Muzyka

„AUTOSTYGMATYZACJA” to płyta, która nie prosi o uwagę - ona ją wymusza. Brzmi jak czasy, gdy rock był prawdziwy, brudny i szczery. Kiedy nie chodziło o lajki, tylko o to, żeby coś w człowieku drgnęło.

To album o tym, co potrafimy zrobić sami sobie - o wewnętrznym gnębieniu, które zaczyna się w myślach, a kończy w sercu. O tym, jak łatwo uwierzyć we własne potępienie, zanim ktokolwiek zdąży nas osądzić. To właśnie autostygmatyzacja - gdy sami nakładamy na siebie piętno, którego nikt inny nie widzi. To opowieść o walce z własnymi demonami i o tym, jak łatwo stać się swoim największym przeciwnikiem. Ale też o tym, że z tej walki da się wyjść - poobijanym, ale żywym. Jedenaście utworów, które brzmią jak katharsis - głośnych, surowych, ale dających ulgę.

Nowa płyta dwóch wybitnych wirtuozów.

Okazuje się, że w rękach mistrzów nawet kameralny zestaw dwóch instrumentów strunowych potrafi zabrzmieć jak pełna orkiestra. Na nowej płycie Janusza Strobla i Pawła Pańty od pierwszych sekund zachwyca piękny, szlachetny dźwięk – znak rozpoznawczy obu artystów i jedna z najważniejszych cech tego nagrania.

To muzyka intymna, pełna oddechu i poetyckiego myślenia o brzmieniu. Kompozycje Janusza Strobla – wysmakowane, eleganckie, przesiąknięte jego autorskim stylem – zyskują tu nową przestrzeń dzięki niezwykłej muzykalności Pawła Pańty, który nie tylko wspiera, ale wręcz pomnaża ich subtelną doskonałość.

Nowa płyta dwóch wybitnych wirtuozów.

Okazuje się, że w rękach mistrzów nawet kameralny zestaw dwóch instrumentów strunowych potrafi zabrzmieć jak pełna orkiestra. Na nowej płycie Janusza Strobla i Pawła Pańty od pierwszych sekund zachwyca piękny, szlachetny dźwięk – znak rozpoznawczy obu artystów i jedna z najważniejszych cech tego nagrania.

To muzyka intymna, pełna oddechu i poetyckiego myślenia o brzmieniu. Kompozycje Janusza Strobla – wysmakowane, eleganckie, przesiąknięte jego autorskim stylem – zyskują tu nową przestrzeń dzięki niezwykłej muzykalności Pawła Pańty, który nie tylko wspiera, ale wręcz pomnaża ich subtelną doskonałość.

Kolejne sensacyjne znalezisko z archiwum Polskiego Radia - nigdy nie publikowane, studyjne nagranie kwartetu Jana Ptaszyna Wróblewskiego z Mieczysławem Koszem.

Rok 1968 - po spektakularnym debiucie na festiwalu Jazz Jamboree ’67 - był dla Mieczysława Kosza szczęśliwy, wypełniony sukcesami i obietnicami wspaniałej przyszłości. Niewidomy pianista koncertował i nagrywał jako lider własnego tria i rozchwytywany solista, dużo podróżował po Polsce i Europie, sporo nagrywał na potrzeby Polskiego Radia. Los zetknął go wtedy z Janem Ptaszynem Wróblewskim, starszym o zaledwie sześć lat, ale już cieszącym się ugruntowaną sławą jednego z ojców-założycieli polskiego jazzu, z ważnym artystycznym epizodem w USA. Propozycji, żeby grać w kwartecie sławniejszego kolegi po prostu nie mógł odrzucić.

„Gypsy Love” to album, na którym spotykają się silne osobowości i odmienne muzyczne światy.

Kwintet w składzie: Roby Lakatos (skrzypce), Szymon Klima (klarnet/klarnet basowy), Robert Szaksci Lakatos (fortepian), Adam „Szabas” Kowalewski (kontrabas) oraz Grzegorz Pałka (perkusja) tworzy brzmienie pełne energii, wrażliwości i improwizacyjnej swobody.

Płyta oparta jest na autorskich kompozycjach członków zespołu — zarówno nowych, napisanych specjalnie na potrzeby sesji nagraniowej, jak i tych, które dojrzewały wcześniej na koncertach i w szufladach kompozytorów. Swoje utwory wnoszą tu m.in. Roby Lakatos, Szymon Klima, Robert Szaksci Lakatos oraz Adam Kowalewski, którego trzy kompozycje stanowią ważną część muzycznej narracji albumu. Ta różnorodność twórczych temperamentów przekłada się na materiał wyjątkowo autentyczny, wielobarwny i emocjonalny.

Artur Giordano – kompozytor, aranżer, realizator i reżyser muzyczny.

Od ponad trzech dekad związany z Radiem Lublin i Polskim Radiem, współtwórca niezliczonych projektów muzycznych, słuchowisk i reportaży dźwiękowych. Laureat prestiżowych nagród, m.in. Melchiorów 2025 „Twórca Roku”, Prix Italia 2006 i 2009 r., Prix Europa 2005, Audionomia Award 2024 Sound Design, Grand Prix Marulic 2001 oraz nagrody za realizację akustyczną „Polska i Świat” Polskie Radio 2002 i 2003 r.

Jako twórca muzyki do reportaży, dokumentów, filmów i kampanii społecznych, od lat łączy precyzję techniczną z emocjonalną głębią brzmienia.

Album „POZYTYW” jest jedynie małym wycinkiem z jego wyjątkowego dorobku, to zapis muzycznej wrażliwości, która od lat inspiruje i porusza.

Złoto i brylanty z archiwum Polskiego Radia, czyli osiem sensacyjnie odnalezionych piosenek, które w latach 1973-74 Irena Santor nagrała z Janem Ptaszynem Wróblewskim i jazzmanami.

Studio Jazzowe Polskiego Radia, z którego Jan Ptaszyn Wróblewski zrekrutował muzyków stanowiących trzon towarzyszącej Irenie Santor orkiestry, było zespołem unikalnym w skali europejskiej. Saksofonista, lider, kompozytor, aranżer i dyrygent zwykł był trzymać za ogon dwie, trzy, a nawet cztery sroki. W latach 70. Studio Jazzowe było jego poligonem, warsztatem i magazynem: konfiguracji personalnych, konwencji i pomysłów. Akompaniowało też wokalistom, choć wtedy - jak w tym przypadku - nie pod swoim dumnym szyldem, za to łącząc siły z muzykami Orkiestry Polskiego Radia w Warszawie.

Wspomina Irena Santor: „Współpracę z Ptaszynem i jego wspaniałymi wirtuozami i wspominam ze wzruszeniem i dumą! Ileż ja się od nich nauczyłam! Jakież to było inne! Niezwykłość naszych okołojazzowych piosenek polegała m.in. na tym, że nikt nie wymagał ode mnie, żebym śpiewała jazz. Oni grali po swojemu, a ja śpiewałam w moim stylu i jakoś to wszystko się ze sobą ładnie splotło.”

Złoto i brylanty z archiwum Polskiego Radia, czyli osiem sensacyjnie odnalezionych piosenek, które w latach 1973-74 Irena Santor nagrała z Janem Ptaszynem Wróblewskim i jazzmanami.

Studio Jazzowe Polskiego Radia, z którego Jan Ptaszyn Wróblewski zrekrutował muzyków stanowiących trzon towarzyszącej Irenie Santor orkiestry, było zespołem unikalnym w skali europejskiej. Saksofonista, lider, kompozytor, aranżer i dyrygent zwykł był trzymać za ogon dwie, trzy, a nawet cztery sroki. W latach 70. Studio Jazzowe było jego poligonem, warsztatem i magazynem: konfiguracji personalnych, konwencji i pomysłów. Akompaniowało też wokalistom, choć wtedy - jak w tym przypadku - nie pod swoim dumnym szyldem, za to łącząc siły z muzykami Orkiestry Polskiego Radia w Warszawie.

Wspomina Irena Santor: „Współpracę z Ptaszynem i jego wspaniałymi wirtuozami i wspominam ze wzruszeniem i dumą! Ileż ja się od nich nauczyłam! Jakież to było inne! Niezwykłość naszych okołojazzowych piosenek polegała m.in. na tym, że nikt nie wymagał ode mnie, żebym śpiewała jazz. Oni grali po swojemu, a ja śpiewałam w moim stylu i jakoś to wszystko się ze sobą ładnie splotło.”

"Atramentowe 10 lat, Best Of” LP to podsumowanie muzycznej dekady twórczości Stanisławy Celińskiej - od wydania bestsellerowego albumu Atramentowa w 2015. Z okazji jubileuszu po raz pierwszy utwory Artystki ukazują się na płycie winylowej, na pięknym barwnym krążku w kolorze atramentowym.

To niezwykłe wydawnictwo zawiera 10 utworów, osobiście wybranych przez Stanisławę - piękne ponadczasowe kompozycje w mistrzowskiej interpretacji. Znalazły się na niej ulubione piosenki słuchaczy - wielbicieli twórczości Celińskiej,  piosenki bliskie sercu Artystki oraz utwory niosące ważne przesłanie. Poza Stanisławą Celińską wśród autorów znalazły teksty napisane przez Wojciecha Młynarskiego, Dorotę Czupkiewicz, Marcina Sosnowskiego, a w piękną całość łączy muzyka Macieja Muraszko.

"Atramentowe 10 lat, Best Of”  to podsumowanie muzycznej dekady twórczości Stanisławy Celińskiej - od wydania bestsellerowego albumu Atramentowa w 2015.

Płyta zawiera 17 utworów, starannie wybranych przez Stanisławę. Znalazły się na niej ulubione piosenki słuchaczy - wielbicieli twórczości Celińskiej,  piosenki bliskie sercu Artystki oraz utwory niosące ważne przesłanie. Poza Stanisławą Celińską wśród autorów znalazły teksty napisane przez Wojciecha Młynarskiego, Dorotę Czupkiewicz, Marcina Sosnowskiego, a w piękną całość łączy muzyka Macieja Muraszko.

Fonograficzne wydarzenie dekady. Blisko 40 nigdy niepublikowanych nagrań mistrza jazzowej trąbki z archiwum Polskiego Radia w 6-płytowym albumie „Tomasz Stańko - Polish Radio Sessions 1970-1991”

Najsłynniejszy polski jazzman przez wiele lat regularnie gościł w studiach nagraniowych Polskiego Radia w Warszawie. Podczas dłuższych i krótszych sesji towarzyszyli mu czołowi artyści improwizujący z Polski i zagranicy. Te taśmy - oraz niezliczone rejestracje koncertów - nigdy nie zostały opublikowane.

Z pragnienia, by miłośnikom jazzu zaprezentować nieznaną/zapomnianą/zaginioną część dorobku Tomasza Stańko, narodziła się idea wydania unikatowego boksu - radiowego portfolio trębacza, kompozytora i lidera.

„Warschauer Strasse” to album polskiej wokalistki jazzowej i kompozytorki, Oli Błachno.

Stworzyła ona muzyczną opowieść o dwóch miastach, ludziach, podróży i wolności, która jest motywem przewodnim całego projektu. Synonimami wolności w projekcie są: stacje kolejowe (oraz stacje metra), motyw podróży, dwa miasta bliskie sercu artystki (Berlin i Warszawa) oraz jazz, który zarówno historycznie jak i dzisiaj, wraz ze swoją improwizacją, uważany jest za muzykę wolności.

Artystka inspirowała się muzyką industrialną, popularną w I połowie XX wieku (odgłosy lokomotyw, pociągu). Imitacje odgłosów podróży nie są jednak kluczowym elementem projektu. Ta muzyka to uniwersalna historia o człowieku, dla którego podróż jest możliwością i pretekstem do przemyśleń, refleksji i wspomnień, a nade wszystko zajrzenia w głąb siebie. Każda z kompozycji posiada swoją myśl przewodnią połączoną luźno z tematyką wolności, która, co ważne, jest daleka od polityki uprzedzeń, ideologii. Utwory noszą nazwy wybranych stacji warszawskiego i berlińskiego pociągu/metra, np. Alexanderplatz, Nowy Świat-Uniwersytet, Praga, Warschauer Strasse, Warszawa Centralna.

Fonograficzne wydarzenie dekady. Blisko 40 nigdy niepublikowanych nagrań mistrza jazzowej trąbki z archiwum Polskiego Radia w 6-płytowym albumie „Tomasz Stańko - Polish Radio Sessions 1970-1991”

Najsłynniejszy polski jazzman przez wiele lat regularnie gościł w studiach nagraniowych Polskiego Radia w Warszawie. Podczas dłuższych i krótszych sesji towarzyszyli mu czołowi artyści improwizujący z Polski i zagranicy. Te taśmy - oraz niezliczone rejestracje koncertów - nigdy nie zostały opublikowane.

Z pragnienia, by miłośnikom jazzu zaprezentować nieznaną/zapomnianą/zaginioną część dorobku Tomasza Stańko, narodziła się idea wydania unikatowego boksu - radiowego portfolio trębacza, kompozytora i lidera.

Błędowski & Jemioła (Paweł Błędowski i Łukasz Jemioła) – dwaj autorzy utworów, tworzący dotąd na własny rachunek, postanowili połączyć siły we wspólnym muzycznym projekcie. Najpierw jako duet pod szyldem – „The Beatles Akustycznie" razem śpiewali piosenki „Czwórki z Liverpoolu", której fanami są od dziecka. W końcu nadszedł czas na autorskie piosenki nagrane od serca, na tzw. „setkę", bez „ulepszaczy smaku". Czego dowodem jest powstanie albumu „Błędowski & Jemioła", który – jak sami twierdzą zawiera „dwa głosy, dwie gitary oraz szczery i prosty przekaz". Znajdujące się na nim piosenki świetnie radzą sobie zarówno w serwisie YT jak i na platformach streamingowych. Można zaryzykować stwierdzenie, że utwory "Niezwykły zwykły dzień" i "Śpiewaj mi" mają w sobie tzw. gen przeboju, gdyż świetnie sprawdzają się na antenie radiowej.

Zakochany w żonie saksofonista przenosi nas do jesiennej krainy jazzowych standardów.

Borys Janczarski jest saksofonistą jazzowym i wszechstronnym muzykiem sesyjnym. Swoje doskonalił pod okiem Piotra Wojtasika oraz w zespołach Kazimierza Jonkisza i Monty’ego Watersa. Współpracował m. in. z: Billym Harperem, Zbigniewem Namysłowskim, Sławomirem Kulpowiczem, Stephenem McCravenem, Kevinem Mahoganym, Ronnie Cuberem oraz Zbigniewem Wodeckim. Ma w dorobku cztery autorskie albumy. Jego nowa płyta jest hołdem złożonym miłości. Muzyk zadedykował ją żonie Agnieszce.

Wielki powrót Włodzimierza Nahornego! Legendarny kompozytor i pianista oraz wszechstronna Nula Stankiewicz wspólnie stworzyli ponadczasowy album, w którym jazz harmonijnie łączy się z najczystszą poezją.

Włodzimierz Nahorny - dobry duch sceny muzycznej i jeden z tych, którzy stworzyli nieśmiertelny kanon polskiej piosenki.

Nula Stankiewicz - wokalistka o subtelnym, lirycznym głosie, a zarazem dziennikarka radiowa, miłośniczka piosenki literackiej, od lat popularyzująca twórczość Jonasza Kofty, Agnieszki Osieckiej i Jana Wołka.

Wspólnie nagrali album „Bliskość ciszy” - swoisty wybór najpiękniejszych utworów Nahornego, wzbogacony premierową kompozycją do słów Ewy Lipskiej. Towarzyszą im znakomici jazzmani: kontrabasista Paweł Pańta i perkusista Sebastian Frankiewicz.

Wielki powrót Włodzimierza Nahornego! Legendarny kompozytor i pianista oraz wszechstronna Nula Stankiewicz wspólnie stworzyli ponadczasowy album, w którym jazz harmonijnie łączy się z najczystszą poezją.

Włodzimierz Nahorny - dobry duch sceny muzycznej i jeden z tych, którzy stworzyli nieśmiertelny kanon polskiej piosenki.

Nula Stankiewicz - wokalistka o subtelnym, lirycznym głosie, a zarazem dziennikarka radiowa, miłośniczka piosenki literackiej, od lat popularyzująca twórczość Jonasza Kofty, Agnieszki Osieckiej i Jana Wołka.

Rockowo, biesiadnie i refleksyjnie. Do tańca i pod rozwagę. Satyrycznie i lirycznie. Nowy album PIERSI uszczęśliwi fanów i rzuci wyzwanie niedowiarkom. 

PIERSI jakie są, każdy słyszy. Od ponad czterdziestu lat w jaskrawych kolorach i ironicznie opisują absurdalną polską rzeczywistość, a zgodnie z zasadą, że nie samą satyrą człowiek żyje, tworzą też piosenki do tańca i gromadnego śpiewania w sytuacjach nieformalnych (a nawet całkiem luźnych).

Andrzej Trzaskowski na czele orkiestry STUDIO S-1 i charyzmatyczny Tomasz Stańko jako solista. Polskie Radio z dumą prezentuje wielokolorowe klejnoty z muzycznego archiwum.

Andrzej Trzaskowski (1933-98) po spektakularnych, jazzowych latach 60. - kiedy nie tylko nagrywał cenione autorskie albumy w Polsce, ale też wyrobił sobie mocną pozycję na scenie europejskiej - w kolejnej dekadzie wybrał dla siebie inną rolę: kompozytora filmowych ścieżek dźwiękowych, promotora muzyki i muzyków, edukatora oraz - przede wszystkim - dyrektora wszechstronnej i wszechobecnej na ówczesnych antenach Orkiestry Polskiego Radia i Telewizji STUDIO S-1. Zarządzał bogatym repertuarem oryginalnym i adaptowanym, pomagał w rozwoju karier, no i dyrygował w studiu nagraniowym i podczas festiwali, od Opola po Jazz Jamboree.

Andrzej Trzaskowski na czele orkiestry STUDIO S-1 i charyzmatyczny Tomasz Stańko jako solista. Polskie Radio z dumą prezentuje wielokolorowe klejnoty z muzycznego archiwum.

Andrzej Trzaskowski (1933-98) po spektakularnych, jazzowych latach 60. - kiedy nie tylko nagrywał cenione autorskie albumy w Polsce, ale też wyrobił sobie mocną pozycję na scenie europejskiej - w kolejnej dekadzie wybrał dla siebie inną rolę: kompozytora filmowych ścieżek dźwiękowych, promotora muzyki i muzyków, edukatora oraz - przede wszystkim - dyrektora wszechstronnej i wszechobecnej na ówczesnych antenach Orkiestry Polskiego Radia i Telewizji STUDIO S-1. Zarządzał bogatym repertuarem oryginalnym i adaptowanym, pomagał w rozwoju karier, no i dyrygował w studiu nagraniowym i podczas festiwali, od Opola po Jazz Jamboree.

Wirtuoz altówki i niestrudzony orędownik jej renesansu przedstawia pierwszy w historii polskiej fonografii album z solowym repertuarem crossover wyłącznie na ten niezwykły i (zwykle) niedoceniany instrument.

Altówka - większa i cięższa od lubiących solowe wycieczki skrzypiec i nie tak eksponowana w orkiestrach jak pełna gracji wiolonczela - to instrument o niezwykłej, głębokiej barwie, do tego wymagający technicznie i niezwykle wszechstronny. Z racji tego bycia „pomiędzy” bywa ignorowany, zarówno przez kompozytorów, jak i niektórych słuchaczy. „Violand” to manifest artystyczny i kamień milowy dla polskiej muzyki altówkowej.

Słodko-gorzkie tanga w wykonaniu najsłynniejszego w Polsce zespołu przedwojennej muzyki rozrywkowej.

Jan Emil Młynarski, z tych Młynarskich: śpiewak jazz bandu, wirtuoz gry na bandżoli (oryginalnej, z Myszką Miki na skórzanej membranie, odziedziczonej po legendarnym Stanisławie Grzesiuku), perkusista, muzyczny archeolog Warszawy, elitarny jazzman, zabawiacz tłumów. Jako lider Warszawskiego Combo Tanecznego i autor radiowych audycji przeszukuje archiwa, a to, co znajduje - ocala od zapomnienia.

Repertuar jego zespołu to w lwiej części  utwory z okresu międzywojennego i wcześniejsze. Piosenki z rodowodem, jak sam nazwa zespołu wskazuje, warszawskim, retro-oktet prezentuje w brzmieniu współczesnym (jeśli chodzi o kwestie techniczne) i w aranżacjach bliskich oryginalnym (gdy idzie o kwestie artystyczne). Przed blisko stu laty bawiły i wzruszały publiczność rewii, gości dansingów i bywalców podwórkowych potańcówek. Teraz bawią i wzruszają, w zasadzie, wszędzie i o każdej porze.

Słodko-gorzkie tanga w wykonaniu najsłynniejszego w Polsce zespołu przedwojennej muzyki rozrywkowej.

Jan Emil Młynarski, z tych Młynarskich: śpiewak jazz bandu, wirtuoz gry na bandżoli (oryginalnej, z Myszką Miki na skórzanej membranie, odziedziczonej po legendarnym Stanisławie Grzesiuku), perkusista, muzyczny archeolog Warszawy, elitarny jazzman, zabawiacz tłumów. Jako lider Warszawskiego Combo Tanecznego i autor radiowych audycji przeszukuje archiwa, a to, co znajduje - ocala od zapomnienia.

Repertuar jego zespołu to w lwiej części  utwory z okresu międzywojennego i wcześniejsze. Piosenki z rodowodem, jak sam nazwa zespołu wskazuje, warszawskim, retro-oktet prezentuje w brzmieniu współczesnym (jeśli chodzi o kwestie techniczne) i w aranżacjach bliskich oryginalnym (gdy idzie o kwestie artystyczne). Przed blisko stu laty bawiły i wzruszały publiczność rewii, gości dansingów i bywalców podwórkowych potańcówek. Teraz bawią i wzruszają, w zasadzie, wszędzie i o każdej porze.

Nowy album zjawiskowej pianistki, kompozytorki i liderki, czyli trzy kwadranse jazzu, który przykuwa uwagę, zachwyca i skłania do przemyśleń.

Aga Derlak: dumna posiadaczka trzech Fryderyków, absolwentka Berklee College of Music w Bostonie, ambasadorka polskiego jazzu na całym świecie, wirtuozka i edukatorka, od lat liderka własnego tria.

Jej najnowsze dzieło to jazzowy album koncepcyjny o odmienności. Zaczerpnięte z nauki o neuropsychologii słowo tytułowe odnosi do różnic w funkcjonowaniu mózgu. Neuroatypowość to odbiegające od normy reagowanie na bodźcie, prowadzenie narracji, odbierania rzeczywistości i jej interpretowanie.

Aga Derlak: Nic tutaj nie wpisuje się w normę. Okładka albumu jest jej tyłem, tył przodem; tytuły zapisane są niepoprawnie, kompozycje przenikają się, by pojawić się ponownie ulegając po drodze przekształceniom. Coś, co wychodzi poza zbiór ogólnoprzyjętych reguł, stawia odbiorcę przed wyzwaniem wyzbycia się normatywnego patrzenia i zaakceptowania nowych, niezrozumiałych definicji i znaczeń.

Sensacyjne odkrycie z archiwum Radia Lublin: jazzowe nagrania braci Ryszarda i Krzysztofa Olesińskich, muzyków pierwszego składu Maanamu.

Okładkę pierwszego albumu Maanamu zdobi zdjęcie autorstwa krakowskiego fotografika Jacka Szmuca: obok Kory, lidera Marka Jackowskiego, Ryszarda Olesińskiego na tle busa marki Volkswagen – tzw. ogórka - pozuje też basista Krzysztof Olesiński, który wziął udział w nagraniach, jednak nie jako regularny członek grupy (z którą występował od kilku lat), a jako przyjaciel i niezawodny muzyk sesyjny.

Historyczna sesja nagraniowa Maanamu miała miejsce na przełomie sierpnia i września 1980 r. w studiu Radia Lublin i oprócz narodzin legendy, zaowocowała też fenomenalnym - przez kilka dekad zapomnianym – muzycznym projektem. Jego bohaterami są właśnie bracia Olesińscy: Ryszard i zmarły w 2023 r. Krzysztof.

Wzorcowa antologia nagrań z archiwum Radiowego Centrum Kultury Ludowej, czyli pięćdziesiąt lat Nagrody im. Oskara Kolberga w nieco ponad dwie godziny.

Przyznawana od 50 lat Nagroda im. Oskara Kolberga to  najważniejsze w Polsce wyróżnienie dla  twórców kultury ludowej. Przypomina o istnieniu ojczyzn prywatnych, gdzie szanowane są szczere więzi społeczne, cenione walory estetyczne dziedzictwa kultury lokalnej, regionalnej, etnicznej.

Antologia przygotowana przez Marię Baliszewską i Piotra Dorosza, redakorów Radiowego Centrum Kultury Ludowej, jest - według słów jej autorów - „bardziej galerią osobowości niż metodycznym kompendium folkloru muzycznego, ale i tak daje wyobrażenie o fantastycznej rozmaitości ekspresji muzycznych na ziemiach polskich.”

Rozpisana na dziesięć piosenek opowieść Limboskiego o współczesnym świecie, kraju nad Wisłą oraz człowieku w miłosno-sceptycznym związku z rzeczywistością XXI wieku.

Przez ostatnich pięć lat - tyle czasu minęło od premiery jego ostatniego albumu z piosenkami po polsku - Limboski był… bardzo zajęty. Po wybuchu pandemii, gdy w Polsce zamarło życie koncertowe, wyjechał do Berlina. Z początku pracował poza branżą muzyczną, ale szybko do niej wrócił - jako wykładowca British and Irish Institute for Modern Music (BIMM), właściciel własnego studia nagraniowego, no i, przede wszystkim, jako aktywny twórca. Wydał trzy albumy z coverami (cykl„Home Tapes”) i świetną, angielskojęzyczną płytę „Duality” w duecie z Amerykaninem Rev.Reyem. I stale tworzył nowe, w pełni autorskie piosenki. Last but not least: dwukrotnie został ojcem.