Jazz

Nowa płyta dwóch wybitnych wirtuozów.

Okazuje się, że w rękach mistrzów nawet kameralny zestaw dwóch instrumentów strunowych potrafi zabrzmieć jak pełna orkiestra. Na nowej płycie Janusza Strobla i Pawła Pańty od pierwszych sekund zachwyca piękny, szlachetny dźwięk – znak rozpoznawczy obu artystów i jedna z najważniejszych cech tego nagrania.

To muzyka intymna, pełna oddechu i poetyckiego myślenia o brzmieniu. Kompozycje Janusza Strobla – wysmakowane, eleganckie, przesiąknięte jego autorskim stylem – zyskują tu nową przestrzeń dzięki niezwykłej muzykalności Pawła Pańty, który nie tylko wspiera, ale wręcz pomnaża ich subtelną doskonałość.

Nowa płyta dwóch wybitnych wirtuozów.

Okazuje się, że w rękach mistrzów nawet kameralny zestaw dwóch instrumentów strunowych potrafi zabrzmieć jak pełna orkiestra. Na nowej płycie Janusza Strobla i Pawła Pańty od pierwszych sekund zachwyca piękny, szlachetny dźwięk – znak rozpoznawczy obu artystów i jedna z najważniejszych cech tego nagrania.

To muzyka intymna, pełna oddechu i poetyckiego myślenia o brzmieniu. Kompozycje Janusza Strobla – wysmakowane, eleganckie, przesiąknięte jego autorskim stylem – zyskują tu nową przestrzeń dzięki niezwykłej muzykalności Pawła Pańty, który nie tylko wspiera, ale wręcz pomnaża ich subtelną doskonałość.

Artur Giordano – kompozytor, aranżer, realizator i reżyser muzyczny.

Od ponad trzech dekad związany z Radiem Lublin i Polskim Radiem, współtwórca niezliczonych projektów muzycznych, słuchowisk i reportaży dźwiękowych. Laureat prestiżowych nagród, m.in. Melchiorów 2025 „Twórca Roku”, Prix Italia 2006 i 2009 r., Prix Europa 2005, Audionomia Award 2024 Sound Design, Grand Prix Marulic 2001 oraz nagrody za realizację akustyczną „Polska i Świat” Polskie Radio 2002 i 2003 r.

Jako twórca muzyki do reportaży, dokumentów, filmów i kampanii społecznych, od lat łączy precyzję techniczną z emocjonalną głębią brzmienia.

Album „POZYTYW” jest jedynie małym wycinkiem z jego wyjątkowego dorobku, to zapis muzycznej wrażliwości, która od lat inspiruje i porusza.

„Warschauer Strasse” to album polskiej wokalistki jazzowej i kompozytorki, Oli Błachno.

Stworzyła ona muzyczną opowieść o dwóch miastach, ludziach, podróży i wolności, która jest motywem przewodnim całego projektu. Synonimami wolności w projekcie są: stacje kolejowe (oraz stacje metra), motyw podróży, dwa miasta bliskie sercu artystki (Berlin i Warszawa) oraz jazz, który zarówno historycznie jak i dzisiaj, wraz ze swoją improwizacją, uważany jest za muzykę wolności.

Artystka inspirowała się muzyką industrialną, popularną w I połowie XX wieku (odgłosy lokomotyw, pociągu). Imitacje odgłosów podróży nie są jednak kluczowym elementem projektu. Ta muzyka to uniwersalna historia o człowieku, dla którego podróż jest możliwością i pretekstem do przemyśleń, refleksji i wspomnień, a nade wszystko zajrzenia w głąb siebie. Każda z kompozycji posiada swoją myśl przewodnią połączoną luźno z tematyką wolności, która, co ważne, jest daleka od polityki uprzedzeń, ideologii. Utwory noszą nazwy wybranych stacji warszawskiego i berlińskiego pociągu/metra, np. Alexanderplatz, Nowy Świat-Uniwersytet, Praga, Warschauer Strasse, Warszawa Centralna.

Zakochany w żonie saksofonista przenosi nas do jesiennej krainy jazzowych standardów.

Borys Janczarski jest saksofonistą jazzowym i wszechstronnym muzykiem sesyjnym. Swoje doskonalił pod okiem Piotra Wojtasika oraz w zespołach Kazimierza Jonkisza i Monty’ego Watersa. Współpracował m. in. z: Billym Harperem, Zbigniewem Namysłowskim, Sławomirem Kulpowiczem, Stephenem McCravenem, Kevinem Mahoganym, Ronnie Cuberem oraz Zbigniewem Wodeckim. Ma w dorobku cztery autorskie albumy. Jego nowa płyta jest hołdem złożonym miłości. Muzyk zadedykował ją żonie Agnieszce.

Wielki powrót Włodzimierza Nahornego! Legendarny kompozytor i pianista oraz wszechstronna Nula Stankiewicz wspólnie stworzyli ponadczasowy album, w którym jazz harmonijnie łączy się z najczystszą poezją.

Włodzimierz Nahorny - dobry duch sceny muzycznej i jeden z tych, którzy stworzyli nieśmiertelny kanon polskiej piosenki.

Nula Stankiewicz - wokalistka o subtelnym, lirycznym głosie, a zarazem dziennikarka radiowa, miłośniczka piosenki literackiej, od lat popularyzująca twórczość Jonasza Kofty, Agnieszki Osieckiej i Jana Wołka.

Wspólnie nagrali album „Bliskość ciszy” - swoisty wybór najpiękniejszych utworów Nahornego, wzbogacony premierową kompozycją do słów Ewy Lipskiej. Towarzyszą im znakomici jazzmani: kontrabasista Paweł Pańta i perkusista Sebastian Frankiewicz.

Wielki powrót Włodzimierza Nahornego! Legendarny kompozytor i pianista oraz wszechstronna Nula Stankiewicz wspólnie stworzyli ponadczasowy album, w którym jazz harmonijnie łączy się z najczystszą poezją.

Włodzimierz Nahorny - dobry duch sceny muzycznej i jeden z tych, którzy stworzyli nieśmiertelny kanon polskiej piosenki.

Nula Stankiewicz - wokalistka o subtelnym, lirycznym głosie, a zarazem dziennikarka radiowa, miłośniczka piosenki literackiej, od lat popularyzująca twórczość Jonasza Kofty, Agnieszki Osieckiej i Jana Wołka.

Andrzej Trzaskowski na czele orkiestry STUDIO S-1 i charyzmatyczny Tomasz Stańko jako solista. Polskie Radio z dumą prezentuje wielokolorowe klejnoty z muzycznego archiwum.

Andrzej Trzaskowski (1933-98) po spektakularnych, jazzowych latach 60. - kiedy nie tylko nagrywał cenione autorskie albumy w Polsce, ale też wyrobił sobie mocną pozycję na scenie europejskiej - w kolejnej dekadzie wybrał dla siebie inną rolę: kompozytora filmowych ścieżek dźwiękowych, promotora muzyki i muzyków, edukatora oraz - przede wszystkim - dyrektora wszechstronnej i wszechobecnej na ówczesnych antenach Orkiestry Polskiego Radia i Telewizji STUDIO S-1. Zarządzał bogatym repertuarem oryginalnym i adaptowanym, pomagał w rozwoju karier, no i dyrygował w studiu nagraniowym i podczas festiwali, od Opola po Jazz Jamboree.

Nieodkryty wcześniej skarb z archiwum Polskiego Radia: dwa koncerty Mieczysława Kosza na Jazz Jamboree w 1967 i 1968 r.

Niewidomy wirtuoz fortepianu zadebiutował na warszawskim święcie jazzu w 1967 r., zaledwie kilka miesięcy po przyjeździe do stolicy z Krakowa. Występując jako lider tria z Januszem Kozłowskim na kontrabasie i Sergiuszem Perkowskim na perkusji wzbudził powszechny zachwyt. Janusz Wolski, korespondent magazynu „Jazz”, relacjonował na gorąco: „Najciekawszym wydarzeniem koncertu »Nowe twarze w polskim jazzie« był występ Mieczysława Kosza. Zademonstrował on bardzo osobistą koncepcję gry, dobre wyczucie swingu, pełny, soczysty dźwięk i wielką kulturę muzyczną. Kosz wzoruje się na Billu Evansie, co w połączeniu z wielką muzykalnością dało »czysty« jazz, bez efekciarstwa i niepotrzebnych popisów.”

Pospieszalscy śpiewają (i grają) Herberta, Baczyńskiego, Norwida i innych, czyli największy rodzinny zespół w Polsce i wiersze największych polskich poetów.

Kiedy na początku lat 90. XX wieku bracia Jan, Karol, Marcin i Mateusz Pospieszalscy nagrali pierwszą płytę rodzinnego zespołu - legendarny już album z kolędami - więcej niż połowy obecnego składu Pospieszalskich nie było jeszcze na świecie. Dziś bez 15-osobowej (stan na listopad 2024) orkiestry trudno sobie wyobrazić polską scenę muzyczną. Tworzą ją wirtuozi wykształceni na polskich i europejskich muzycznych uczelniach, na co dzień grający w czołowych formacjach popowych, jazzowych, folkowych I hip-hopowych. O muzyce klasycznej nie wspominając.

Podczas jednego z regularnie zwoływanych rodzinnych zlotów-warsztatów, Mateusz Pospieszalski, jeden z nieformalnych liderów zespołu, saksofonista, kompozytor i człowiek-elektrownia, zaproponował, by przygotować album, na którym znalazłaby ujście pozamuzyczna pasja niemal wszystkich członków rodziny: czytanie wierszy.  Propozycja została przyjęta przez entuzjastyczną aklamację.

Mówi Mateusz Pospieszalski:  „To zespół, który funkcjonuje bez kalkulacji i biznes-planu, więc możemy na nikogo się nie oglądać i robić tylko to, na czym nam zależy. A ten album o dumna demonstracja naszych możliwości: jako kompozytorów i wykonawców. Ma działać na emocje, a dzięki słowom, także pobudzać intelektualnie.” 

Wymienianie laurów i nazwisk, z którymi przyszło pojawiać się na scenie i w studiach nagraniowych klarneciście Szymonowi Klimie, pianiście Dominikowi Wani, kontrabasiście Adamowi Kowalewskiemu i perkusiście Przemysławowi Jaroszowi zajęłoby zbyt dużo czasu i miejsca. Nie mówiąc o ich własnych projektach i wybitnych nagraniach solowych.

Spotykali się w różnych przestrzeniach i składach, aż w głowie Szymona Klimy zakiełkował pomysł, a pozostali koledzy zgodzili się, że we czterech stanowią konglomerat, który spokojnie może przyjąć nazwę IMPROVISION QUARTET. Bo też improwizacja jest tym, co panom wspólnie wychodzi naprawdę znakomicie.

A ponieważ improwizować trzeba na jakiś temat, ci czterej postanowili sięgnąć najpierw do bogatej tradycji muzyki polskiej. Ich poprzednia płyta inspirowana była folkiem ze zbiorów Oskara Kolberga.

To już trzeci z kolekcji albumów honorujących laureatów Nagrody Mediów Publicznych w kategorii Muzyka. Po pięciopłytowym zestawie Jana Ptaszyna Wróblewskiego i dwupłytowym wydawnictwie Piotra Beczały, w grudniu 2022 roku ukazał się podwójny album CD kolejnego laureata zatytułowany po prostu „JÓZEF SKRZEK”.

21 października 2022 roku nakładem Agencji Muzycznej Polskiego Radia ukazał się trzeci już album z nowej serii wydawniczej, prezentującej koncerty radiowej Dwójki z cyklu Jazz.PL. Tym razem jest to wydawnictwo zatytułowane „Franciszek Pospieszalski Quintet” dedykowane muzyce Charlesa Mingusa.

Klan muzyczny rodziny Pospieszalskich jest z pewnością zjawiskiem wyjątkowym nie tylko w skali naszego kraju. Dorasta już trzecie, a właściwie czwarte pokolenie tej muzykującej i aktywnej w przestrzeni artystycznej rodziny.

Płyta, będąca zapisem koncertu, zawiera siedem utworów autorstwa wszystkich członków formacji. Pełne pasji wykonanie nadaje kompozycjom żywiołowość i tworzy niepowtarzalny styl. „Talents” - w tym określeniu kryje się najbardziej trafna, choć lapidarnie ujęta, charakterystyka zespołu.

Seria Jazz.PL związana jest z przypadającą w 2022 roku 85. rocznicą powstania Programu 2 Polskiego Radia.

Imponujący dorobek Studia Jazzowego Polskiego Radia pod kierownictwem Jana Ptaszyna Wróblewskiego z lat 1969-1978, a także późniejsze nagrania wielkiego polskiego jazzmana, zebrano w obszernym, pięciopłytowym wydawnictwie, które przygotowane zostało z okazji 95-lecia Polskiego Radia.

Ponad cztery godziny najwyższej jakości jazzu zostały zamknięte w pięciu krążkach. Wyboru nagrań dokonał osobiście Jan Ptaszyn Wróblewski, wybitna postać sceny jazzowej, laureat Nagrody Mediów Publicznych. Niemal wszystkie kompozycje ukazują się na płytach po raz pierwszy. W sporej części to wykonania bigbandowe, bo właśnie w tej formie funkcjonowało Studio Jazzowe Polskiego Radia, które powstało w 1968 roku, a zaczęło funkcjonować rok później. Ta wspaniała orkiestra nie tylko nagrywała w studiu, ale występowała na festiwalach w kraju i za granicą – w Norwegii, Szwecji, Finlandii, w Niemczech i na Węgrzech.

Do Studia Jan Ptaszyn Wróblewski zapraszał najwybitniejszych przedstawicieli polskiej sceny jazzowej. Byli to m.in.: Krzysztof Komeda, Zbigniew Seifert, Zbigniew Namysłowski, Wojciech Karolak, Janusz Muniak, Włodzimierz Nahorny, Andrzej Trzaskowski czy Tomasz Stańko. Nagrania bigbandowe ostatniego z wymienionych to chyba największa fonograficzna sensacja wydanego boxu – znalazło się na nim aż 11 utworów Stańki, w których kompozytor i muzyk zachwyca biegłością w traktowaniu klasycznej bigbandowej materii i skonfrontowaniem jej z awangardową, freejazzową estetyką.

Materiał muzyczny został zarejestrowany i wydany na płycie CD. Jest to niezmiernie cenna pozycja wydawnicza i z tego powodu postanowiliśmy wydać materiał na płycie winylowej. Na longplay zamieścimy wybór kompozycji zamieszczonych na CD The First Side 1. Moto Perpetuo - 4'06 Adam Makowicz 2. Morning Stroll - 4'43 Adam Makowicz 3. Summertime - 4'47 George Gershwin 4. Swinging Ivories - 3'57 Adam Makowicz The Second Side 5. Swingland - 4'20 Adam Makowicz 6. Our Tender Moments - 4'04 Adam Makowicz 7. Don't Get Around - 5'10 Duke Ellington 8. Just One Of Those - 4'24 Cole Porter

Anthony Strong - 28-letni wokalista i pianista jazzowy, który w rodzinnej Anglii jest zwany „angielską supergwiazdą new jazzu”. Śpiewa z naturalnością, z jaką oddycha, a na fortepianie gra tak naturalnie, jak śpiewa… brzmi jak skrzyżowanie popołudniowej herbatki ze szklanką whiskey.

Album Stepping Out zawiera standardy jazzowe i kompozycje oryginalne Instrumenty w bogatej aranżacji instrumentów smyczkowych i dętych. Muzyce z tego albumu towarzyszą dodatkowo dwa wideoklipy do utworów Cheek to Cheek oraz For Once In My Life.

„Anthony to imponujący pianista i wokalista. Ujął mnie natychmiast swą energią i klasą. Jest pełny pozytywnej energii, tak poszukiwanej w dzisiejszych czasach” – opinia Didiera Martina (dyrektora sekcji Jazz & Classique Naïve).

„Ślad” to tytuł najnowszej autorskiej płyty Janusza Strobla - wybitnego gitarzysty i kompozytora.

To artystyczne przedsięwzięcie z orkiestrą Sinfonia Viva pod dyr. Tomasza Radziwonowicza, we współpracy z Polskim Radiem i House of music. Do jego realizacji Janusz Strobel zaprosił również artystów: Pawła Pańtę i Luisa Ribeiro.

Rola tego dzieła w literaturze muzycznej łączącej gitarę klasyczną z orkiestrą jest wyjątkowa, ponieważ na przestrzeni epok powstało niewiele dzieł z wykorzystaniem powyższego instrumentarium. Tym samym światowa biblioteka muzyczna wzbogaca się o niezmiernie cenną pozycję.

Na płycie prezentujemy niezmiernie interesujący i fascynujący materiał dźwiękowy kompozycji Krzysztofa Komedy, zarejestrowany podczas festiwali Jazz Jamboree w roku 1963 i 1964. Z Krzysztofem Komedą grali Tomasz Stańko – trąbka, Michał Urbaniak -  saksofon sopranowy i tenorowy oraz Czesław Bartkowski – perkusja. Podczas festiwalu Jazz Jamboree’63 w kwintecie Krzysztofa Komedy grał także Maciej Suzin na kontrabasie, a rok później podczas kolejnego festiwalu na kontrabasie grał Janusz Kozłowski.

Tytułowa kompozycja „Sophia’s Tune” poświęcona jest żonie Zofii. Pozostałe: Repetition, Svantetic, Dwójka rzymska i Alea to znane, cenione, kilkunastominutowe utwory powstałe w okresie rozkwitu „formy” twórczej artysty.

„Tralala” to autorska płyta Mateusza Pospieszalskiego  nagrana przez Quintet Mateusza Pospieszalskiego, zespół w którym jedynie muzycy z sekcji noszą inne nazwiska a niżeli lider zespołu. Maksymilian Mucha grający na kontrabasie oraz berlińczyk i perkusista Moritz Baumgartner. Dodatkowo na tubie w dwóch utworach gra Karol Pospieszalski.

Płyta nagrana w stylistyce odpowiadającej twórczości Mateusza czyli alternatywa jazzu z elementami folku i rocka. Jest utwór klasycznie jazzowy i pop, ale w charakterze Mateusza Pospieszalskiego, muzyka niebywale twórczego i interesującego. Płyta niezwykle energetyczna. Ciekawe teksty samego Pospieszalskiego ale i Wojciecha Waglewskiego, Jacka Jerzego Bieleńskiego, Bartłomieja Kudasika czy Adama Nowaka.

Johnny Griffin  to amerykański saksofonista tenorowy, który wraz z pianistą Kennym  Drew po raz pierwszy przyjechał do Polski w 1963 roku jako gwiazda festiwalu jazzowego Jazz Jamboree. Na festiwalu do amerykanów dołączyli muzycy holenderscy: Wim Overgaauw grający na gitarze i Rudi Jacobs na kontrabasie (w koncercie wieczornym gitarzystę wymienił perkusista Robert Joseph).

Prezentowany dwupłytowy album zawiera właśnie nagrania z Jazz Jamboree’63. To bardzo interesujące wykonania standardów jazzowych ze wspaniałymi, długimi solówkami Griffina i żywą reakcją publiczności. Świetnie się tego słucha.

Na kolejnej płycie z naszej jazzowej serii prezentujemy standardy jazzowe w wykonaniu  zespołu Jazz Rockers Zbigniewa Namysłowskiego oraz  kwintetu Andrzeja Kurylewicza.

Jazz Rockers nie mają nic wspólnego z rockiem po za ekspresją wykonawczą nie tylko front manów: Namysłowskiego-Urbaniaka ale i świetnie grającej sekcji: Sadowski, Skorupka, Zieliński.

Nagrania pochodzą z lat 1961/62, najlepszego okresu tej formacji.

Kwartet Kurylewicza nagrywał w tym samym czasie ale w Krakowie. Kurylewicz, który zabrał Trzaskowskiemu najlepszą w kraju sekcje Dyląg-Dąbrowski nie może jeszcze do końca zrezygnować z gry na fortepianie zmuszając Karolaka do powrotu do saksofonu.

Płyty słucha się wyśmienicie przez ponad 79 minut.

Prezentujemy Państwu  drugą płytę – kronikę festiwalu Jazz Jamboree z roku 1964., na której umieściliśmy zarejestrowane występy: słynnej orkiestry Gustawa Groma z byłej Czechosłowacji oraz Big Bandu  Polskiego Radia  pod dyrekcją Andrzeja Kurylewicza, jak również Warszawskich Stompersów i goszczącą po raz drugi w Warszawie wspaniałą wokalistkę z Holandii Ritę Reys wraz z Pim Jacobs Trio.

Trzydziesta już  pozycja radiowej serii „Polish Radio Jazz Archives” to płyta  CD  pt. „Jazz Jamboree 66 vol.2”. Nagrania z 9 Festiwalu Jazz Jamboree’66  z Sali Kongresowej w Warszawie .

Na płycie znalazło  się dziesięć nagrań gwiazdy europejskiej wokalistyki jazzowej The Swingle Singers z Francji, w repertuarze składającym się z jazzowych interpretacji utworów kompozytorów klasycznych takich jak W.A.Mozart, J.S.Bach, A.Vivaldi, czy G.F. Heandel.   Ponadto nagrania tria amerykańskiego organisty  Lou Benetta i kwartetu Zbigniewa Namysłowskiego.

Tomasz Chyła Quintet to trójmiejski zespół, który świetnie obrazuje, że młoda scena jazzowa w Polsce rośnie w siłę. To doskonale doprecyzowana wizja muzyki, jaką ma lider tego zespołu, skrzypek Tomasz Chyła, który do współpracy zaprosił znakomitych muzyków. Jego pozornie niepasujący do jazzu instrument błyskotliwie funkcjonuje w symbiozie z resztą członków zespołu, którzy prężnie budują i rozwijają trójmiejską scenę w takich składach jak Algorhythm, Kamil Piotrowicz Quintet, Inner Out czy Jerzy Małek Group. Skrzypce frapująco dialogują z saksofonem Piotra Chęckiego i fortepianem Szymona Burnosa, a mocne podstawy utworów zapewnia sekcja rytmiczna kontrabasisty Krzysztofa Słomkowskiego i perkusisty Sławomira Koryzno. Muzycy pokazują nowe oblicze, naznaczone muzyczną charyzmą lidera, zafascynowanego postacią jazzowego skrzypka Zbigniewa Seiferta. Największym dotychczasowym osiągnięciem zespołu było zdobycie Grand Prix na 40 Festiwalu Jazz Juniors w Krakowie w 2016 roku.

Prezentowana Symfonia „LECH, CZECH i RUS” jest zapisem premierowego koncertu, który odbył się 9 lipca 2016 roku w Sali Filharmonii NOSPR w Katowicach z okazji 1050-lecia Chrztu Polski. Kompozytorem jest Grzech Piotrowski, orkiestrę poprowadził dyrygent Alexander Humala.

Symfonię wykonali: Narodowa Orkiestra Symfoniczna Polskiego Radia  (NOSPR), Narodowa Orkiestra Instrumentów Ludowych z Kijowa, Chór Pro Forma, Chór Ars Brunensis (Brno) oraz WORLD ORCHESTRA Concertino: Tora Augestad - classical vocal Ruth Wilhelmine Meyer – vocal Apolonia Nowak - folk vocal, Rasm Al-Mashan – vocal, Ghostman – vocal, Marcin Wasilewski – piano, Azat Bikchurin – kuraj, Krzysztof Lenczowski – celllo, Grzech Piotrowski – saxophone, Lars Andreas Haug – tuba, Terje Isungset - percussionist (wood, stones), Sebastian Wypych – dbasz, Mateusz Smoczyński – violin,, Robert Luty – drums, Espen Leite – accordion, Adeb Chamoun – darabuka, Mateusz Szemraj - guitar

Prezentujemy nagrania z koncertu w krakowskich Jaszczurach jaki odbył się w listopadzie 1978 roku, z koncertu, który miał być jakby próbą generalną przed nagraniem amerykańskim dla wytwórni Capitol w Nowym Yorku.

Dodatkowo dwa nagrania prawie nieznane z tytułami polskojęzycznymi, których Zbigniew Seifert nie stosował: „Czekając na deszcz” nagrany ze Studio Jazzowym Polskiego Radia p/d Jana Ptaszyna Wróblewskiego oraz „Ten niezastąpiony” nagrany w kwartecie w roku 1970, kiedy Seifert jeszcze grał na saksofonie altowym.

Polska Nostalgia – jubileuszowa kolekcja płyt z okazji 90-lecia Polskiego Radia. Historia polskiej piosenki, utrwalona w studiach i na taśmach Polskiego Radia. Piosenki które wytrzymały próbę czasu.

Tym razem, na trzeciej już płycie z kolekcji Polska Nostalgia, muzyka jest różnorodna i głównie z lat 70-tych. Wspólnym mianownikiem są okolice jazzu i funky, ale niepozbawione takich domieszek jak bossa nova, rock czy disco. Album zawiera wielkie przeboje ("Tam, gdzie lekki wieje wiatr"), absolutne klasyki ("Deszcz w Cisnej"), ale także zupełnie zagubione i zapomniane kompozycje ("Szare kwiaty"), których dziś, po latach niebytu, słucha się jak kosmicznych odkryć. Dzięki dołączonej do albumu książeczce, poznamy też kilka ciekawych historii: utwór "Nie wiem" grupy NOVI – pierwszy raz w krajowym wydaniu płytowym, "Bossa Nova" z wokalizą Ewy Wanat – powszechnie przypisana do filmu "Polowanie na muchy", a w filmie jej nie ma, "Czarna woda, biały wiatr" – znakomita kompozycja i festiwalowe wykonanie Zdzisławy Sosnickiej z grupą Bizony.  Na płycie usłyszymy również grupę Bemibek w klasyku Lennona i McCartneya, a także Jerzego Połomskiego jakiego pewnie większość nie zna. Jerzy Połomski z utworem "Nie pierwszy raz" otwiera trzecią audycję POLSKIEJ NOSTALGII, której posłuchać powinni nie tylko Ci co mają 60+, ale przede wszystkim Ci, co mają dzisiaj 30+ i jeszcze twierdzą, że wcześniej nic nie było – naprawdę mogą się zdziwić. To jest mocny, oldskulowy zestaw utworów do głośnego słuchania, zrekonstruowany cyfrowo, najlepiej jak można było.