Muzyka

Nowa płyta dwóch wybitnych wirtuozów.

Okazuje się, że w rękach mistrzów nawet kameralny zestaw dwóch instrumentów strunowych potrafi zabrzmieć jak pełna orkiestra. Na nowej płycie Janusza Strobla i Pawła Pańty od pierwszych sekund zachwyca piękny, szlachetny dźwięk – znak rozpoznawczy obu artystów i jedna z najważniejszych cech tego nagrania.

To muzyka intymna, pełna oddechu i poetyckiego myślenia o brzmieniu. Kompozycje Janusza Strobla – wysmakowane, eleganckie, przesiąknięte jego autorskim stylem – zyskują tu nową przestrzeń dzięki niezwykłej muzykalności Pawła Pańty, który nie tylko wspiera, ale wręcz pomnaża ich subtelną doskonałość.

Nowa płyta dwóch wybitnych wirtuozów.

Okazuje się, że w rękach mistrzów nawet kameralny zestaw dwóch instrumentów strunowych potrafi zabrzmieć jak pełna orkiestra. Na nowej płycie Janusza Strobla i Pawła Pańty od pierwszych sekund zachwyca piękny, szlachetny dźwięk – znak rozpoznawczy obu artystów i jedna z najważniejszych cech tego nagrania.

To muzyka intymna, pełna oddechu i poetyckiego myślenia o brzmieniu. Kompozycje Janusza Strobla – wysmakowane, eleganckie, przesiąknięte jego autorskim stylem – zyskują tu nową przestrzeń dzięki niezwykłej muzykalności Pawła Pańty, który nie tylko wspiera, ale wręcz pomnaża ich subtelną doskonałość.

Artur Giordano – kompozytor, aranżer, realizator i reżyser muzyczny.

Od ponad trzech dekad związany z Radiem Lublin i Polskim Radiem, współtwórca niezliczonych projektów muzycznych, słuchowisk i reportaży dźwiękowych. Laureat prestiżowych nagród, m.in. Melchiorów 2025 „Twórca Roku”, Prix Italia 2006 i 2009 r., Prix Europa 2005, Audionomia Award 2024 Sound Design, Grand Prix Marulic 2001 oraz nagrody za realizację akustyczną „Polska i Świat” Polskie Radio 2002 i 2003 r.

Jako twórca muzyki do reportaży, dokumentów, filmów i kampanii społecznych, od lat łączy precyzję techniczną z emocjonalną głębią brzmienia.

Album „POZYTYW” jest jedynie małym wycinkiem z jego wyjątkowego dorobku, to zapis muzycznej wrażliwości, która od lat inspiruje i porusza.

"Atramentowe 10 lat, Best Of” LP to podsumowanie muzycznej dekady twórczości Stanisławy Celińskiej - od wydania bestsellerowego albumu Atramentowa w 2015. Z okazji jubileuszu po raz pierwszy utwory Artystki ukazują się na płycie winylowej, na pięknym barwnym krążku w kolorze atramentowym.

To niezwykłe wydawnictwo zawiera 10 utworów, osobiście wybranych przez Stanisławę - piękne ponadczasowe kompozycje w mistrzowskiej interpretacji. Znalazły się na niej ulubione piosenki słuchaczy - wielbicieli twórczości Celińskiej,  piosenki bliskie sercu Artystki oraz utwory niosące ważne przesłanie. Poza Stanisławą Celińską wśród autorów znalazły teksty napisane przez Wojciecha Młynarskiego, Dorotę Czupkiewicz, Marcina Sosnowskiego, a w piękną całość łączy muzyka Macieja Muraszko.

"Atramentowe 10 lat, Best Of”  to podsumowanie muzycznej dekady twórczości Stanisławy Celińskiej - od wydania bestsellerowego albumu Atramentowa w 2015.

Płyta zawiera 17 utworów, starannie wybranych przez Stanisławę. Znalazły się na niej ulubione piosenki słuchaczy - wielbicieli twórczości Celińskiej,  piosenki bliskie sercu Artystki oraz utwory niosące ważne przesłanie. Poza Stanisławą Celińską wśród autorów znalazły teksty napisane przez Wojciecha Młynarskiego, Dorotę Czupkiewicz, Marcina Sosnowskiego, a w piękną całość łączy muzyka Macieja Muraszko.

„Warschauer Strasse” to album polskiej wokalistki jazzowej i kompozytorki, Oli Błachno.

Stworzyła ona muzyczną opowieść o dwóch miastach, ludziach, podróży i wolności, która jest motywem przewodnim całego projektu. Synonimami wolności w projekcie są: stacje kolejowe (oraz stacje metra), motyw podróży, dwa miasta bliskie sercu artystki (Berlin i Warszawa) oraz jazz, który zarówno historycznie jak i dzisiaj, wraz ze swoją improwizacją, uważany jest za muzykę wolności.

Artystka inspirowała się muzyką industrialną, popularną w I połowie XX wieku (odgłosy lokomotyw, pociągu). Imitacje odgłosów podróży nie są jednak kluczowym elementem projektu. Ta muzyka to uniwersalna historia o człowieku, dla którego podróż jest możliwością i pretekstem do przemyśleń, refleksji i wspomnień, a nade wszystko zajrzenia w głąb siebie. Każda z kompozycji posiada swoją myśl przewodnią połączoną luźno z tematyką wolności, która, co ważne, jest daleka od polityki uprzedzeń, ideologii. Utwory noszą nazwy wybranych stacji warszawskiego i berlińskiego pociągu/metra, np. Alexanderplatz, Nowy Świat-Uniwersytet, Praga, Warschauer Strasse, Warszawa Centralna.

Błędowski & Jemioła (Paweł Błędowski i Łukasz Jemioła) – dwaj autorzy utworów, tworzący dotąd na własny rachunek, postanowili połączyć siły we wspólnym muzycznym projekcie. Najpierw jako duet pod szyldem – „The Beatles Akustycznie" razem śpiewali piosenki „Czwórki z Liverpoolu", której fanami są od dziecka. W końcu nadszedł czas na autorskie piosenki nagrane od serca, na tzw. „setkę", bez „ulepszaczy smaku". Czego dowodem jest powstanie albumu „Błędowski & Jemioła", który – jak sami twierdzą zawiera „dwa głosy, dwie gitary oraz szczery i prosty przekaz". Znajdujące się na nim piosenki świetnie radzą sobie zarówno w serwisie YT jak i na platformach streamingowych. Można zaryzykować stwierdzenie, że utwory "Niezwykły zwykły dzień" i "Śpiewaj mi" mają w sobie tzw. gen przeboju, gdyż świetnie sprawdzają się na antenie radiowej.

Zakochany w żonie saksofonista przenosi nas do jesiennej krainy jazzowych standardów.

Borys Janczarski jest saksofonistą jazzowym i wszechstronnym muzykiem sesyjnym. Swoje doskonalił pod okiem Piotra Wojtasika oraz w zespołach Kazimierza Jonkisza i Monty’ego Watersa. Współpracował m. in. z: Billym Harperem, Zbigniewem Namysłowskim, Sławomirem Kulpowiczem, Stephenem McCravenem, Kevinem Mahoganym, Ronnie Cuberem oraz Zbigniewem Wodeckim. Ma w dorobku cztery autorskie albumy. Jego nowa płyta jest hołdem złożonym miłości. Muzyk zadedykował ją żonie Agnieszce.

Wielki powrót Włodzimierza Nahornego! Legendarny kompozytor i pianista oraz wszechstronna Nula Stankiewicz wspólnie stworzyli ponadczasowy album, w którym jazz harmonijnie łączy się z najczystszą poezją.

Włodzimierz Nahorny - dobry duch sceny muzycznej i jeden z tych, którzy stworzyli nieśmiertelny kanon polskiej piosenki.

Nula Stankiewicz - wokalistka o subtelnym, lirycznym głosie, a zarazem dziennikarka radiowa, miłośniczka piosenki literackiej, od lat popularyzująca twórczość Jonasza Kofty, Agnieszki Osieckiej i Jana Wołka.

Wspólnie nagrali album „Bliskość ciszy” - swoisty wybór najpiękniejszych utworów Nahornego, wzbogacony premierową kompozycją do słów Ewy Lipskiej. Towarzyszą im znakomici jazzmani: kontrabasista Paweł Pańta i perkusista Sebastian Frankiewicz.

Wielki powrót Włodzimierza Nahornego! Legendarny kompozytor i pianista oraz wszechstronna Nula Stankiewicz wspólnie stworzyli ponadczasowy album, w którym jazz harmonijnie łączy się z najczystszą poezją.

Włodzimierz Nahorny - dobry duch sceny muzycznej i jeden z tych, którzy stworzyli nieśmiertelny kanon polskiej piosenki.

Nula Stankiewicz - wokalistka o subtelnym, lirycznym głosie, a zarazem dziennikarka radiowa, miłośniczka piosenki literackiej, od lat popularyzująca twórczość Jonasza Kofty, Agnieszki Osieckiej i Jana Wołka.

Andrzej Trzaskowski na czele orkiestry STUDIO S-1 i charyzmatyczny Tomasz Stańko jako solista. Polskie Radio z dumą prezentuje wielokolorowe klejnoty z muzycznego archiwum.

Andrzej Trzaskowski (1933-98) po spektakularnych, jazzowych latach 60. - kiedy nie tylko nagrywał cenione autorskie albumy w Polsce, ale też wyrobił sobie mocną pozycję na scenie europejskiej - w kolejnej dekadzie wybrał dla siebie inną rolę: kompozytora filmowych ścieżek dźwiękowych, promotora muzyki i muzyków, edukatora oraz - przede wszystkim - dyrektora wszechstronnej i wszechobecnej na ówczesnych antenach Orkiestry Polskiego Radia i Telewizji STUDIO S-1. Zarządzał bogatym repertuarem oryginalnym i adaptowanym, pomagał w rozwoju karier, no i dyrygował w studiu nagraniowym i podczas festiwali, od Opola po Jazz Jamboree.

Wirtuoz altówki i niestrudzony orędownik jej renesansu przedstawia pierwszy w historii polskiej fonografii album z solowym repertuarem crossover wyłącznie na ten niezwykły i (zwykle) niedoceniany instrument.

Altówka - większa i cięższa od lubiących solowe wycieczki skrzypiec i nie tak eksponowana w orkiestrach jak pełna gracji wiolonczela - to instrument o niezwykłej, głębokiej barwie, do tego wymagający technicznie i niezwykle wszechstronny. Z racji tego bycia „pomiędzy” bywa ignorowany, zarówno przez kompozytorów, jak i niektórych słuchaczy. „Violand” to manifest artystyczny i kamień milowy dla polskiej muzyki altówkowej.

Sensacyjne odkrycie z archiwum Radia Lublin: jazzowe nagrania braci Ryszarda i Krzysztofa Olesińskich, muzyków pierwszego składu Maanamu.

Okładkę pierwszego albumu Maanamu zdobi zdjęcie autorstwa krakowskiego fotografika Jacka Szmuca: obok Kory, lidera Marka Jackowskiego, Ryszarda Olesińskiego na tle busa marki Volkswagen – tzw. ogórka - pozuje też basista Krzysztof Olesiński, który wziął udział w nagraniach, jednak nie jako regularny członek grupy (z którą występował od kilku lat), a jako przyjaciel i niezawodny muzyk sesyjny.

Historyczna sesja nagraniowa Maanamu miała miejsce na przełomie sierpnia i września 1980 r. w studiu Radia Lublin i oprócz narodzin legendy, zaowocowała też fenomenalnym - przez kilka dekad zapomnianym – muzycznym projektem. Jego bohaterami są właśnie bracia Olesińscy: Ryszard i zmarły w 2023 r. Krzysztof.

Wzorcowa antologia nagrań z archiwum Radiowego Centrum Kultury Ludowej, czyli pięćdziesiąt lat Nagrody im. Oskara Kolberga w nieco ponad dwie godziny.

Przyznawana od 50 lat Nagroda im. Oskara Kolberga to  najważniejsze w Polsce wyróżnienie dla  twórców kultury ludowej. Przypomina o istnieniu ojczyzn prywatnych, gdzie szanowane są szczere więzi społeczne, cenione walory estetyczne dziedzictwa kultury lokalnej, regionalnej, etnicznej.

Antologia przygotowana przez Marię Baliszewską i Piotra Dorosza, redakorów Radiowego Centrum Kultury Ludowej, jest - według słów jej autorów - „bardziej galerią osobowości niż metodycznym kompendium folkloru muzycznego, ale i tak daje wyobrażenie o fantastycznej rozmaitości ekspresji muzycznych na ziemiach polskich.”

Rozpisana na dziesięć piosenek opowieść Limboskiego o współczesnym świecie, kraju nad Wisłą oraz człowieku w miłosno-sceptycznym związku z rzeczywistością XXI wieku.

Przez ostatnich pięć lat - tyle czasu minęło od premiery jego ostatniego albumu z piosenkami po polsku - Limboski był… bardzo zajęty. Po wybuchu pandemii, gdy w Polsce zamarło życie koncertowe, wyjechał do Berlina. Z początku pracował poza branżą muzyczną, ale szybko do niej wrócił - jako wykładowca British and Irish Institute for Modern Music (BIMM), właściciel własnego studia nagraniowego, no i, przede wszystkim, jako aktywny twórca. Wydał trzy albumy z coverami (cykl„Home Tapes”) i świetną, angielskojęzyczną płytę „Duality” w duecie z Amerykaninem Rev.Reyem. I stale tworzył nowe, w pełni autorskie piosenki. Last but not least: dwukrotnie został ojcem.

Nowy album artysty, który modom się nie kłania i w którego głosie brzmią i czysta poezja, i proza nie zawsze wypełnionego poezją życia.

Najszczerszy z piewców szczerości w muzyce, nadwrażliwy twardziel, wędkarz i (były) bokser. Tak śpiewa tylko on. Tak czuje prawie każdy (ale rzadko się do tego przyznaje). Marek Dyjak, przekroczywszy jubileuszową granicę pięćdziesiątego roku życia, w pięknym stylu zrywa z własnym postanowieniem sprzed kilku lat i… nie kończy kariery nagraniowej. Jego najnowszy album - ten, którego według zapowiedzi miało nigdy nie być! - to zbiór dziesięciu nasyconych emocjami piosenek o zakrętach życia dojrzałego mężczyzny.

Na swojej nowej płycie, nagrywanej podczas kilku sesji w studiu Cavatina w Bielsku-Białej, Dyjak zaśpiewał teksty Ernesta Brylla, Jana Kondraka, Jacka Kleyffa, Mariana Hemara, Artura Majewskiego i Jacka Musiatowicza. Piosenki skomponowali Przemysław Gintrowski, Marek Tarnawski, Michał Lorenc, Bolesław Horowicz, Piotr Mikołajczak, Mateusz Kołakowski, Artur Majewski i Jacek Musiatowicz.

Kolorowa (i długa!) opowieść o muzycznej tradycji, czyli Kaja i Janusz Prusinowscy ożywiają piosenki, tańce i zabawy, którymi dawno, dawno temu rozbrzmiewały pola, lasy i… przytulne, wiejskie domostwa.

Prusinowscy grać na ludowych instrumentach i śpiewać w sposób możliwie bliski temu, jak robiło się to dawno, dawno temu, przez lata uczyli się od wiejskich muzykantów. Dziś sami są mistrzami, z ogromnym - liczonym nagraniami, koncertami i nagrodami - dorobkiem. I równie ogromnym wpływem na wszystkich, którzy pragną, by muzyczna tradycja nigdy nie stała się przeszłością, a była żywą częścią przyszłości.

Kasia Moś olśniewa skalą wokalnego talentu, wszechstronnością muzycznych zainteresowań i odwagą artystycznych wyborów. Jej czwarty, autorski album to podsumowanie życia w blasku koncertowych sal i w zaciszu studiów nagraniowych, swoisty pamiętnik fascynacji, poszukiwań i przyjaźni. To świadectwo niewysłowionej - jak podpowiada tytuł płyty - wdzięczności wobec przyjaciół za dzielenie się pomysłami, wizjami i marzeniami. 

Kasia Moś: „Ten album jest klamrą, która podsumowuje niezwykle aktywny, czasem wręcz szaleńczo rozpędzony etap mojego o życia. Wybierając piosenki, z których większość jest już dobrze słuchaczom znana, czułam się jak nastoletnia dziewczyna, która nagrywa składankę na kasetę magnetofonową, żeby słuchać jej ze znajomymi na prywatce albo w samotności, ze słuchawkami na uszach, w ciemności, kiedy chce się wspominać piękne chwile.”

Nieodkryty wcześniej skarb z archiwum Polskiego Radia: dwa koncerty Mieczysława Kosza na Jazz Jamboree w 1967 i 1968 r.

Niewidomy wirtuoz fortepianu zadebiutował na warszawskim święcie jazzu w 1967 r., zaledwie kilka miesięcy po przyjeździe do stolicy z Krakowa. Występując jako lider tria z Januszem Kozłowskim na kontrabasie i Sergiuszem Perkowskim na perkusji wzbudził powszechny zachwyt. Janusz Wolski, korespondent magazynu „Jazz”, relacjonował na gorąco: „Najciekawszym wydarzeniem koncertu »Nowe twarze w polskim jazzie« był występ Mieczysława Kosza. Zademonstrował on bardzo osobistą koncepcję gry, dobre wyczucie swingu, pełny, soczysty dźwięk i wielką kulturę muzyczną. Kosz wzoruje się na Billu Evansie, co w połączeniu z wielką muzykalnością dało »czysty« jazz, bez efekciarstwa i niepotrzebnych popisów.”

Anna Rusowicz prezentuje album wypełniony słonecznym blaskiem, życiową mądrością i paradą muzycznych wspaniałości.

„Dziewczyna Słońca” to dziesięć piosenek zainspirowanych muzycznym bogactwem hippisowskiej złotej ery przełomu lat 60. i 70. XX wieku. Wokalistce towarzyszy zespół wirtuozów, którzy podróżują z nią po ścieżkach soulu, rocka, rhythm and bluesa, gitarowego popu, a nawet jazzu.

Pospieszalscy śpiewają (i grają) Herberta, Baczyńskiego, Norwida i innych, czyli największy rodzinny zespół w Polsce i wiersze największych polskich poetów.

Kiedy na początku lat 90. XX wieku bracia Jan, Karol, Marcin i Mateusz Pospieszalscy nagrali pierwszą płytę rodzinnego zespołu - legendarny już album z kolędami - więcej niż połowy obecnego składu Pospieszalskich nie było jeszcze na świecie. Dziś bez 15-osobowej (stan na listopad 2024) orkiestry trudno sobie wyobrazić polską scenę muzyczną. Tworzą ją wirtuozi wykształceni na polskich i europejskich muzycznych uczelniach, na co dzień grający w czołowych formacjach popowych, jazzowych, folkowych I hip-hopowych. O muzyce klasycznej nie wspominając.

Podczas jednego z regularnie zwoływanych rodzinnych zlotów-warsztatów, Mateusz Pospieszalski, jeden z nieformalnych liderów zespołu, saksofonista, kompozytor i człowiek-elektrownia, zaproponował, by przygotować album, na którym znalazłaby ujście pozamuzyczna pasja niemal wszystkich członków rodziny: czytanie wierszy.  Propozycja została przyjęta przez entuzjastyczną aklamację.

Mówi Mateusz Pospieszalski:  „To zespół, który funkcjonuje bez kalkulacji i biznes-planu, więc możemy na nikogo się nie oglądać i robić tylko to, na czym nam zależy. A ten album o dumna demonstracja naszych możliwości: jako kompozytorów i wykonawców. Ma działać na emocje, a dzięki słowom, także pobudzać intelektualnie.” 

Międzynarodowe inspiracje, natchnione kompozycje, wybitni wykonawcy. Nowa płyta Polskiego Radia to bilet do azylu, w którym harmonię ośmiu ludzkich głosów dopełnia brzmienie najbardziej polskich „skrzypiec” na świecie - suki biłgorajskiej.

Kolędy na Boże Narodzenie i Wielkanoc, czyli wyśpiewany sercem prezent od Kai i Janusza Prusinowskich, wirtuozów i niestrudzonych ambasadorów polskiej muzyki tradycyjnej.

Tamara Granat (laureatka prestiżowych konkursów pianistycznych, animatorka kultury i wieloletnia liderka DUO GRANAT) i Adrian Kreda (obecnie dziekan w Konserwatorium Muzycznym
w szwajcarskiej Genewie) znają się od 35 lat. Podzielają pasję do gry w duecie i potrzebę realizacji ambitnych, nietuzinkowych przedsięwzięć. Są m.in. autorami opracowania tango operity Astora Piazzolli „Maria de Buenos Aires” na dwa fortepiany, głos, parę taneczną i perkusję, jako pierwsi
w Polsce zaprezentowali koncert Maksa Brucha op. 88a (z wenezuelskim dyrygentem Gerardo Estradą i Orkiestrą Symfoniczną Filharmonii Częstochowskiej), grywają koncerty z orkiestrami
i recitale na całym świecie, prezentując zarówno autorskie wizje i projekty, jak i repertuar klasyczny; nagrywają płyty oraz programy radiowe i telewizyjne, prowadzą międzynarodowe kursy mistrzowskie; nie stronią od muzyki popularnej (program „Melodie dużego ekranu”).

Wymienianie laurów i nazwisk, z którymi przyszło pojawiać się na scenie i w studiach nagraniowych klarneciście Szymonowi Klimie, pianiście Dominikowi Wani, kontrabasiście Adamowi Kowalewskiemu i perkusiście Przemysławowi Jaroszowi zajęłoby zbyt dużo czasu i miejsca. Nie mówiąc o ich własnych projektach i wybitnych nagraniach solowych.

Spotykali się w różnych przestrzeniach i składach, aż w głowie Szymona Klimy zakiełkował pomysł, a pozostali koledzy zgodzili się, że we czterech stanowią konglomerat, który spokojnie może przyjąć nazwę IMPROVISION QUARTET. Bo też improwizacja jest tym, co panom wspólnie wychodzi naprawdę znakomicie.

A ponieważ improwizować trzeba na jakiś temat, ci czterej postanowili sięgnąć najpierw do bogatej tradycji muzyki polskiej. Ich poprzednia płyta inspirowana była folkiem ze zbiorów Oskara Kolberga.

Wykształcony w Państwowym Policealnym Studium Wokalno-Aktorskim przy Teatrze Muzycznym w Gdyni, a potem na Wydziale Wokalno-Aktorskim Akademii Muzycznej w Gdańsku aktor i wokalista Marek Kaliszuk zagrał do roku 2015 ponad dwadzieścia ról w Teatrze Muzycznym w Gdyni i kilka w spektaklach innych teatrów muzycznych w Polsce.

Kiedy w roku 2014 roku bezapelacyjnie wygrał drugą edycję programu Twoja twarz brzmi znajomo, a jego metamorfozy z wcieleniem się w rolę Marii Callas na czele przeszły do historii show zrozumiał, że czas odejść od przeszłości musicalowej.

Otrzymujemy od Kabaretu OT.TO dziesięć zupełnie nowych piosenek, które zespół uzupełnił swoimi wakacyjnymi przebojami, znanymi dobrze utworami „To już lato” i „Wakacje”, a jako bonus na płycie pojawia się kultowa „Zasmażka”. Problemem twórców było wybranie tych dziesięciu spośród znacznie większej liczby propozycji przygotowanych muzycznie przez cały zespół i z tekstami, które wyszły spod piór Ryszarda Makowskiego i Wiesława Tupaczewskiego.

Nagrania powstały w legendarnym Studiu S4 Polskiego Radia im. Jerzego Wasowskiego, a w rejestracji materiału wzięły udział trzy zespoły. Przede wszystkim KRAJECZKA. To dzieci w wieku lat 6-13 podrosłych tymczasem członków zespołu KRAJKA, do których dołączyły dzieci z ukraińskich rodzin poszukujących w Polsce schronienia z racji wojny. Oczywiście dzieciom w kilku utworach towarzyszą śpiewacy z zespołu KRAJKA, także z udziałem dorosłych uchodźców przed wojną. Młodym i starszym wokalistom akompaniuje kapela wirtuoza skrzypiec i rekonstruktora folkloru z Kijowa, Serhija Okhrimchuka, która od roku 2015 współpracuje z zespołem KRAJKA.

A zatem proponujemy kolekcję niemal czterdziestu piosenek, wśród których są i te bardzo znane, ale w mniej znanych wersjach, jak i te, o których możemy nie pamiętać, że były wykonywane przez Irenę Jarocką, a byłoby szkoda.

Idea wydania na specjalnej płycie winylowej wybranych nagrań z kompilacji była prostą konsekwencją sukcesu dwupłytowego albumu kompaktowego. Nie bez trudu wybrano dziewięć utworów w historycznych wykonaniach (strona A – Kozakiewicz kompozytor, strona B – Kozakiewicz gitarzysta), które uzupełnia nowa wersja nagranej ponownie w roku 2022  piosenki „Płyń pod prąd”, skomponowanej przez Dariusza Kozakiewicza dla zespołu TEST w roku 1974. Ten utwór we współczesnym wykonaniu zespołu DAREK KOZAKIEWICZ LIVE, w którym oprócz towarzyszących liderowi od lat basisty Tomka Płonki i perkusisty Sławka Puchały, pojawiła się wokalistka Justyna Panfilewicz, zapowiadał już od października 2022 roku wersję winylową jubileuszowego podsumowania pięćdziesięcioletniej działalności Kozakiewicza. Premiera tej wyjątkowej płyty, która powstała przy udziale firmy Enea, w limitowanym nakładzie 500 numerowanych egzemplarzy, została zaplanowana na koniec stycznia tego roku.

To już trzeci z kolekcji albumów honorujących laureatów Nagrody Mediów Publicznych w kategorii Muzyka. Po pięciopłytowym zestawie Jana Ptaszyna Wróblewskiego i dwupłytowym wydawnictwie Piotra Beczały, w grudniu 2022 roku ukazał się podwójny album CD kolejnego laureata zatytułowany po prostu „JÓZEF SKRZEK”.

21 października 2022 roku nakładem Agencji Muzycznej Polskiego Radia ukazał się trzeci już album z nowej serii wydawniczej, prezentującej koncerty radiowej Dwójki z cyklu Jazz.PL. Tym razem jest to wydawnictwo zatytułowane „Franciszek Pospieszalski Quintet” dedykowane muzyce Charlesa Mingusa.

Klan muzyczny rodziny Pospieszalskich jest z pewnością zjawiskiem wyjątkowym nie tylko w skali naszego kraju. Dorasta już trzecie, a właściwie czwarte pokolenie tej muzykującej i aktywnej w przestrzeni artystycznej rodziny.

WERNYHORĘ stworzyła w roku 2019 trójka sanockich muzyków. Grająca na skrzypcach, wiolonczeli i historycznych instrumentach smyczkowych Anna Oklejewicz poznała grającego na lirze korbowej i kobzie Macieja Harnę. Maciej spotkał śpiewającą Darię Kosiek i jesienią cała trójka połączona miłością do tradycyjnych pieśni z Bojkowszczyzny, Łemkowszczyzny, Zakarpacia i Podola ruszyła na pierwszy wspólny koncert, na Słowację.

Wiosną 2020 roku Daria Kosiek otrzymała Stypendium MKiDN „Kultura w sieci” i tak zrodził się pierwszy muzyczny projekt WERNYHORY, „Bojkowski głos Bieszczadu”. Dwie nagrody na „Mikołajkach Folkowych” w tym samym roku były naturalną konsekwencją dobrze przepracowanego czasu pandemii. A potem nadeszła „Nowa Tradycja” w roku 2021.

W nagraniu płyty, która powstawała w styczniu i marcu 2022 roku, w Studiu Polskiego Radia S-4 im. Jerzego Wasowskiego, do zespołu WERNYHORA dołączyli Wojciech Lubertowicz grający na bębnach i duduku oraz gitarzysta basowy Marcin Pospieszalski, który całość wyprodukował muzycznie. Za stołem mikserskim w czasie nagrywania, miksowania i masterowania materiału zasiadł Tadeusz Mieczkowski.

Płyta wydana w związku z Jubileuszem Krzysztofa Pendereckiego w roku 2013 r., zawiera utwory chóralne Mistrza (a cappella)z różnych okresów jego twórczości.  Chór Polskiego Radia pod dyrekcją Agnieszki Franków –Żelazny nagrał m.in. mszę Missa Brevis, Pieśń Chrubinów, hymny: O gloriosa Virginum, Veni Creator,  a także chóralne fragmenty wielkich dzieł kompozytora: De perofundis (z oratorium Siedem Bram Jerozolimy) , Agnus Dei(z Polskiego Requiem), Miserere mei , Dei (z Pasji wg św. Łukasza). Znakomite nagranie opatrzone jest wnikliwym komentarzem Małgorzaty Janickiej-Słysz na temat twórczości chóralnej Krzysztofa Pendereckiego.

WOJTEK CUGOWSKI tak mówi o swojej płycie: Album „Nie czekaj na znak” to odzwierciedlenie moich fascynacji: rock, hard-rock, pop, dużo brzmień gitarowych z tym, co dziś jest niemal w zaniku: sola gitarowe. Niezależnie, czy utwór jest mocniejszy czy bardziej balladowy, każdy ma swój melodyjny temat wokalny i instrumentalny. Ta płyta to wyzwanie dla mnie jako wokalisty. Bycie śpiewającym gitarzystą to co innego, niż bycie wokalistą na pełen etat. W wielu utworach pojawiają się chórki, które są kluczową częścią poszczególnych kompozycji. Zależało mi, żeby śpiew był jednym z najważniejszych elementów na płycie.

Płyta, będąca zapisem koncertu, zawiera siedem utworów autorstwa wszystkich członków formacji. Pełne pasji wykonanie nadaje kompozycjom żywiołowość i tworzy niepowtarzalny styl. „Talents” - w tym określeniu kryje się najbardziej trafna, choć lapidarnie ujęta, charakterystyka zespołu.

Seria Jazz.PL związana jest z przypadającą w 2022 roku 85. rocznicą powstania Programu 2 Polskiego Radia.

Świąteczny czas, świąteczne piosenki i świąteczny sposób, by cieszyć się muzyką. Kabaret OT.TO z dumą przedstawia swoją szczęśliwą - trzynastą i pierwszą zarazem! - płytę.

Dawno temu, za górami, za lasami… Fonograficzny debiut Kabaretu OT.TO (kaseta „Faux-Pas” z 1992 r.) ukazał się w czasach, gdy zapatrzeni w przestarzałe dziś nowinki XX wieku wynosiliśmy do piwnic i na strychy pudła z trzeszczącymi i szumiącymi płytami gramofonowymi.
A przecież to najpiękniejszy i najszlachetniejszy z nośników dźwięku: nieporęczny, za to angażujący uwagę i zmysły słuchacza.
Na szczęście, po latach winyle wróciły do łask.

Te bożonarodzeniowe pieśni są bliskie niemal każdemu z nas, przywołują bowiem dobro i ciepło wspólnych, rodzinnych chwil przy świątecznym stole. Piękna tradycja kolędowania sięga wczesnych wieków. Już od XIII stulecia, chodząc od domu do domu, wymieniano się darami i dobrymi życzeniami. I tak od ośmiu wieków, śpiewając i radując się kultywujemy ten piękny obrzęd. Dziś każdy z nas może w swoim domu podtrzymywać tę tradycję towarzysząc Dorocie Miśkiewicz, muzykom Pawła Tomaszewskiego i wspomaganemu przez dzieci Chórowi Polskiego Radia.

Jan Krenz Diamentowe Batuty - to album dwupłytowy, pierwszy z serii 12 albumów polskich dyrygentów, laureatów Diamentowej Batuty.
Diamentowa Batuta to nagroda indywidualna przyznawana przez Zarząd Polskiego Radia "za wybitne kreacje artystyczne, rozsławianie muzyki polskiej w kraju i za granicą oraz przybliżanie jej milionom słuchaczy Polskiego Radia”. Laureatami nagrody są dyrygenci: Jan Krenz, Stefan Rachoń, Stanisław Wisłocki, Antoni Wit, Krzysztof Penderecki, Kazimierz Kord, Stefan Stuligrosz, Jerzy Maksymiuk, Jerzy Semkow, Stanisław Skrowaczewski, Tadeusz Strugała i Jacek Kaspszyk.

Jan Krenz Diamentowe Batuty - to album dwupłytowy, pierwszy z serii 12 albumów polskich dyrygentów, laureatów Diamentowej Batuty.
Diamentowa Batuta to nagroda indywidualna przyznawana przez Zarząd Polskiego Radia "za wybitne kreacje artystyczne, rozsławianie muzyki polskiej w kraju i za granicą oraz przybliżanie jej milionom słuchaczy Polskiego Radia”. Laureatami nagrody są dyrygenci: Jan Krenz, Stefan Rachoń, Stanisław Wisłocki, Antoni Wit, Krzysztof Penderecki, Kazimierz Kord, Stefan Stuligrosz, Jerzy Maksymiuk, Jerzy Semkow, Stanisław Skrowaczewski, Tadeusz Strugała i Jacek Kaspszyk.

Krążek „O³” specjalne znaczenie ma dla perkusisty zespołu OMEN, Pawła Buczmy. Kiedy w 2018 roku, po jednym z koncertów, zupełnie zdrowego człowieka karetka na sygnale odwoziła do szpitala, nikt nie mógł przypuszczać, że przez kolejne cztery miesiące muzyk „jedną nogą będzie po tamtej stronie”, a przez następny kwartał lekarze będą robić, co w ich mocy, by w grudniu, o kulach mógł wyjść na Święta do domu. Ostatnia rzecz, o której wtedy sam sądził, to że jeszcze kiedykolwiek weźmie do rąk pałeczki i siądzie za bębnami.

28 maja 2021 roku w sprzedaży pojawiło się kolejne wydawnictwo Agencji Muzycznej Polskiego Radia z serii BĘDZIE GŁOŚNO.

To krążek, który zespół MYASTA otwiera utworem pt.: „Tańcz”. Dalej możemy posłuchać jedenastu piosenek wykonawców różnej muzycznie proweniencji. Są tu nagrania oszczędnie minimalistyczne i niezwykle bogate aranżacyjnie. Wachlarz propozycji od spokojnej ballady, przez granie rockowe, funk, ska i pop, po rap i muzyczne eksperymenty pozwala spokojnie myśleć o przyszłości polskiej sceny. 

Reedycja podwójnej platynowej płyty w znakomitym wykonaniu Bernarda Ładysza.

"Ozłociliście Pieśni ziemi naszej - to dzięki Wam ta płyta jest złota" - tymi słowami, skierowanymi do słuchaczy Polskiego Radia Danuta Żelechowska - współinicjatorka całego projektu, podziękowała za ogromne zainteresowanie albumem Bernarda Ładysza. Z pewnością jest to płyta wyjątkowa. Znajdują się na niej pieśni, oddające najgłębsze uczucia patriotyczne ich twórców, wywołujące wzruszenia nawet u najbardziej odpornych na emocje słuchaczy, takie jak Rota, Warszawianka, Boże, coś Polskę, My, pierwsza Brygada, O mój rozmarynie, Dziś do ciebie przyjść nie mogę i Góralu, czy ci nie żal.

Ten album powinien być obowiązkową pozycją fonograficzną w każdym polskim domu.

Rok 2019 był w Polsce Rokiem Stanisława Moniuszki. Kasia Moś uczciła pamięć o kompozytorze , dając niezapomniany koncert w sali NOSPR w Katowicach.
Zapis tego wyjątkowego wydarzenia ukazuje się na płycie "Moniuszko 200" z towarzyszeniem jednej z najlepszych orkiestr kameralnych w Europie - Orkiestry Kameralnej Miasta Tychy AUKSO pod batutą Marka Mosia.

Album składa się z płyty CD i DVD w wersji koncertowej. Za warstwę muzyczną i aranżację odpowiedzialni są: Mateusz Moś (skrzypce, brat Kasi) i Mateusz Kołakowski (fortepian).

Na scenie oprócz orkiestry i wokalistki pojawili się także muzycy zespołu Kasi: Mateusz Kołakowski (fortepian, instrumenty klawiszowe), Mateusz Moś (skrzypce, wokal, kompozycje/aranżacje) Maciej Magnuski (gitara basowa, syntezator basowy Moog) i Tomasz Mądzielewski (perkusja).