Muzyka

Złoto i brylanty z archiwum Polskiego Radia, czyli osiem sensacyjnie odnalezionych piosenek, które w latach 1973-74 Irena Santor nagrała z Janem Ptaszynem Wróblewskim i jazzmanami.

Studio Jazzowe Polskiego Radia, z którego Jan Ptaszyn Wróblewski zrekrutował muzyków stanowiących trzon towarzyszącej Irenie Santor orkiestry, było zespołem unikalnym w skali europejskiej. Saksofonista, lider, kompozytor, aranżer i dyrygent zwykł był trzymać za ogon dwie, trzy, a nawet cztery sroki. W latach 70. Studio Jazzowe było jego poligonem, warsztatem i magazynem: konfiguracji personalnych, konwencji i pomysłów. Akompaniowało też wokalistom, choć wtedy - jak w tym przypadku - nie pod swoim dumnym szyldem, za to łącząc siły z muzykami Orkiestry Polskiego Radia w Warszawie.

Wspomina Irena Santor: „Współpracę z Ptaszynem i jego wspaniałymi wirtuozami i wspominam ze wzruszeniem i dumą! Ileż ja się od nich nauczyłam! Jakież to było inne! Niezwykłość naszych okołojazzowych piosenek polegała m.in. na tym, że nikt nie wymagał ode mnie, żebym śpiewała jazz. Oni grali po swojemu, a ja śpiewałam w moim stylu i jakoś to wszystko się ze sobą ładnie splotło.”

Złoto i brylanty z archiwum Polskiego Radia, czyli osiem sensacyjnie odnalezionych piosenek, które w latach 1973-74 Irena Santor nagrała z Janem Ptaszynem Wróblewskim i jazzmanami.

Studio Jazzowe Polskiego Radia, z którego Jan Ptaszyn Wróblewski zrekrutował muzyków stanowiących trzon towarzyszącej Irenie Santor orkiestry, było zespołem unikalnym w skali europejskiej. Saksofonista, lider, kompozytor, aranżer i dyrygent zwykł był trzymać za ogon dwie, trzy, a nawet cztery sroki. W latach 70. Studio Jazzowe było jego poligonem, warsztatem i magazynem: konfiguracji personalnych, konwencji i pomysłów. Akompaniowało też wokalistom, choć wtedy - jak w tym przypadku - nie pod swoim dumnym szyldem, za to łącząc siły z muzykami Orkiestry Polskiego Radia w Warszawie.

Wspomina Irena Santor: „Współpracę z Ptaszynem i jego wspaniałymi wirtuozami i wspominam ze wzruszeniem i dumą! Ileż ja się od nich nauczyłam! Jakież to było inne! Niezwykłość naszych okołojazzowych piosenek polegała m.in. na tym, że nikt nie wymagał ode mnie, żebym śpiewała jazz. Oni grali po swojemu, a ja śpiewałam w moim stylu i jakoś to wszystko się ze sobą ładnie splotło.”

Fonograficzne wydarzenie dekady. Blisko 40 nigdy niepublikowanych nagrań mistrza jazzowej trąbki z archiwum Polskiego Radia w 6-płytowym albumie „Tomasz Stańko - Polish Radio Sessions 1970-1991”

Najsłynniejszy polski jazzman przez wiele lat regularnie gościł w studiach nagraniowych Polskiego Radia w Warszawie. Podczas dłuższych i krótszych sesji towarzyszyli mu czołowi artyści improwizujący z Polski i zagranicy. Te taśmy - oraz niezliczone rejestracje koncertów - nigdy nie zostały opublikowane.

Z pragnienia, by miłośnikom jazzu zaprezentować nieznaną/zapomnianą/zaginioną część dorobku Tomasza Stańko, narodziła się idea wydania unikatowego boksu - radiowego portfolio trębacza, kompozytora i lidera.

Fonograficzne wydarzenie dekady. Blisko 40 nigdy niepublikowanych nagrań mistrza jazzowej trąbki z archiwum Polskiego Radia w 6-płytowym albumie „Tomasz Stańko - Polish Radio Sessions 1970-1991”

Najsłynniejszy polski jazzman przez wiele lat regularnie gościł w studiach nagraniowych Polskiego Radia w Warszawie. Podczas dłuższych i krótszych sesji towarzyszyli mu czołowi artyści improwizujący z Polski i zagranicy. Te taśmy - oraz niezliczone rejestracje koncertów - nigdy nie zostały opublikowane.

Z pragnienia, by miłośnikom jazzu zaprezentować nieznaną/zapomnianą/zaginioną część dorobku Tomasza Stańko, narodziła się idea wydania unikatowego boksu - radiowego portfolio trębacza, kompozytora i lidera.

Rockowo, biesiadnie i refleksyjnie. Do tańca i pod rozwagę. Satyrycznie i lirycznie. Nowy album PIERSI uszczęśliwi fanów i rzuci wyzwanie niedowiarkom. 

PIERSI jakie są, każdy słyszy. Od ponad czterdziestu lat w jaskrawych kolorach i ironicznie opisują absurdalną polską rzeczywistość, a zgodnie z zasadą, że nie samą satyrą człowiek żyje, tworzą też piosenki do tańca i gromadnego śpiewania w sytuacjach nieformalnych (a nawet całkiem luźnych).

Andrzej Trzaskowski na czele orkiestry STUDIO S-1 i charyzmatyczny Tomasz Stańko jako solista. Polskie Radio z dumą prezentuje wielokolorowe klejnoty z muzycznego archiwum.

Andrzej Trzaskowski (1933-98) po spektakularnych, jazzowych latach 60. - kiedy nie tylko nagrywał cenione autorskie albumy w Polsce, ale też wyrobił sobie mocną pozycję na scenie europejskiej - w kolejnej dekadzie wybrał dla siebie inną rolę: kompozytora filmowych ścieżek dźwiękowych, promotora muzyki i muzyków, edukatora oraz - przede wszystkim - dyrektora wszechstronnej i wszechobecnej na ówczesnych antenach Orkiestry Polskiego Radia i Telewizji STUDIO S-1. Zarządzał bogatym repertuarem oryginalnym i adaptowanym, pomagał w rozwoju karier, no i dyrygował w studiu nagraniowym i podczas festiwali, od Opola po Jazz Jamboree.

Słodko-gorzkie tanga w wykonaniu najsłynniejszego w Polsce zespołu przedwojennej muzyki rozrywkowej.

Jan Emil Młynarski, z tych Młynarskich: śpiewak jazz bandu, wirtuoz gry na bandżoli (oryginalnej, z Myszką Miki na skórzanej membranie, odziedziczonej po legendarnym Stanisławie Grzesiuku), perkusista, muzyczny archeolog Warszawy, elitarny jazzman, zabawiacz tłumów. Jako lider Warszawskiego Combo Tanecznego i autor radiowych audycji przeszukuje archiwa, a to, co znajduje - ocala od zapomnienia.

Repertuar jego zespołu to w lwiej części  utwory z okresu międzywojennego i wcześniejsze. Piosenki z rodowodem, jak sam nazwa zespołu wskazuje, warszawskim, retro-oktet prezentuje w brzmieniu współczesnym (jeśli chodzi o kwestie techniczne) i w aranżacjach bliskich oryginalnym (gdy idzie o kwestie artystyczne). Przed blisko stu laty bawiły i wzruszały publiczność rewii, gości dansingów i bywalców podwórkowych potańcówek. Teraz bawią i wzruszają, w zasadzie, wszędzie i o każdej porze.

Nowy album zjawiskowej pianistki, kompozytorki i liderki, czyli trzy kwadranse jazzu, który przykuwa uwagę, zachwyca i skłania do przemyśleń.

Aga Derlak: dumna posiadaczka trzech Fryderyków, absolwentka Berklee College of Music w Bostonie, ambasadorka polskiego jazzu na całym świecie, wirtuozka i edukatorka, od lat liderka własnego tria.

Jej najnowsze dzieło to jazzowy album koncepcyjny o odmienności. Zaczerpnięte z nauki o neuropsychologii słowo tytułowe odnosi do różnic w funkcjonowaniu mózgu. Neuroatypowość to odbiegające od normy reagowanie na bodźcie, prowadzenie narracji, odbierania rzeczywistości i jej interpretowanie.

Aga Derlak: Nic tutaj nie wpisuje się w normę. Okładka albumu jest jej tyłem, tył przodem; tytuły zapisane są niepoprawnie, kompozycje przenikają się, by pojawić się ponownie ulegając po drodze przekształceniom. Coś, co wychodzi poza zbiór ogólnoprzyjętych reguł, stawia odbiorcę przed wyzwaniem wyzbycia się normatywnego patrzenia i zaakceptowania nowych, niezrozumiałych definicji i znaczeń.

Złoto z archiwum Polskiego Radia, czyli pierwsze studyjne nagrania tria Mieczysława Kosza. Kilka kompozycji autorskich, popularne piosenki i… Thelonious Monk!

Pierwsze trzy utwory na nowej płycie (znane już z wydanej kilka lat temu kompilacji „Piano solo, duo, trio”) to autorskie kompozycje Kosza, zarejestrowane w radiowym studiu 28 października 1968 r. To muzyka śmiała i ponadczasowo nowoczesna, sygnalizująca wielkie artystyczne ambicje, dramaturgicznie i wykonawczo doskonała.

Kolejnych sześć utworów (umowna strona B) to zapis sesji z 2 lutego 1968 r. Zespół gra w bardziej tradycyjny, swingujący sposób. Tak Kosz uwodził słuchaczy: błyskotliwymi interpretacjami polskich i amerykańskich standardów oraz swoim numerem popisowym: arią z operetki „Das Land des Lächelns” („Kraina uśmiechu”), znaną w Polsce pod tytułem „Twoim jest serce me”.

Album ukazuje się na płycie kompaktowej, której okładkę zaprojektował Dawid Ryski.

Płyta Polskiego Radia jest drugą z serii prezentującej wcześniej niepublikowane, koncertowe i studyjne nagrania Mieczysława Kosza jako solisty, lidera własnego zespołu i sidemana.

Rozpisana na dziesięć piosenek opowieść Limboskiego o współczesnym świecie, kraju nad Wisłą oraz człowieku w miłosno-sceptycznym związku z rzeczywistością XXI wieku.

Przez ostatnich pięć lat - tyle czasu minęło od premiery jego ostatniego albumu z piosenkami po polsku - Limboski był… bardzo zajęty. Po wybuchu pandemii, gdy w Polsce zamarło życie koncertowe, wyjechał do Berlina. Z początku pracował poza branżą muzyczną, ale szybko do niej wrócił - jako wykładowca British and Irish Institute for Modern Music (BIMM), właściciel własnego studia nagraniowego, no i, przede wszystkim, jako aktywny twórca. Wydał trzy albumy z coverami (cykl„Home Tapes”) i świetną, angielskojęzyczną płytę „Duality” w duecie z Amerykaninem Rev.Reyem. I stale tworzył nowe, w pełni autorskie piosenki. Last but not least: dwukrotnie został ojcem.

„Z partyjnym pozdrowieniem. 12 hitów w stylu lambada hardcore”

Polskie Radio z nostalgicznym pozdrowieniem prezentuje wyjątkową - bogato ilustrowaną i wspaniale brzmiącą - winylową reedycję pierwszej – legendarnej płyty Big Cyca.

Już to grali, i to wiele razy, bo od premiery jednego z najbardziej popularnych albumów epoki wczesnego Balcerowicza niedługo minie 35 lat (słownie: trzydzieści pięć). Rock and roll w postaci czystej, prostej i szczerej. Przeboje, o których w czasach bez Internetu i telefonów komórkowych wieści docierały do wsi, miasteczek i metropolii. Słowa, które znali duzi i mali. Melodie, które niesione wiatrem ustrojowych i gospodarczych zmian trafiły pod strzechy, blachy i dachówki.

Pierwszy nakład „Z partyjnym pozdrowieniem…” wydało w 1990 państwowe wówczas przedsiębiorstwo Polskie Nagrania „Muza” pod utworzonym specjalnie na tę okazję szyldem Pomarańczowa Muza (oczywista aluzja do legendarnej Pomarańczowej Alternatywy). Były to czasy, gdy dobre płyty sprzedawały się w imponujących, idących w dziesiątki tysięcy egzemplarzy nakładach. Oficjalnie, bo kwitł już rynek piracki, dzięki któremu w ręce nastoletnich Polaków trafiły kolejne setki tysięcy, przeważnie marnie wyglądających i jeszcze gorzej brzmiących fonogramów.

Upamiętnienie światowej sławy dyrygenta i kompozytora oraz mistrzowski popis czołowych polskich zespołów symfonicznych: Orkiestry Polskiego Radia w Warszawie i NOSPR w Katowicach.

Gdyby nie wypadek, któremu podczas wojny uległ w rodzinnym Lwowie, Stanisław Skrowaczewki (1923-2017) zostałby zapewne pianistą-wirtuozem. Kontuzjowany w obie dłonie poświęcił się jednak komponowaniu i dyrygowaniu orkiestrami - i jeszcze przed trzydziestką osiągnął spektakularne, europejskie sukcesy. Pracował w Krakowie, Wrocławiu, Katowicach i Warszawie, w Paryżu studiował u Nadii Boulanger, zdobywał laury międzynarodowych konkursów kompozytorskich i dyrygenckich. W 1956 r. poprowadził orkiestry z Cleveland, Nowego Jorku, Pittsburgha i Cincinnati, a w 1960 r. podjął decyzję o pozostaniu w USA na stałe. Zamieszkał w Minneapolis, gdzie szefował orkiestrze symfonicznej i skąd coraz częściej wyjeżdżał na zaproszenia filharmonii i oper w Nowym Jorku, Berlinie, Wiedniu, Londynie, Amsterdamie, Paryżu, Tokio… Nagrał dziesiątki płyt (zasłynął zwłaszcza interpretacjami monumentalnych dzieł austriackiego neoromantyka Antona Brucknera), nigdy też nie przestał pielęgnować związków z ojczyzną - zwłaszcza w ostatnich dekadach swojego życia był w Polsce częstym - witanym z honorami - gościem.

Kasia Moś olśniewa skalą wokalnego talentu, wszechstronnością muzycznych zainteresowań i odwagą artystycznych wyborów. Jej czwarty, autorski album to podsumowanie życia w blasku koncertowych sal i w zaciszu studiów nagraniowych, swoisty pamiętnik fascynacji, poszukiwań i przyjaźni. To świadectwo niewysłowionej - jak podpowiada tytuł płyty - wdzięczności wobec przyjaciół za dzielenie się pomysłami, wizjami i marzeniami. 

Kasia Moś: „Ten album jest klamrą, która podsumowuje niezwykle aktywny, czasem wręcz szaleńczo rozpędzony etap mojego o życia. Wybierając piosenki, z których większość jest już dobrze słuchaczom znana, czułam się jak nastoletnia dziewczyna, która nagrywa składankę na kasetę magnetofonową, żeby słuchać jej ze znajomymi na prywatce albo w samotności, ze słuchawkami na uszach, w ciemności, kiedy chce się wspominać piękne chwile.”

Kasia Moś olśniewa skalą wokalnego talentu, wszechstronnością muzycznych zainteresowań i odwagą artystycznych wyborów. Jej czwarty, autorski album to podsumowanie życia w blasku koncertowych sal i w zaciszu studiów nagraniowych, swoisty pamiętnik fascynacji, poszukiwań i przyjaźni. To świadectwo niewysłowionej - jak podpowiada tytuł płyty - wdzięczności wobec przyjaciół za dzielenie się pomysłami, wizjami i marzeniami. 

Kasia Moś: „Ten album jest klamrą, która podsumowuje niezwykle aktywny, czasem wręcz szaleńczo rozpędzony etap mojego o życia. Wybierając piosenki, z których większość jest już dobrze słuchaczom znana, czułam się jak nastoletnia dziewczyna, która nagrywa składankę na kasetę magnetofonową, żeby słuchać jej ze znajomymi na prywatce albo w samotności, ze słuchawkami na uszach, w ciemności, kiedy chce się wspominać piękne chwile.”

Muzyka Chopina, Elsnera i Dobrzyńskiego, 150-letni angielski fortepian i małżeński duet wirtuozów. Grając na cztery ręce, Agnieszka i Krzysztof Książkowie stworzyli album bez precedensu w światowej fonografii.

Ukochany kompozytor Polaków miał zaledwie 16 lat, gdy - nie bez wpływu Józefa Elsenera, swojego nauczyciela w warszawskim Konserwatorium, który z upodobaniem pisał muzykę na cztery ręce - przeniósł na papier wariacje na temat „Pieśni Moore’a” niemieckiego kompozytora Ferdynanda Riesa. Młodzieńczy rękopis geniusza, stworzony trochę dla zabawy, a trochę z towarzyskiej konieczności, nigdy nie trafił do druku. Jego fragmenty odnalazły się dopiero w latach 60. XX wieku, a całość zrekonstruował pianista i kompozytor Jan Ekier. I choć trwający ok. 7 minut utwór nie jest częścią chopinowskiego, żelaznego kanonu, to dla współczesnych, młodych artystów okazał się pretekstem, by stworzyć fascynującą opowieść o salonowym muzykowaniu w Warszawie w początkach XIX wieku.

Najsłynniejsze nagranie koncertowe w historii polskiego rocka. Ponad 40 lat po premierze do sklepów trafia dwupłytowe, winylowe wznowienie drugiego albumu Perfectu.

Październikowy wieczór ’82. Na dworze ciemna i zimna noc stanu wojennego, a w warszawskim klubie Stodoła blask i żar. Gra zespół Perfect w pierwszym, legendarnym składzie: na gitarach Zbigniew Hołdys i Andrzej Urny, na gitarze basowej Andrzej Nowicki, na perkusji Piotr Szkudelski. Przy mikrofonie Grzegorz Markowski, do niedawana obiecujący aktor teatralny, dziś bóg rocka, spocony, z obnażonym torsem, owijający sobie publiczność wokół palca.

Po przerwie wymuszonej przez komunistyczne władze był to pierwszy koncert zespołu, którego słuchała cała Polska. Nakład debiutanckiego albumu z niezapomnianą białą okładką sięgnął trzystu tysięcy egzemplarzy. W radiu tej muzyki nie można było usłyszeć, ale grało się ją na każdej prywatce, aż do zdarcie płyty. Posłuchać jej na żywo było marzeniem każdego nastolatka.

Henryk Miśkiewicz, wiek: 70+, zawód: geniusz saksofonu altowego. „Come Back…” to pierwszy w jego trwającej ponad pół wieku karierze album z big bandem i… zaskakujący powrót do przeszłości.

W ciągu trwającej ponad 50 lat kariery Henryk Miśkiewicz wszedł na większość szczytów, o jakich może marzyć polski jazzman: tworzył bestsellerowe płyty na czele zespołów małych
i dużych, zdobywał Fryderyki, (w tym Złotego za dorobek życia), występował z orkiestrami symfonicznymi, z którymi wykonywał kompozycje napisane specjalnie dla niego, nagrywał
i koncertował u boku światowych gwiazd. Ukochany saksofonista Polaków, który nigdy nie stracił radości z muzykowania, szczyci się wyjątkowym, momentalnie rozpoznawalnym tonem. Gładkość i słodycz improwizowanych, bajecznie melodyjnych fraz jego altu, sąsiaduje tu z zadziorną nonszalancją i muzyczną agresją. Kombinacja doskonała.

Kompozytor i multiinstrumentalista Damian Sikorski debiutuje jako lider własnego Projektu i autor albumu, dzięki któremu obraz polskiej muzyki wzbogaca się o dziesięć alt-popowych perełek.

Damian Sikorski gra na wielu instrumentach (ale przede wszystkim na gitarze basowej), komponuje i pisze teksty piosenek. Jako dziennikarz radiowej Czwórki w autorskich audycjach łowi nowe talenty (akcja „Wydaj płytę z Będzie głośno!”) i prezentuje te już uznane. Był członkiem zespołów Menski, Nocny Stróż i Quidam, koncertował u boku Colina Bassa z legendarnej grupy Camel, występuje jako basista w koncertowym składzie hip-hopowej grupy Hemp Gru. Teraz - krótko po 40. urodzinach - świętuje premierę albumu, na którym podsumowuje doświadczenia (muzyczne i życiowe), spełnia marzenia i ujawnia swoją artystyczną wrażliwość.

Anna Rusowicz prezentuje album wypełniony słonecznym blaskiem, życiową mądrością i paradą muzycznych wspaniałości.

„Dziewczyna Słońca” to dziesięć piosenek zainspirowanych muzycznym bogactwem hippisowskiej złotej ery przełomu lat 60. i 70. XX wieku. Wokalistce towarzyszy zespół wirtuozów, którzy podróżują z nią po ścieżkach soulu, rocka, rhythm and bluesa, gitarowego popu, a nawet jazzu.

Anna Rusowicz prezentuje album wypełniony słonecznym blaskiem, życiową mądrością i paradą muzycznych wspaniałości.

„Dziewczyna Słońca” to dziesięć piosenek zainspirowanych muzycznym bogactwem hippisowskiej złotej ery przełomu lat 60. i 70. XX wieku. Wokalistce towarzyszy zespół wirtuozów, którzy podróżują z nią po ścieżkach soulu, rocka, rhythm and bluesa, gitarowego popu, a nawet jazzu.

Poezja, jazz i autorski slalom między muzycznymi stylami - Tadeusz Olchowski śpiewa o dojrzałej miłości, przemijaniu, godzeniu się z losem i ulotnych chwilach zachwytu.

Nie uczestniczy w wyścigu zwanym show-biznesem, za to pielęgnuje swoje literackie i muzyczne pasje, ciesząc się uznaniem słuchaczy, którzy poznali go kilka lat temu dzięki piosence „Janusze”, przewrotnym wyznaniu sympatii wobec statystycznego rodaka. Kompozytorskie, autorskie i wykonawcze doświadczenie, zdobywane tu i tam przez kilka dekad pracy fortepianie i mikrofonie, Tadeusz Olchowski wykorzystał, przygotowując w 2021 r. debiutancki album „Tadek”. Kontynuacja - czyli „Poczekalnia” - dokumentuje nie tylko rozwój muzycznej wizji, ale i zmianę lirycznej optyki: tym razem osią opowieści zawartej w piosenkach są uczucia.

Słoneczny rock and roll, przy którym fale we Władysławowie i Chałupach dorównują tym z Waikiki , a zabawa po udanym surfowaniu kończy się później niż zaczyna nowy dzień.

Zombi to bezlitosny i bezrozumny żywy trup, ale złowieszczy tytuł płyty jest tak naprawdę wołaniem o przebudzenie i czerpanie radości z życia, uwolnienie się z oplatających nas - dosłownie i metaforycznie - kabli, telefonów, tabletów i laptopów. Dla członków warszawskiego tria - po godzinach fanatyków wysokiej fali - motywacją do tworzenia (i głównym motywem albumu) była i jest ucieczka od technologii do człowieczeństwa, natury i… surfingu.

Lora Szafran zaprosiła do nagrania płyty dwoje gości – saksofonistę Henryka Miśkiewicza (którego słyszymy w „Tomaszowie” i piosence „Groszki i róże”) oraz śpiewającą Agę Zaryan (z którą panie zaśpiewały w duecie „Grande Valse Brillante”). Ta ostatnia powiedziała o Szafran: U Lory najważniejsze są szczerość i bycie sobą. Taka jest Lora Artystka i Lora Człowiek! Słychać to w każdej piosence na tej płycie!

Tamara Granat (laureatka prestiżowych konkursów pianistycznych, animatorka kultury i wieloletnia liderka DUO GRANAT) i Adrian Kreda (obecnie dziekan w Konserwatorium Muzycznym
w szwajcarskiej Genewie) znają się od 35 lat. Podzielają pasję do gry w duecie i potrzebę realizacji ambitnych, nietuzinkowych przedsięwzięć. Są m.in. autorami opracowania tango operity Astora Piazzolli „Maria de Buenos Aires” na dwa fortepiany, głos, parę taneczną i perkusję, jako pierwsi w Polsce zaprezentowali koncert Maksa Brucha op. 88a (z wenezuelskim dyrygentem Gerardo Estradą i Orkiestrą Symfoniczną Filharmonii Częstochowskiej), grywają koncerty z orkiestrami i recitale na całym świecie, prezentując zarówno autorskie wizje i projekty, jak i repertuar klasyczny; nagrywają płyty oraz programy radiowe i telewizyjne, prowadzą międzynarodowe kursy mistrzowskie; nie stronią od muzyki popularnej (program „Melodie dużego ekranu”).

„Melodies. The Magic Mountain” jest drugą płytą tego składu, którego członkowie zdążyli się już zaprezentować fanom jazzu w kilkunastu krajach, na trzech kontynentach, jako wrażliwi artyści o niezwykle lirycznym podejściu do tworzonej przez siebie muzyki.

Duet autorski Jeremi Przybora – autor tekstów i Jerzy Wasowski – kompozytor pojawił się ze swoim Kabaretem w Telewizji Polskiej, wkrótce po jej powstaniu, jesienią 1958 roku. Przez kolejne osiem lat twórcy regularnie dostarczali widzom znakomitą rozrywkę, snując opowieści, sami wykonując swoje utwory oraz zapraszając do ich wykonania wschodzącą elitę polskich aktorów: Kalinę Jędrusik, Barbarę Krafftównę, Aleksandrę Śląską, Krystynę Sienkiewicz, Irenę Kwiatkowską, Wiesława Michnikowskiego, Mieczysława Czechowicza, Wiesława Gołasa, Edwarda Dziewońskiego, Bohdana Łazukę i jeszcze kilkoro innych.

Wykształcony w Państwowym Policealnym Studium Wokalno-Aktorskim przy Teatrze Muzycznym w Gdyni, a potem na Wydziale Wokalno-Aktorskim Akademii Muzycznej w Gdańsku aktor i wokalista Marek Kaliszuk zagrał do roku 2015 ponad dwadzieścia ról w Teatrze Muzycznym w Gdyni i kilka w spektaklach innych teatrów muzycznych w Polsce.

Kiedy w roku 2014 roku bezapelacyjnie wygrał drugą edycję programu Twoja twarz brzmi znajomo, a jego metamorfozy z wcieleniem się w rolę Marii Callas na czele przeszły do historii show zrozumiał, że czas odejść od przeszłości musicalowej.

Krążek „Wszystkiemu wbrew” jest piątą w karierze i czwartą wydawaną przy współudziale Polskiego Radia płytą zespołu NaVi. Czas biegnie szybko i jubilat – Paweł Poszytek, lider i gitarzysta grupy – z zaskoczeniem zdał sobie w pewnej chwili sprawę, że w tym roku mija trzydzieści lat od kiedy po raz pierwszy zaistniał na zawodowej scenie z zespołem RADIO 24.

By swój jubileusz świętować możliwie najbardziej godnie, Poszytek poprosił o udział w nagraniu najnowszej płyty swego obecnego składu czworo wokalistów, którzy w różnych momentach istnienia NaVi spełniali się przy mikrofonie zespołu, czy to w studiu, czy na koncertach. Wszyscy łatwo zgodzili się uhonorować jubileusz lidera i tak powstał zestaw dziesięciu utworów, skomponowanych i napisanych przede wszystkim przez Pawła Poszytka i perkusistę NaVi – Przemka Kuczyńskiego.

W kolejnych piosenkach słyszymy obecną wokalistkę NaVi – Annę Rosochacką, która wykonuje tytułowy utwór płyty: „Wszystkiemu wbrew” i jeszcze dwie inne piosenki oraz śpiewających po dwa razy Grzegorza Wilka i Sonię Stochmiałek, aż wreszcie w zamykającej płytę piosence „Statki”, której premiera towarzyszy pojawieniu się krążka w przestrzeni cyfrowej i tradycyjnych sklepach, słyszymy Anię Szarmach.

Oto drugi zestaw nagrań Mieczysława Kosza wynalezionych w Archiwum Polskiego Radia. Szesnaście utworów zarejestrowanych w latach 1967-1971, głównie w studiach Polskiego Radia, dwa zaś pochodzą z recitalu Kosza w warszawskiej Filharmonii Narodowej podczas Jazz Jamboree ’70. Nagrania te nigdy wcześniej nie były prezentowane na płytach.

Połowa z proponowanych utworów jest autorstwa Mieczysława Kosza. Reszta to jazzowe standardy, popowe hity polskie i zagraniczne, a nawet nokturn Ferenca Liszta i melodia ludowa. Wszystkie interpretowane przez Kosza w sposób niedostępny nikomu innemu. Muzyka była dla tego pianisty sposobem wyrzucenia z siebie kłębiących się w nim emocji, nie zaś patentem na wirtuozerskie tanie sztuczki.

Premierowo ten zestaw nagrań z lat 1962-1980 ukazał się w listopadzie 2011 roku nakładem Agencji Muzycznej Polskiego Radia w formie tradycyjnej płyty CD, a właściwie dwupłytowego albumu. Wzbudził wówczas, z racji swojej zawartości, wielkie zainteresowanie wśród fanów Czesława Niemena i publicystów zajmujących się muzyką. Co najważniejsze, fani i zwolennicy twórczości Niemena zagłosowali przy pomocy portfeli i album „Pamiętam ten dzień” pokrył się platyną. Dziś jest to dobro niemal nie do zdobycia na rynku, a na aukcjach w Internecie cena tego wydawnictwa dochodzi do 500,- złotych.

Piąta część, ostatnia, obejmuje nagrania Psalmów proroczych i części trzeciej Psalmów błagalnych (CD 1) oraz Psalmów Pochwalnych (CD 2).

Grupę Psalmów błagalnych zamyka dziesięć pozostałych utworów, po dwudziestu sześciu prezentowanych w poprzednich częściach wydawnictwa. Dominującym motywem tych psalmów jest wołanie o ratunek i zmiłowanie. Psalmy prorocze wyrażają zaś nadzieję i oczekiwanie na przyjście Mesjasza. Ostatnia część „Opera omnia” Mikołaja Gomółki to Psalmy pochwalne. To hymny kierowane bezpośrednio do Stwórcy, opisujące dzieła, jakich Bóg dokonał dla przeszłych pokoleń.

Na płytach, oprócz Chóru Polskiego Radia, występują też goście: Elisabeth Rumsey – viola basowa, Andrzej Mikołaj Szadejko – pozytyw i Maciej Gocman – śpiew na CD 1 oraz sama Agnieszka Budzińska-Bennett – śpiew/harfa gotycka i zespół instrumentów dawnych Compass Viol Consort na CD 2.

1 marca 1937 roku, pod kierownictwem pisarza i poety Zenona Kosidowskiego, uruchomiona została radiostacja Warszawa II. Tę właśnie datę przyjmuje się jako dzień narodzin radiowej Dwójki.

Przez cały 2022 rok Program 2 Polskiego Radia celebruje 85. rocznicę powstania. Fonograficznym zwieńczeniem obchodów jest ukazujący się w limitowanym nakładzie 1000 egzemplarzy (ręcznie numerowanym), wyjątkowy, dwupłytowy album winylowy, zatytułowany „85 lat Dwójki”, którego mecenasem jest Polska Fundacja Narodowa.

Na każdej z czterech stron dwóch winylowych płyt znalazły się muzyczne perełki, choć niezwykle trudnym zadaniem był wybór nagrań z przebogatej muzycznej historii Programu 2.

Eugenia Umińska i Grzegorz Fitelberg należeli do najbliższych muzycznych przyjaciół Karola Szymanowskiego. Skrzypaczka włączała do swojego repertuaru wszystko, co Szymanowski napisał na ten instrument. W 1951 roku wraz z odrodzoną orkiestrą radiową w Katowicach pod dyrekcją Grzegorza Fitelberga nagrała dla Polskiego Radia oba Koncerty skrzypcowe Szymanowskiego. II Koncert skrzypcowy op. 61 znajduje się na STRONIE A wydawnictwa.

Piąta część, ostatnia, obejmuje nagrania Psalmów proroczych i części trzeciej Psalmów błagalnych (CD 1) oraz Psalmów Pochwalnych (CD 2).

Grupę Psalmów błagalnych zamyka dziesięć pozostałych utworów, po dwudziestu sześciu prezentowanych w poprzednich częściach wydawnictwa. Dominującym motywem tych psalmów jest wołanie o ratunek i zmiłowanie. Psalmy prorocze wyrażają zaś nadzieję i oczekiwanie na przyjście Mesjasza. Ostatnia część „Opera omnia” Mikołaja Gomółki to Psalmy pochwalne. To hymny kierowane bezpośrednio do Stwórcy, opisujące dzieła, jakich Bóg dokonał dla przeszłych pokoleń.

Na płytach, oprócz Chóru Polskiego Radia, występują też goście: Elisabeth Rumsey – viola basowa, Andrzej Mikołaj Szadejko – pozytyw i Maciej Gocman – śpiew na CD 1 oraz sama Agnieszka Budzińska-Bennett – śpiew/harfa gotycka i zespół instrumentów dawnych Compass Viol Consort na CD 2.

Archiwa muzyczne Polskiego Radia skrywają prawdziwe perełki! Czasem trzeba zbiegu kilku nieoczywistych wątków, by takie nagrania dotarły do szerokiego kręgu słuchaczy. To właśnie historia płyty „Dotyk” Renaty Lewandowskiej!

W 2015 roku, kilkunastoletni wówczas Krystian Zieliński usłyszał i zobaczył Renatę Lewandowską w telewizyjnych nagraniach z opolskiego festiwalu w roku 1977. Przez kilkanaście miesięcy poszukiwał kontaktu do Artystki, którą odnalazł dopiero w 2017 roku w… USA, jako malującą artystkę Renatę Roberts, która śpiewać przestała czterdzieści lat wcześniej.

„Biało-Czerwona Podziemna 1939-1963” to najnowsze wydawnictwo Polskiego Radia, z serii tożsamościowych albumów fonograficzno-ikonograficznych, które ukaże się pod patronatem Rady Mediów Narodowych 3 listopada 2022 roku. Album tworzą dwie płyty CD oraz obszerny booklet.

Album „Zobaczmy siebie” został nagrany i wyprodukowany w renomowanym studiu BLACK KISS RECORDS Arka Kopery, które zrealizowało i zmiksowało sesje we współpracy z muzykami zespołu. Do produkcji albumu zaproszono Pako Sarra, Radka Owczarza (piękny loop perkusyjny w utworze „Nie bój się”) i Borysa Sawaszkiewicza (partie klawiszowe).

Płyta powstawała długo, bez pośpiechu, w spontaniczny sposób . CHEAP TOBACCO od lat podąża własną drogą muzyczną, unikając kompromisów artystycznych, konsekwentnie wyrażając swoją muzyką i tekstami, to co w danym momencie czują i czym chcą się podzielić z fanami. Dla jednych to alternatywa, dla drugich dobry współczesny pop oparty na starej szkole rockowo-bluesowej, z której czerpią pełnymi garściami.

„Orkiestra Podróżniacy powstała w 2023 roku przy Ogniskach Muzyki Tradycyjnej w Zdziłowicach i Goraju, prowadzonych przez Fundację Piszczałka.

Zespół kontynuuje przeszło stuletnią już tradycję roztoczańskich orkiestr dętych, grając starodawny repertuar taneczny, marszowy i obrzędowy. W orkiestrze gra obecnie 21 młodych muzykantek i muzykantów w wieku od 9 do 15 lat, pochodzących ze Zdziłowic, Latyczyna, Chrzanowa, Wólki Batorskiej, Zagród i Sułowca. Tradycyjnego repertuaru uczą się od starszych orkiestrantów ze słynnych Orkiestr Dętych ze Zdziłowic i Goraja.

Podróżniacy są laureatami Ogólnopolskiego Konkursu Kapel i Śpiewaków w Kazimierzu, konkursu “Muzyczne Źródełko” organizowanego przez Radiowe Centrum Kultury Ludowej i konkursu “Stara Tradycja” Festiwalu Wszystkie Mazurki Świata.

Na ich debiutanckiej płycie usłyszycie m.in. tradycyjne polki, oberki, podróżniaki, foxtroty i walce, ale też kolędę, marsz, kołysankę, pieśni maryjne, legionowe i żniwne. “Chodźwa!” to podróż przez sezon z życia młodego orkiestranta – materiał podzielony jest na poszczególne pory roku, w których granie do tańca przeplata się ze świętami i sytuacjami z obrzędowego kalendarza. Towarzyszymy Podróżniakom w ich muzycznej codzienności, w której czasami na granie trzeba wstać wcześnie rano w zimowy mróz, innym zaś razem trąbić do późnych godzin w gorącą letnią noc.

Europa 67/21 to najnowszy projekt Sławka Jaskułke napisany w kwietniu 2021 roku na zaproszenie Polskiego Radia Programu Drugiego oraz Narodowego Centrum Kultury.

Rozbudowana kilkuczęściowa kompozycja jest połączeniem jazzu, swobodnej improwizacji, muzyki polifonicznej i poezji. Całość skomponowana została na zespół jazzowy oraz kwartet smyczkowy NeoQuartet, specjalizujący się w wykonawstwie współczesnej muzyki poważnej. W utworze wykorzystano wiersze Tadeusza Różewicza, Zbigniewa Herberta, Czesława Miłosza, Kazimierza Przerwy-Tetmajera, Wisławy Szymborskiej.

Bezprecedensowa kolekcja historycznych nagrań zarejestrowanych we wrześniu 1939 roku w Polskim Radiu, starannie opracowana i wydana w formie ekskluzywnego boxu składającego się z 5 płyt kompaktowych oraz obszernej książeczki – z tekstami źródłowymi i komentarzami oraz materiałami ikonograficznym, w tym unikatowymi, archiwalnymi zdjęciami.

Po wybuchu II wojny światowej i ataku hitlerowskich Niemiec na Polskę, Polskie Radio nadawało nieprzerwanie aż do 30 września 1939 roku. Informując nie tylko o sytuacji na froncie, ale również nadając przemówienia do ludności, komunikaty porządkowe i ostrzegawcze. Po ogłoszeniu kapitulacji (28 września) i zajęciu przez Niemców rozgłośni przy ul. Zielnej w Warszawie (30 września), pracownicy Polskiego Radia wynieśli i ukryli w prywatnych mieszkaniach – narażając swoje życie – około 200 metalowych krążków do tzw. bezpośredniego zapisu dźwięku, czyli metalofonów i decelitów.

Karin Stanek urodziła się w Bytomiu, pod koniec II wojny światowej. W latach 60. ubiegłego wieku była jedną z najpopularniejszych polskich piosenkarek i symbolem tzw. bigbitu. Utwory „Autostop”, „Malowana lala”, czy „Chłopiec z gitarą” znała i nuciła cała Polska od małolatów, po emerytów.

Kasia Moś i jej starszy brat Mateusz Moś pochodzą z Bytomia. Z Bytomiem związany jest też Mateusz Kołakowski.

Nic dziwnego, skoro są krajanami, że ta trójka pracująca razem twórczo została zainspirowana repertuarem Karin Stanek. Matką tego pomysłu była znana w środowisku Gina Komasa, zasłużona dla polskiej kultury swoją wieloletnią działalnością twórczą, jak i czwórką niezwykle zdolnych dzieci.

Robienie coverów, szczególnie jeśli ktoś uczynił już taką piosenkę hitem, ma sens tylko wtedy, jeśli ma się pomysł, jak to zrobić, żeby nasza wersja była inna niż oryginału, ale też została zapamiętana.

Ta myśl z pewnością przyświecała Kasi Moś, jej bratu Mateuszowi i Mateuszowi Kołakowskiemu, kiedy rozpoczynali pracę nad nowymi wersjami jedenastu utworów, które prawie pół wieku wcześniej wykonywała z powodzeniem Karin Stanek. Efekt tej pracy to właśnie płyta „KASIA MOŚ KARIN STANEK”.

Wiesław Wysocki jest jednym z najbardziej zapracowanych muzyków w Polsce. Multiinstrumentalista, kompozytor, aranżer. Dźwięki jego saksofonów, klarnetów, fletu, fortepianu usłyszeć można od lat na płytach wielu wykonawców, w kinach, w teatrach muzycznych i niemal wszystkich salach koncertowych i klubach w Polsce.

Wiktor Wysocki, syn Wiesława, jeździł ze swoim tatą na każdą możliwą imprezę muzyczną jeszcze zanim zaczął chodzić do szkoły. Dziś, będąc w trakcie zdawania matury kiedy album „Jazz dla młodego” trafia do słuchaczy, jest już też multiinstrumentalistą, grając (co zrozumiałe) na tych samych instrumentach, co ojciec, ale także na perkusji.

Sławek Wierzcholski, jeden z tuzów polskiej sceny bluesowej i autor kilkuset tekstów, od 40. lat lider zespołu „Nocna Zmiana Bluesa”, potrafi też udatnie napisać teksty do piosenek, tylko w założeniu, dla dzieci. Taki świat widziany okiem sześciolatka z doświadczeniem gościa w wieku sześćdziesiąt plus.

Piotr Zubek jest jednym z najbardziej niezwykłych wokalistów tuż po dwudziestce. Ma charakterystyczny w brzmieniu głos o wielkiej skali, po której porusza się z dużą swobodą. Przy okazji cechuje go, zupełnie niecharakterystyczne dla jego pokolenia, zamiłowanie do melodii.

To już dziesiąta płyta wydana przez Agencję Muzyczną we współpracy z Czwórką, w związku z Czwórkowymi działaniami dla wspierania młodych i zdolnych artystów. Jest wśród nich pięć płyt laureatów konkursu, winylowa płyta „The Best of Będzie Głośno!” oraz poprzednie trzy płyty z zestawem nagrań, z konkursów w poprzednich latach.

Koncert, którego nagranie znalazło się na pierwszej płycie, odbył się w Studiu Koncertowym Polskiego Radia im. Witolda Lutosławskiego, w piątek, 13 sierpnia 2021 r. Marcie Zalewskiej towarzyszyła jazzrockowa supergrupa, składająca się ze znakomitych muzyków młodego pokolenia.

Nagrania umieszczone na płycie „Janusz Skowron Polish Radio Jazz Archives 35” pochodzą z lat 1981-1998 i jak wszystkie inne w serii zostały wydobyte z radiowych archiwów. W większości dotychczas nie były publikowane na płytach. Każdy z utworów został opisany barwnie przez Tomasza Tłuczkiewicza w towarzyszącym albumowi tekście, a opisy uzupełniają cytaty z wypowiedzi o Januszu kolegów muzyków: Kazimierza Jonkisza, Krzesimira Dębskiego, Krzysztofa Ścierańskiego, Tomasza Stańki, Witolda Szczurka, Cezarego Konrada i Piotra Wojtasika.