pozamuzyczna pasja niemal wszystkich członków rodziny: czytanie wierszy.  Propozycja została przyjęta przez entuzjastyczną aklamację.

Mówi Mateusz Pospieszalski:  „To zespół, który funkcjonuje bez kalkulacji i biznes-planu, więc możemy na nikogo się nie oglądać i robić tylko to, na czym nam zależy. A ten album o dumna demonstracja naszych możliwości: jako kompozytorów i wykonawców. Ma działać na emocje, a dzięki słowom, także pobudzać intelektualnie.” 

Międzynarodowe inspiracje, natchnione kompozycje, wybitni wykonawcy. Nowa płyta Polskiego Radia to bilet do azylu, w którym harmonię ośmiu ludzkich głosów dopełnia brzmienie najbardziej polskich „skrzypiec” na świecie - suki biłgorajskiej.

Wykształcony w Państwowym Policealnym Studium Wokalno-Aktorskim przy Teatrze Muzycznym w Gdyni, a potem na Wydziale Wokalno-Aktorskim Akademii Muzycznej w Gdańsku aktor i wokalista Marek Kaliszuk zagrał do roku 2015 ponad dwadzieścia ról w Teatrze Muzycznym w Gdyni i kilka w spektaklach innych teatrów muzycznych w Polsce.

Kiedy w roku 2014 roku bezapelacyjnie wygrał drugą edycję programu Twoja twarz brzmi znajomo, a jego metamorfozy z wcieleniem się w rolę Marii Callas na czele przeszły do historii show zrozumiał, że czas odejść od przeszłości musicalowej.

Otrzymujemy od Kabaretu OT.TO dziesięć zupełnie nowych piosenek, które zespół uzupełnił swoimi wakacyjnymi przebojami, znanymi dobrze utworami „To już lato” i „Wakacje”, a jako bonus na płycie pojawia się kultowa „Zasmażka”. Problemem twórców było wybranie tych dziesięciu spośród znacznie większej liczby propozycji przygotowanych muzycznie przez cały zespół i z tekstami, które wyszły spod piór Ryszarda Makowskiego i Wiesława Tupaczewskiego.

Idea wydania na specjalnej płycie winylowej wybranych nagrań z kompilacji była prostą konsekwencją sukcesu dwupłytowego albumu kompaktowego. Nie bez trudu wybrano dziewięć utworów w historycznych wykonaniach (strona A – Kozakiewicz kompozytor, strona B – Kozakiewicz gitarzysta), które uzupełnia nowa wersja nagranej ponownie w roku 2022  piosenki „Płyń pod prąd”, skomponowanej przez Dariusza Kozakiewicza dla zespołu TEST w roku 1974. Ten utwór we współczesnym wykonaniu zespołu DAREK KOZAKIEWICZ LIVE, w którym oprócz towarzyszących liderowi od lat basisty Tomka Płonki i perkusisty Sławka Puchały, pojawiła się wokalistka Justyna Panfilewicz, zapowiadał już od października 2022 roku wersję winylową jubileuszowego podsumowania pięćdziesięcioletniej działalności Kozakiewicza. Premiera tej wyjątkowej płyty, która powstała przy udziale firmy Enea, w limitowanym nakładzie 500 numerowanych egzemplarzy, została zaplanowana na koniec stycznia tego roku.

To już trzeci z kolekcji albumów honorujących laureatów Nagrody Mediów Publicznych w kategorii Muzyka. Po pięciopłytowym zestawie Jana Ptaszyna Wróblewskiego i dwupłytowym wydawnictwie Piotra Beczały, w grudniu 2022 roku ukazał się podwójny album CD kolejnego laureata zatytułowany po prostu „JÓZEF SKRZEK”.

„Wojciech Młynarski prawie całość” to 5 płyt z wspaniałymi tekstami mistrza pióra. W albumie znalazły się utwory w wykonaniu samego Wojciecha Młynarskiego jak również aktorów i piosenkarzy. Można tu usłyszeć Michała Bajora, Hannę Banaszak, Ewę Bem, Danutę Błażejczyk, Edytę Geppert, Annę German, Edytę Górniak, Katarzynę Jamróz, Bogusława Meca, Alicję Majewską i wielu innych artystów. Warto posłuchać.

WOJTEK CUGOWSKI tak mówi o swojej płycie: Album „Nie czekaj na znak” to odzwierciedlenie moich fascynacji: rock, hard-rock, pop, dużo brzmień gitarowych z tym, co dziś jest niemal w zaniku: sola gitarowe. Niezależnie, czy utwór jest mocniejszy czy bardziej balladowy, każdy ma swój melodyjny temat wokalny i instrumentalny. Ta płyta to wyzwanie dla mnie jako wokalisty. Bycie śpiewającym gitarzystą to co innego, niż bycie wokalistą na pełen etat. W wielu utworach pojawiają się chórki, które są kluczową częścią poszczególnych kompozycji. Zależało mi, żeby śpiew był jednym z najważniejszych elementów na płycie.

Świąteczny czas, świąteczne piosenki i świąteczny sposób, by cieszyć się muzyką. Kabaret OT.TO z dumą przedstawia swoją szczęśliwą - trzynastą i pierwszą zarazem! - płytę.

Dawno temu, za górami, za lasami… Fonograficzny debiut Kabaretu OT.TO (kaseta „Faux-Pas” z 1992 r.) ukazał się w czasach, gdy zapatrzeni w przestarzałe dziś nowinki XX wieku wynosiliśmy do piwnic i na strychy pudła z trzeszczącymi i szumiącymi płytami gramofonowymi.
A przecież to najpiękniejszy i najszlachetniejszy z nośników dźwięku: nieporęczny, za to angażujący uwagę i zmysły słuchacza.
Na szczęście, po latach winyle wróciły do łask.

Jan Krenz Diamentowe Batuty - to album dwupłytowy, pierwszy z serii 12 albumów polskich dyrygentów, laureatów Diamentowej Batuty.
Diamentowa Batuta to nagroda indywidualna przyznawana przez Zarząd Polskiego Radia "za wybitne kreacje artystyczne, rozsławianie muzyki polskiej w kraju i za granicą oraz przybliżanie jej milionom słuchaczy Polskiego Radia”. Laureatami nagrody są dyrygenci: Jan Krenz, Stefan Rachoń, Stanisław Wisłocki, Antoni Wit, Krzysztof Penderecki, Kazimierz Kord, Stefan Stuligrosz, Jerzy Maksymiuk, Jerzy Semkow, Stanisław Skrowaczewski, Tadeusz Strugała i Jacek Kaspszyk.

„Warska jest prawdziwą artystką. Proszę zwrócić uwagę, jak staroświecko brzmi dzisiaj ten zwrot – prawdziwy artysta. Dziś się tak nie mówi, mówi się: aktor, pianista, reżyser. Określamy w ten sposób profesję. Zawężamy i precyzujemy. Natomiast w słowie artysta, nie zawsze kryje się profesja. Było to określenie predyspozycji psychicznych. Określenie poważne, wręcz patetyczne, a czasami żartobliwe. Oznaczało tyle, co marzyciel, fantasta. Wanda Warska śpiewa, ale nie tylko śpiewa. Jest fascynującą osobowością, ma rzadką umiejętność  wytwarzania własnej, niepowtarzalnej atmosfery. Ciepła, sympatyczna, jednocześnie trochę dziwaczka, taki kot, który chadza własnymi drogami.”
Tak o Wandzie Warskiej pisała w latach sześćdziesiątych Agnieszka Osiecka.

„Cellotapes” to zbiór utworów na wiolonczelę (często nagrywaną na wiele nakładających się  ścieżek) i subtelną elektronikę. Także gra słów: tytuł w języku angielskim oznacza po prostu „taśmy klejące”, a zamysłem Michała Pepola jest, aby te „taśmy” były ideą spinającą różne gatunkowo utwory w spójną całość: Bach vs. współczesność, fonograficzna premiera słynnej kompozycji Pawła Mykietyna, kultowe dzieła europejskiego i amerykańskiego minimalizmu. I - przede wszystkim - nowa, autorska muzyka, którą Pepol już teraz kreśli swoje działania w przyszłości.

Prawdziwa perła dla tych, którzy przez lata bezskutecznie poszukiwali kolęd w fenomenalnej interpretacji zespołu wokalnego Il Canto! Dzięki Polskiemu Radiu ukazuje się reedycja wydanej w 1992 roku płyty światowej sławy polskich artystów, o których w samych superlatywach pisał, chociażby prestiżowy dziennik "Washington Post".

Album "Najpiękniejsze kolędy Il Canto" zawiera 26 kolęd, które wokaliści Il Canto przepięknie zaśpiewali w kilku językach, oprócz polskiego, choćby po angielsku, niemiecku i francusku. Barbara Janowska, Wanda Laddy (soprany), Robert Lawaty (kontratenor), Cezary Szyfman (baryton), Mariusz Gebel (kontratenor; w utworach: 9, 11, 13, 14, 15, 16) i Michał Straszewski (bas, kierownik zespołu), z wielkim kunsztem i ogromnym wyczuciem zinterpretowali między innymi "Wśród nocnej ciszy", "Lulajże Jezuniu", "Oj maluśki, maluśki", "Stille Nacht", "The Little Drummer Boy", czy "Entre le boeuf et L’âne".

Na płycie "Najpiękniejsze kolędy Il Canto" wrażenie robi nie tylko niesamowity warsztat muzyków Il Canto, lecz również swoboda wykonania oraz niesamowite brzmienie, które sprawia, że słuchacz odnosi wrażenie, iż to jedna osoba śpiewa sześcioma głosami, bo tak wspaniale się one ze sobą spajają. Warto przypomnieć, że niektóre zawarte na albumie wykonania kolęd, zarejestrowane w 1991 roku, uznane zostały za modelowe.

Imponujący dorobek Studia Jazzowego Polskiego Radia pod kierownictwem Jana Ptaszyna Wróblewskiego z lat 1969-1978, a także późniejsze nagrania wielkiego polskiego jazzmana, zebrano w obszernym, pięciopłytowym wydawnictwie, które przygotowane zostało z okazji 95-lecia Polskiego Radia.

Ponad cztery godziny najwyższej jakości jazzu zostały zamknięte w pięciu krążkach. Wyboru nagrań dokonał osobiście Jan Ptaszyn Wróblewski, wybitna postać sceny jazzowej, laureat Nagrody Mediów Publicznych. Niemal wszystkie kompozycje ukazują się na płytach po raz pierwszy. W sporej części to wykonania bigbandowe, bo właśnie w tej formie funkcjonowało Studio Jazzowe Polskiego Radia, które powstało w 1968 roku, a zaczęło funkcjonować rok później. Ta wspaniała orkiestra nie tylko nagrywała w studiu, ale występowała na festiwalach w kraju i za granicą – w Norwegii, Szwecji, Finlandii, w Niemczech i na Węgrzech.

Do Studia Jan Ptaszyn Wróblewski zapraszał najwybitniejszych przedstawicieli polskiej sceny jazzowej. Byli to m.in.: Krzysztof Komeda, Zbigniew Seifert, Zbigniew Namysłowski, Wojciech Karolak, Janusz Muniak, Włodzimierz Nahorny, Andrzej Trzaskowski czy Tomasz Stańko. Nagrania bigbandowe ostatniego z wymienionych to chyba największa fonograficzna sensacja wydanego boxu – znalazło się na nim aż 11 utworów Stańki, w których kompozytor i muzyk zachwyca biegłością w traktowaniu klasycznej bigbandowej materii i skonfrontowaniem jej z awangardową, freejazzową estetyką.

Piotr Sałajczyk wielokrotnie nagradzany pianista i kameralista, a także ceniony pedagog, zaliczany do grona najwybitniejszych polskich wykonawców swojej generacji, zainteresował się twórczością Mieczysława Weinberga przy okazji zbliżania się setnej rocznicy urodzin kompozytora. Jedną z pasji Sałajczyka, który ma na koncie wiele prawykonań muzyki najnowszej, jest przywracanie salom koncertowym twórczości kompozytorów nieco zapomnianych.

Sonaty Mieczysława Weinberga na tyle zainspirowały Piotra Sałajczyka, że w roku 2019 włączył na stałe do swojego repertuaru koncertowego siedem spośród nich. Powołał też do życia Weinberg Trio, które oprócz niego tworzą skrzypek Szymon Krzeszowiec i wiolonczelista Arkadiusz Dobrowolski. Panowie koncertują wspólnie do dziś.

Po raz pierwszy w fonograficznej historii Męskiego Grania oddajemy w Państwa ręce płytę, która stanowi specjalny dodatek do podstawowego albumu „Męskie Granie 2017”. Nadaliśmy mu tytuł „Dogrywka”.

Album „Męskie Granie 2017” to jedna z najczęściej kupowanych polskich składanek w ostatnim czasie, a utwory singlowe zdobywają szczyty list przebojów. „Dogrywka” to ponad godzina fantastycznej muzyki - niepublikowane wcześniej, koncertowe wersje największych przebojów Gwiazd polskiej sceny muzycznej.

Dzięki tym kilkunastu utworom powracamy na prestiżowe sceny koncertowe w naszym kraju - między innymi do występów Artystów, którzy prezentują na tym albumie własny, wykonany brawurowo, repertuar.

W 2013 roku Polskie Radio wydało czteropłytowy album będący praktycznie antologią polskiej piosenki powojennej. Okazją była 65. rocznica powstania sieci Klubów Międzynarodowej Prasy i Książki znanej jako EMPIK. Wydawnictwo spotkało się z bardzo życzliwym przyjęciem miłośników polskiej piosenki i w krótkim czasie osiągnęło status złotej płyty. To podsunęło wydawcom myśl, aby na zakończenie obchodów rocznicy EMPIK-u wydać kolejną część antologii w oparciu o te same zasady tzn. jedna piosenka reprezentuje jeden rok.

Druga część albumu swą premierę miała 12 grudnia 2014 roku.  Składa się z czterech płyt, na których znalazły się utwory znakomitych autorów: Agnieszki Osieckiej, Wojciecha Młynarskiego, Grzegorza Ciechowskiego, Jacka Cygana, Edyty Bartosiewicz i kompozytorów: Władysława Szpilmana, Katarzyny Gaertner, Marka Grechuty, Czesława Niemena. Odnajdziemy wielkich wykonawców, którzy kształtowali polską piosenkę przez 65 lat jej istnienia: Anna German, Ewa Bem, Edyta Geppert, Martyna Jakubowicz, Anna Maria Jopek, Obywatel G.C.

„My” to studyjna płyta legendarnego zespołu IRA, której premiera zbiegła się z jubileuszem 30-lecia pracy artystycznej tej rockowej formacji. Usłyszymy mocne, gitarowe brzmienia. Nie zabraknie też nastrojowych utworów, jak znany już singiel „Wybacz”.

Na płycie znajduje się dziesięć utworów okraszonych jednością, dynamizmem i energią, doskonale oddających atmosferę  w zespole.

„Melodie na psałterz polski” Mikołaja Gomółki nagrane przez Chór Polskiego Radia pod kierownictwem Agnieszki Budzińskiej-Bennett to ogromne przedsięwzięcie wydawnicze - promujące najznakomitszą polską muzykę dawną. Do projektu zaproszeni zostali wybitni muzycy z kraju i zagranicy, specjalizujący się w muzyce epoki, jak na przykład Marc Lewon, profesor lutni w Schola Cantorum Basiliensis czy zespół Compass Viol Consort.

„Melodie na psałterz polski” zawierają ponad 150 krótkich utworów utrzymanych w układzie czterogłosowym. Psalmy - przełożone na język polski przez Kochanowskiego i umuzycznione przez Mikołaja Gomółkę - stanowią najbardziej znane, wydrukowane za życia autora i jedyne zachowane do dziś dzieło kompozytora. Wydawnictwo to – poza ogromną wartością muzyczną ma także na celu przybliżenie piękna i bogactwa dawnego języka polskiego.

W booklecie albumu poza wnikliwymi opisami merytorycznymi znajdują się teksty wszystkich śpiewanych Psalmów w przekładzie Kochanowskiego wraz z ich wersjami angielskimi. Chór Polskiego Radia będzie realizował ten projekt etapami do 2020 roku, wydając w sumie 5 albumów dwupłytowych obejmujących całość „Melodii na psałterz polski”.

Materiał muzyczny został zarejestrowany i wydany na płycie CD. Jest to niezmiernie cenna pozycja wydawnicza i z tego powodu postanowiliśmy wydać materiał na płycie winylowej. Na longplay zamieścimy wybór kompozycji zamieszczonych na CD The First Side 1. Moto Perpetuo - 4'06 Adam Makowicz 2. Morning Stroll - 4'43 Adam Makowicz 3. Summertime - 4'47 George Gershwin 4. Swinging Ivories - 3'57 Adam Makowicz The Second Side 5. Swingland - 4'20 Adam Makowicz 6. Our Tender Moments - 4'04 Adam Makowicz 7. Don't Get Around - 5'10 Duke Ellington 8. Just One Of Those - 4'24 Cole Porter

Pięciopłytowy album z serii 65 Lat Polskiej Piosenki to zestaw wielkich przebojów z lat 1948-2013. Jest to kolejne spojrzenie na historię polskiej piosenki lat powojennych.

Pierwsze cztery płyty to muzyczno-historyczna podróż w czasie oraz znakomici wykonawcy, m.in.: Violetta Villas, Kalina Jędrusik, Mieczysław Fogg, Zbigniew Kurtycz, Skaldowie, Wojciech Młynarski, Ewa Bem, Krzysztof Krawczyk, Zbigniew Wodecki, Ania Rusowicz, IRA, Lady Pank, Soyka, Skubas. Bonusem jest piąta płyta z zapisem obszernego fragmentu koncertu poświęconego twórczości Jonasza Kofty. Koncert odbył się w studiu radiowej Trójki im. Agnieszki Osieckiej 5 czerwca 2002 roku.

Polska Nostalgia – jubileuszowa kolekcja płyt z okazji 90-lecia Polskiego Radia. Historia polskiej piosenki, utrwalona w studiach i na taśmach Polskiego Radia. Piosenki które wytrzymały próbę czasu.

Tym razem, na trzeciej już płycie z kolekcji Polska Nostalgia, muzyka jest różnorodna i głównie z lat 70-tych. Wspólnym mianownikiem są okolice jazzu i funky, ale niepozbawione takich domieszek jak bossa nova, rock czy disco. Album zawiera wielkie przeboje ("Tam, gdzie lekki wieje wiatr"), absolutne klasyki ("Deszcz w Cisnej"), ale także zupełnie zagubione i zapomniane kompozycje ("Szare kwiaty"), których dziś, po latach niebytu, słucha się jak kosmicznych odkryć. Dzięki dołączonej do albumu książeczce, poznamy też kilka ciekawych historii: utwór "Nie wiem" grupy NOVI – pierwszy raz w krajowym wydaniu płytowym, "Bossa Nova" z wokalizą Ewy Wanat – powszechnie przypisana do filmu "Polowanie na muchy", a w filmie jej nie ma, "Czarna woda, biały wiatr" – znakomita kompozycja i festiwalowe wykonanie Zdzisławy Sosnickiej z grupą Bizony.  Na płycie usłyszymy również grupę Bemibek w klasyku Lennona i McCartneya, a także Jerzego Połomskiego jakiego pewnie większość nie zna. Jerzy Połomski z utworem "Nie pierwszy raz" otwiera trzecią audycję POLSKIEJ NOSTALGII, której posłuchać powinni nie tylko Ci co mają 60+, ale przede wszystkim Ci, co mają dzisiaj 30+ i jeszcze twierdzą, że wcześniej nic nie było – naprawdę mogą się zdziwić. To jest mocny, oldskulowy zestaw utworów do głośnego słuchania, zrekonstruowany cyfrowo, najlepiej jak można było.

Album "Męskie Granie 2015" zawiera obszerny zapis czterech koncertów tegorocznej trasy. Są to zapisy koncertów z Wrocławia, Chorzowa, Poznania i Warszawy.

Na dwupłytowym albumie znalazły się niepowtarzalne wykonania artystów różnych stylów i pokoleń, a są to: Natalia Przybysz, Mela Koteluk, Maria Peszek, Nosowska, Artur Rojek, Lech Janerka, SMOLIK / KEV FOX, Curly Heads, Hey, Fisz Emade Tworzywo, Ten Typ Mes, The Dumplings, L.U.C, Molesta Ewenement i Warszawskie Combo Taneczne. Oczywiście nie mogło zabraknąć nagrań zespołu Męskie Granie Orkiestra 2015, czyli projektu stworzonego, już po raz drugi, specjalnie na potrzeby trasy na czele z pomysłodawcą Smolikiem.

Niezwykle interesująca propozycja artystyczna Antoniny Krzysztoń, artystki wyjątkowej o charakterystycznym i niepowtarzalnym głosie przy udziale pianisty jazzowego Andrzeja Jagodzińskiego, który swój akompaniament jak również produkcję solową na płycie oparł na chorale i muzyce klasycznej. Słyszalny jest również wyraźnie związek artysty z jazzem.

W efekcie powstała płyta z muzyką mistyczną. Większość utworów to kompozycje Antoniny Krzysztoń, a teksty wykorzystane m.in.: Psalm23, Hymn brewiarzowy, Bł. Honorata Koźmińskiego, Św. Franciszka, Św. Pallotiego czy Św. Bernarda z Claivaux. Płytę rozpoczyna i kończy religijna twórczość Franciszka Karpińskiego i Karola Kurpińskiego: „Kiedy ranne wstają zorze” oraz „Wszystkie nasze dzienne sprawy”. Płyta nagrana została w bazylice gostyńskiej, słychać ciszę i przestrzeń. Niezwykłe piękno.